Blog

  • Kathedraal vs Armoede

    Beste lezer, wat ik nu toch weer heb gezien in de media, is te gek voor woorden! Wij, de mensheid, die aan de ene kant te maken hebben met rijkdom en aan de andere kant met armoede en oorlog hebben het in ons om binnen een paar dagen ongeveer zevenhonderd miljoen te doneren aan een afgebrande kathedraal in Parijs. Natuurlijk is het een zonde dat de Notre-Dame is afgebrand en er is een hele historie ‘in vlammen opgegaan’! Maar de armoede? Is daar in korte tijd van een paar dagen zevenhonderd miljoen naartoe gegaan? Een kathedraal opbouwen is binnen tien jaar weer gebeurd, maar de opbouw van armoede naar gezond leven, kunnen we daar niet een heleboel van binnen tien jaar realiseren? De rijken, zij voelen zich zó rijk dat ze een kathedraal weer willen opbouwen, en misschien komen ze er nooit!… Hoeveel levens kun je redden voor zevenhonderd miljoen?

    “Alles gaat bijna op aan een kathedraal, maar de armoede dan?”

    Is dit egoïsme? Willen we historie meer plek geven dan onze soortgenoten? Denken we tien, misschien vijftien jaar later nog terug aan onze giften als het kathedraal klaar is en we binnenin het gebouw staan om de pracht en praal te bewonderen? Misschien klinkt het raar, maar moeten we ons niet schamen? Het is een ideale reclamestunt voor mensen, maar ook bedrijven… Zo lees ik dat zélfs een computerspel dat zich in Parijs afspeelt tijdelijk gratis is te downloaden en te spelen… Is dat geen ‘egoreclame’?

    “Pracht en praal VS niets”

  • De oorlogsveteraan

    Hij, die de tweede wereldoorlog heeft meegemaakt, ondertussen hoog bejaard, kijkt door het raam en ziet wat hij met velen anderen na de tijd weer heeft opgebouwd. Een tijd van moord, macht, misbruik, woede en macht, dezelfde tijd waarbij alles grijs werd van de rook, het as en de harten van de vechters. De veteraan die zijn ouders en broers heeft verloren door haat van de tegenpartij… Daar, net over het prikkeldraad, heerst moordlust naar onschuldige mensen en soldaten… Mensen die worden opgepakt omdat ze ‘anders zijn’ regelrecht naar de trein en niet luisteren is de kogel… Van die tijd zijn we af, maar de veteraan beleeft het elke dag opnieuw…

    Nu, deze wereld, waar we van alle seizoenen genieten, en vooral nu buiten de bloemen hebben staan, en komend weekend de barbecue weer zal branden met het lekkerste vlees. In vrijheid! Maar wat als Rusland, Noord Korea, Amerika, of welk land dan ook de bommen loslaat? Waar zal de oorlogsveteraan zijn hart moeten luchten? Een tweede oorlog in zijn leven… een tweede litteken als hij het overleeft… En de angst die er al heerst, want hij weet hoe het allemaal is begonnen omstreeks 1940! Hoe hoog zal zijn angst zijn? De TV die bijna elke dag weer het puin in Syrië laat zien, of de dictatuur van Noord Korea… Doet Amerika het écht of draait het allemaal om een grote mond als het om bombarderen of kranen dichtdraaien valt?!

    Prijzen die alsmaar stijgen, aanslagen die toenemen en dichterbij komen, toenemende dreigingen op geloofsgebouwen, ruzie tussen burgers omdat ze hun partij willen verdedigen… Zijn we niet op weg naar een derde wereldoorlog? Een tweede wereldoorlog voor de veteraan? De arme man, de hoog bejaarde met zijn vele medailles van waardering, met zijn verhalen, veel dramatisch maar ook hele mooie… Zal zijn boek opnieuw open gaan en worden aangevuld? Daar waar het goede einde, voor zover het goed is, een vervolg krijgt met nog meer haat, dood en macht? De arme getraumatiseerde man die vriendelijk oogt en redelijk mee kan omgaan, hoe zal het hem gaan? Wat zal voor hem de lente en zomer betekenen? En als hij nu met al het nieuws van de dag treinen of vliegtuigen hoort…?

    De veteraan, een held, onbeschrijflijk, vele levens gered, en als laatst dat van hemzelf… hij, die alleen over is gebleven… over gebleven in een wereld die nu weer kleur heeft en leeft! Maar hij? Het zal zijn tijd duren denkt hij misschien bij zichzelf, maar zijn laatste adem uitblazen in oorlog? Een herhaling van 40-45? Of een kleurrijke wereld waarbij hij bij het sluiten van zijn ogen nog één keer alles in kleur ziet en zijn hart in kleur zal eindigen… De veteraan, een legende zal het altijd blijven, vele generaties later nog!!! Met zijn respect naar alles en iedereen… want hij weet hoe de wereld is en kijkt eraan met twee kanten. De één met haat, de andere met liefde!

    “De oorlogsveteraan met zijn verhaal… zijn verhaal met littekens!”

  • Josje, de keiharde held!

    Zijn naam is Josje, hij werkt bij een post-sorteer bedrijf en heeft een succesvolle bonus gekregen. Blij van waardering dat hij is springt hij een gat in de lucht en ‘iedereen springt met hem mee’! Er is echter één dingetje, hij heeft een handicap en werkt onder begeleiding… Zonder dat hij het weet wordt zijn dik verdiende bonus na een paar weken van hem afgepakt omdat hij ‘die ene mooie maand’ meer had verdiend dan hij recht op had. En als dat nog niet alles is, kost het hem nog honderd euro extra! Er moet natuurlijk nog belasting over geïnd worden! Vanwaar deze terugvordering? Josje heeft deels inkomen van zijn baas, en het andere deel krijgt hij aangevuld als uitkering. Hij krijgt om de zoveel tijd begeleiding van een coach die hem ‘screent’ om te kijken of alles goed met hem gaat.

    “Er moet naast de teleurstelling nog belasting betaald worden!”

    Zijn handicap straft hem omdat hij een keiharde aanpakker is die niet thuis wil zitten. Hij wil wat van zijn leven maken! Net zoals ieder ander wil hij ook die dingen kunnen doen waar hij recht op heeft… Onze overheid denkt daar anders over, deze laat heel wreed weten dat Josje in een hoekje moet worden geschoven en daar nooit meer vandaan moet komen. Hij is gehandicapt, punt uit! Promotie? Nee daar heeft Josje geen recht op, zélfs als het bedrijf hem dat aanbiedt omdat ze zo tevreden over hem zijn! Hij heeft immers ‘een afstand tot de arbeidsmarkt’ en daarbij zijn alle wetjes en regeltjes anders! Josje, de goede ziel, de vriend van iedereen, de avonturier en de gehandicapte die niet hogerop mag qua inkomen terwijl hij een werkweek van veertig uur heeft! Top dat discriminatie al zover gaat…

    “Hij moet in een hoekje waar hij nooit meer vandaan mag komen!”

    Ik citeer: “voor die paar tientjes meer in de maand ga ik niet werken! Ik ben nogal gek…” “Met mijn bijna duizend euro netto in de maand uitkering ga ik lekker gamen, films kijken en aan het water zitten vissen!” “Werken? Dan verroest mijn hengel misschien wel!” “Ohja en het bier op het terras smaakt lekker hoor!” Dit is wat ik weleens om me heen gehoord heb. Eerlijk citaat? Nee absoluut niet! Iedereen moet werken voor zijn of haar geld! Er zou vanuit de politiek een aantal vragen worden gesteld naar de rest van de ‘hoge heren’, ik ben érg benieuwd! Want Josje kan er toch ook niets aan doen dat hij een handicap heeft? Hij zou ook liever uit zijn rolstoel komen en hand in hand met zijn vriendin over het strand lopen! Werken moet lonen, en op geen enkel gebied ook maar de gedachte geven “ik blijf nog liever thuis omdat ik dan bijna net zoveel inkomen heb als dat ik vroeg opsta!”

    “Ik ben nogal gek! Ik blijf liever luieren!”

  • We ‘vensteren maar raak…’

    Op het werk, thuis of in de trein, met onze ‘digitale omgeving’ zijn we altijd even vertrouwd, goed gehumeurd en / of chagrijnig! Na het opstarten van de computer openen we het eerst het ‘uitkijkvenster’,  daarna terwijl de mail gedownload wordt openen we het ‘gespreksvenster’ en tenslotte loggen we in op het misschien wel belangrijkste venster, het werkvenster. Natuurlijk willen we op sociaal gebied ook bereikbaar blijven, want ach… wat maakt het uit! Iedereen doet het, ook de baas of bazin! Een nieuw venster wordt geopend en het boek dat gezichtsdelen spreekt wordt geopend en de likes, boze gezichtjes, blije gezichtjes, hartjes etc. worden getoond onder je opmerkingen of posts van de ochtend net voordat je naar het werk ging of de avond ervoor.

    Natuurlijk kijk je ondertussen even naar alle updates van je vrienden, nouja is nu iedereen op social media je vriend of vriendin? Soms even weer een paar duimpjes of smilies eronder en dan gauw maar weer switchen tussen de verschillende vensters, om naar je ‘werkomgeving’ te gaan. Tijdens het vensteren vergeet je nog één ding tussen alle andere ‘belangrijke vensters’, en dat is het venster van het Internet, want sommige dingen moeten we toch écht zelf opzoeken. Je hoort je telefoon en pakt even het ‘app venstertje’ erbij op je computer. Want dat is toch veel makkelijker??? Halverwege de dag begint de tijd te dringen, tussen al die vensters, en reeds nieuw ontstane vensters moet jij orde op zaken zien te houden en alles moet nog op tijd af zijn voor het einde van de werkdag… “1000 vensters en muisklikken!!!”

    Na die lange gaap om vijf uur en de diepe zucht zie je dat gelukkig alles klaar is en wordt het tijd om alle vensters te sluiten. Je eindigt in het ‘uitkijkvenster’ en ziet al wat vriendelijke bedankjes van je collega ‘s of familie, want natuurlijk heb je meerdere e-mailadressen in je programma staan! Je wilt het liefst alles in één! Privé en werk gescheiden houden? Neej joh! Mijn gezin is altijd bij me! Ondertussen kijk je nog even snel op internet voordat alles uitgaat. Je verwacht een pakketje dat vandaag aankomt, namelijk een gloednieuwe laptop met nóg meer snelheid en nóg meer opslagcapaciteit. Je werk moet (soms) mee naar huis en dan is meer snelheid en opslag toch makkelijk?! Yes!!! Hij is binnen…

    Eenmaal thuis, na de rit tussen werk en thuis even zonder vensters te hebben gezeten begint het privéleven. Wél met véél minder vensters, maar toch kunnen we het dan ook niet laten om meerdere keren per uur de vensters van onze smartphone, tablet, laptop of PC in de gaten te houden. Er zal maar eens iets te lachen zijn of iemand zal met je willen babbelen! We hebben steeds minder tijd om elkaar in het écht te zien, of máken we steeds minder tijd?! Alles moet toch ten koste gaan om meerdere keren in het jaar op vakantie te kunnen gaan, die nieuwe luxe auto te kopen of die super dure hypotheek af te betalen van je kasteel?! En als je lichaam en geest begint te protesteren? Zijn alle vensters dan nóg zo belangrijk?! Maken de vensters écht gelukkig?! Soms, als het gaat om échte ontmoetingen en / of afspraken, maar voor de rest?!

    Je hebt het nodig voor je werk, en voor de rest… is het dan niet gewoon ontspanning? Leuk, die vakantiefoto ‘s van je collega ‘s, familie of vrienden, maar wat blijft er over voor in het écht?! Daar zit je dan achter je ‘vensterapparaat’… met een zak chips en een kop koffie. Is samen in de chipsbak graaien niet gezelliger? En de koffiegeur, kan die niet worden versterkt als je samen bent?! Ach… weten we diep in ons hart niet dat het beter is om de vensters te gebruiken met mate? of meer met mate? En dat sociale contacten alleen sociale contacten zijn in het echt?! Oh… ik vergis me! Sociale contacten zijn tegenwoordig ook achter een scherm, en jawel… met vensters! Hmmm… het hoort bij de tijd, maar ik zie het tóch het liefst in het ‘eggie’ gebeuren! Misschien een idee om eens te beginnen met een ‘vensterloze zondag’?!

  • Romantiq, het beeld

    Ken je dat beeld? Daar bij de fontein met in zijn handen een stenen hart? Weet je ook al dat deze er al honderd jaar staat? Er zit geen enkel barstje in en het heeft nog steeds dezelfde kleur als honderd jaar geleden. Typisch of heeft het óók met hetzelfde gerucht te maken? Wat is namelijk het geval? Er schijnt een jonge vrouw genaamd Romantiqus rond te zwerven over de hele wereld om te zoeken naar het beeld dat haar verloofde Romantiq is geweest voordat het werd betoverd. Samen, allebei dertig jaar, waren ze het gelukkigste stel van de wereld, ze hielden echt enorm veel van elkaar en ze wilden samen oud worden en kinderen krijgen. Toen ze elkaar vanaf het eerste moment leerden kennen was het al vanaf het eerste moment raak!

    Trouwplannen waren er al gemaakt en naast de dingen die ze moesten doen, zoals werken, spatte de romantiek ervan af! Grasvelden, zeewater, de drukke straten van de stad, overal genoten ze volop van elkaar! Dolverliefd en voor elkaar gemaakt kwamen ze op een dag een vrouw tegen die een wat gemene blik had, maar met vol vertrouwen trapten ze beiden in de val door bij de fontein te gaan staan waar nu het beeld van de jongeman staat. Door allebei een stenen hart van de vrouw aan te nemen veranderden ze meteen allebei in een stenen beeld. Daar stonden ze naast elkaar, voor eeuwig! De betovering van de vrouw schijnt vijftig jaar later te zijn opgeheven. Maar hoe? Dat is bij niemand bekend!

    Al kijkend naar het beeld sta ik te staren naar deze stenen jongen, die ooit dolverliefd moet zijn geweest en wreed is verstoord. En de vrouw, zij moet enorm veel verdriet hebben als het inderdaad allemaal waar zou zijn… Zij is volgens het gerucht ergens anders ontwaakt aan de andere kant van de wereld. Op een dag komt er een vrouw, van de leeftijd rond de dertig naar het beeld toegelopen en raakt het aan… Ik zie haar huilend het hart vastpakken en daar stort ze in van emotie… Het geeft me een wat onaangenaam gevoel, zal het gerucht dan toch waar zijn?! Heel stom, want dit soort sprookjes bestaan toch niet? Gebruik je verstand! Zou ik tegen mezelf zeggen…

    Ligt het nu aan mij of legt ze iets in het water bij de fontein? Het water begint te borrelen. Volgens mij word ik gek! Ik knipper een paar keer met mijn ogen, maar toch borrelt het water. Ik geloof nog steeds niet wat me overkomt. Ik loop heel nieuwsgierig dichterbij naar de fontein en ik zie inderdaad dat de vrouw haar handen op het hart in de handen van het beeld heeft gelegd. Het water begint steeds harder te borrelen, en het beeld begint andere kleuren te krijgen en begint tenslotte te barsten. Er komt een man tevoorschijn, en inderdaad… ze zijn weer met elkaar herenigd! Dolgelukkig dat ze zijn vliegen ze elkaar in de armen en kunnen uit vreugde niet meer van elkaar loskomen, zo lijkt het. Terwijl ze omarmd bij de fontein staan komt er opnieuw een vrouw aangelopen… Ze loopt naar mij toe en overhandigt mij een stenen hart. Het wordt donker voor m ‘n ogen…

    Ik word de volgende ochtend wakker en besef dat het een droom was! Het beeld bij de fontein bestaat wél echt en ik besef me dat ik me niet zoveel meer moet laten meeslepen in de fantasie van een gerucht! Kom nou… een beeld dat ooit heeft geleefd, en het vrouwelijke beeld is weg, wat een onzin! Ik ga naar mijn werk en loop zoals elke dag langs het beeld, daar staat het gewoon ‘mooi te wezen’. Even verderop rent een dolgelukkig stelletje hand in hand door de straat en staan uiteindelijk knuffelend bij het beeld en de fontein. Ik zie in de verte het water borrelen en even later stomen, maar dit keer pas ik… met een goed en gezond verstand wil ik aankomen op mijn werk en niet meer met sprookjes bezig zijn……

  • In de maak… Pesten is geen spelletje!

    Beste lezer, het zal je de laatste tijd niet zijn ontgaan, namelijk mijn levensverhaal dat ik heb gedeeld op deze website. Nu na een pittige periode van therapie en verwerking ben ik met een nieuwe stap begonnen, namelijk het werken aan een omgeving om mensen te helpen die met pesten te maken hebben, hebben gehad of worden gepest.

    Daarnaast wil ik ook een platform oprichten, zowel via mijn nieuwe website als buiten het beeldscherm om mensen met elkaar in contact te laten komen of om jouw ervaring te delen met anderen, wel of niet anoniem! Jong of oud, het gebeurt bij iedereen, school of werk, het gebeurt overal! Het domein www.pestenisgeenspelletje.nl heb ik reeds gereserveerd en ik kan je het logo al verklappen!

    Uiteraard laat ik je weten als de nieuwe website in de lucht is… Tenslotte, zie onder het nieuwe logo 😉

  • Het sneeuwvlokje op de narcis

    Afgelopen weekend en vandaag waren prachtige lentedagen van temperaturen rond de twintig graden, maar waar hoor ik nu? Eind van de week wordt het nog geen tien graden op wat plekken en er is kans op sneeuw. Waar gaat het heen allemaal? Gaan we in de toekomst de BBQ opzetten terwijl we de winterjas aanhebben? De prachtig fluitende vogeltjes die dood van het dak vallen omdat we van die omslagen krijgen… Klimaatverandering?

    De aarde die verder van de zon staat? Vertel het me maar eens… er zijn zoveel beweringen. Het komt erop neer dat de handschoenen en winterjas nog mag blijven hangen. Maart roert z ‘n staart, April doet wat ie wil, en pas in Mei leggen alle vogels een ei, dat zijn gezegdes die steeds meer waarheid gaan krijgen!

    “Klimaatverandering? Nee joh!”

     

  • Geneest God?

    Geneest God? Dat is een behoorlijk discutabel onderwerp omdat we nooit weten of God ons nu wél of niet geneest. Je hoort de meest nare verhalen over bijvoorbeeld kanker, psychische problemen of zelfs overlijden. Waarom?! Dat is een vraag waar iedereen mee rondloopt die hier dichtbij staat of het zelf heeft meegemaakt. Een onschuldig mens die keihard uit het leven wordt gerukt, wat is daar nu eerlijk aan… Ik geloof niet in een God die willekeurig iemand uitkiest om zijn of haar leven te redden of om een hele kring mensen in rouw te brengen of kapot te maken! Die God??? Laat me niet lachen… Dit is wat veel mensen over deze God zeggen of vertellen. In hun ogen de ‘zogenaamde God’.

    Ondanks alle ellende en verdriet gebeuren er ook wél mooie dingen. Ik maak het met eigen ogen mee bij mensen om me heen en ook bij mezelf! Sinds ik ‘God weer heb kunnen toelaten’ in mijn leven merk ik dat hij nog nooit zo dichtbij is geweest. Ik heb een erg zware en vervelende tijd achter de rug, wat me mijn eigenwaarde heeft gekost en me enorm in een negatieve spiraal heeft getrokken. Jarenlang! Het heeft me depressief gemaakt, en dat is allemaal nog veel verder gegaan. (wil je meer lezen, lees dan mijn verhaal ‘van de kaart geveegd’) Ik voelde me verlaten en liep altijd met de gedachte rond “er is toch niemand die me mag…” en “wat heb ik een ander te geven?” (terwijl je diep in je hart weet dat het anders is) Tóch is er een genezing op gang gekomen, want ik heb m ’n eigenwaarde terug en de depressie is verdwenen!

    “Wat is dat voor God? Aan de ene kant is hij genadeloos en aan de andere kant beurt hij je op!”

    Begin dit jaar ben ik begonnen met de Alpha cursus, en daarbij heb ik veel geleerd over het ‘vergeven’ van God. Tóch gaat het niet allemaal ‘pats boem meteen!’ Het duurt even voordat je die transformatie hebt gemaakt, en natuurlijk is het niet bij iedereen om dezelfde reden dan bij mij dat men die cursus volgt. Samen met anderen, van allerlei achtergronden, ga je een cursus beginnen met het doel om God toe te kunnen laten in je leven en wie weet een grote verandering in je leven. Je wordt (opnieuw) voorgesteld aan God! Vooral sinds het Alpha-weekend is er veel veranderd in m ’n gevoel. God is weer welkom, het deurtje stond open en hij kwam! Ik kan weer wijd de wereld inkijken met enthousiasme, en het verdriet en bitterheid in me is verdwenen! Aanvullend: ik heb het een plaats kunnen geven. Klinkt het raar dat het wennen voor me is om alles weer in positiviteit te kunnen zien? Soms word ik er een beetje bang van! Wel, ik laat het over me heen komen en ik pak met beide handen aan wat er, soms ook aan kleine dingetjes nu wél op mijn pad komt.

    Het is allemaal best vreemd, ookal ben ik Christen, ik zit ook met al die vragen die jullie je afvragen. Het één zou ik antwoord op kunnen geven, het ander niet… Dat ik je dit bericht schrijf vind ik ook een beetje ‘spannend’ want ik weet niet hoe jij als lezer erop zal reageren. Het enige wat ik je kan zeggen uit eigen ervaring is dat hij er écht wel is! Mocht je bij jezelf denken ‘ik wil toch eens bidden’ doe het gerust! Het is geen schande…… Vraag naar hem! Laat eens wat van je horen is wat je zou kunnen vragen. Je kunt het overal doen waar je maar wilt, of misschien samen als je er met z ’n allen voor open staat. Voor mij was het in het begin wennen, maar het is oh zo fijn om samen te bidden! En ondersteunend voor elkaar! Nogmaals… het zal niet zo zijn dat ik je antwoord niet zal respecteren als dat anders is dan mijn ervaring! We hebben allemaal onze bedenkingen als het om God gaat! Ik wilde heel graag mijn ervaring met je delen, en misschien heb je er wat aan!

    “Voor mij een verandering, een hele grote zelfs! Maar tóch blijven er dingen voor mij net zo goed vreemd…”

  • Angst om te falen…

    Angst om te falen, dat hebben we allemaal weleens. Maar wat als er angst is om open te zijn? Bang zijn om tegen je schenen getrapt te worden, omdat je een rare vraag stelt of dat je té open bent. Je denkt grappig te zijn, maar dat wordt niet zo beantwoord. Hebben we zo ’n moment niet allemaal weleens? Voortaan laat je je humor maar voor je want je maakt meer kapot dan je lief is, dat denk je bij jezelf! Is dat waar? Geloof je in die negativiteit? Iemand kan een slechte dag hebben, of de mensen die op dát moment om je heen zijn, zijn gewoon je types niet… Want, mensen die je accepteren zoals je bent zullen je humor begrijpen en er met hun vol gegeven hart om lachen. En… als je diep in je hart kijkt voordat je het ‘uitbraakt’ wat zou je jezelf dan kwalijk moeten nemen?!

    Angst om te falen, is makkelijk te verkrijgen, want het kost geen éne rode cent! Je staat tegenover je spiegel en spreekt tegen jezelf… Kan ik die nieuwe job wel aan? Ik heb nu eenmaal last dat ik stotter en ik moet presentaties lijden! Ben ik wel diegene die ze zoeken, en zo ja, willen ze me wel houden? Beginnen mensen niet om me te lachen terwijl ik spreek? Wordt ik onderbroken, of word ik gepest? Je bent zoals je bent, is makkelijk gezegd maar waarom zien anderen dat niet?! Dát is wat je rode duiveltje zegt! Tuurlijk ben je jezelf, en met je wat haperende spraak kun je toch eenzelfde dienst leveren. Misschien nog wel beter! We hebben met ons allen een opdracht op deze aarde, een levensopdracht waar we zelf mogen bepalen hoe we die uitvoeren! Onze levensdoelen! Eén ervan is elkaar accepteren in alle soorten en maten!

    Angst om te falen, is tegenover iemand staan die je leuk vindt of waar je zelfs verliefd op bent. Je bent véél te vaak afgewezen, en waarom? Daar is nooit antwoord op gegeven. “Ben ik te lelijk? Praat ik raar? Draag ik rare kleding?” Dit soort dingen spoken door je gedachten heen, maar je weet toch?! Je bent prachtig zoals je bent, en denk je dat jij de enige bent die vaak wordt afgewezen? Beschrijf jezelf niet als ‘kansloos’ maar juist ‘kansvol’! Want, wat als iemand ‘ja’ zou zeggen en je wordt doodongelukkig… Stel jezelf open, wie je écht bent, zoek mensen waar je je goed bij voelt en straal je lach uit! Echt! Wees jezelf zonder de angst om te falen. En anders, praat er gewoon over met mensen die je kunt vertrouwen, en wie weet sluit hij of zij die bij jou past er zich wel bij aan… Wat je uitstraalt ben je zelf! Nee heb je, ja kun je krijgen……

    “Angst om te falen kan één van je grootste vijanden worden. Stel je op naar anderen wie je bent en het zal écht positief door mensen worden beantwoord, en die besmettelijke negativelingen? Zet ze opzij en kijk vooruit!”

  • Daar bij het kampvuur klinkt muziek…

    Daar bij het kampvuur, dáár waar de warmte overheerst en me de schoenzolen wegsmelten omdat ik te dichtbij zit. De akoestische klank die er overheerst en ik mijn schoenen uitgooi en lekker op blote voeten verderga. Natuurlijk een domme actie en met de gedachte ‘volgende keer beter nadenken’ sta ik op en sluit ik me aan bij de dans. Een feest waarbij we allemaal een belangrijke rol spelen. De één speelt gitaar, de ander de beatring, de jambay en de zang die het compleet maakt. We vieren het leven, maar staan ook stil bij de dingen die er gebeuren. Terwijl we elkaar ‘s hand vastpakken wordt de melodie stil en zingen we verder, met z ‘n allen! Imagine, waar we mee beginnen brengt ons naar ons avontuur van emotie en vreugde…

    De stembanden beginnen wat te verzakken, het mezzoforte gaat over in piano, en bij een enkeling mezzopiano. Stiekem komt er een jochie van tien aanlopen, hij pakt stiekem een gitaar waarop hij aansluitend op de zang begint te spelen, wel met de gevoelige snaar… Het jonge talent heeft gevoel voor muziek en terwijl even later de groep stil wordt van verbazing neemt Thomas, het jochie, de zang over. Een solo, die aanvoelt als een subtiele massage… Terwijl op de achtergrond het kampvuur doorknettert, worden we met z ‘n allen overvallen door kippenvel. Alles gaat vanzelf, zodra Thomas het laatste subtiele zinnetje heeft gezongen loopt hij naar de groep mensen toe en gaat in het midden staan waarbij hij zijn handen uitsteekt…

    Thomas staat tussen ons, met z’n allen hand in hand vieren we de vreugde, maar soms ook de gevoelige kant voort. De avond duurt nog lang… Het vuur begint langzamerhand te doven en de gevoelige snaren beginnen slapjes te worden. Terwijl we uitgesprongen zijn klinkt er in de verte het gedonder van het dichterbij komend onweer, dát is de eindfinale! En wie er van ons allen heeft gewonnen? Thomas zou misschien een verwacht antwoord zijn, maar nee… We hebben met ons allen gewonnen! Thomas is niet langer het jochie, maar ons talent(je)!

    “Muziek, het vertelt zoveel over vreugde en verdriet dat je er kippenvel van krijgt!”