Blog

  • Kermisliefde (deel 1)

    Ik weet het nog zó… de eerste keer dat ik je zag bij mijn maat op zijn verjaardag… Ik was meteen helemaal enthousiast! Je wilde graag een paar keer met ons mee in de vriendengroep en gelukkig ben je er de laatste tijd elke keer bij! Wist ik veel dat je een vriendin van de nicht bent van mijn maat!… Mijn verliefdheid naar jou wordt elke keer meer! Onbeschrijflijk wat ik voor je voel, terwijl we elkaar nog maar een paar maanden kennen. Tóch weten we al heel veel van elkaar. Vriendschappelijk zit het goed tussen ons, en dat vind ik al heel bijzonder! Tóch heb ik af en toe het idee dat je me wel ziet zitten, de manier hoe je naar me kijkt en geregeld naar me glimlacht. Wauw!!!

    Elke keer is het moment er niet van gekomen… Als we met ons allen uitgaan of andere leuke dingen doen heb ik het in me… “ik ga je mee uit vragen”. Het probleem is dat ik het niet durf! Zó verlegen ben ik naar jou toe… Elke keer als ik je ogen zie, je stem hoor, je haar zie dansen, of eigenlijk gewoon alles van je zie dan krijg ik het warm van binnen en begin ik mijn gevoel naar jou te voeden… Ik ben emotioneel van verliefdheid naar jou! Op een dag is het kermis in het dorp. Elk jaar hebben we drie dagen feest, en als jij erbij bent dan is het voor mij dubbelfeest! En gelukkig, je laat weten dat je komt!

    De kermis is in het dorp, en ik verheug me er al op om samen met jou in een attractie te gaan zitten of om misschien zelfs wel met je te dansen. Er is namelijk een 80 ‘s en 90’s party tijdens de kermis. Ik hoop, oh ik hoop dat ik dan het lef heb! Het kan niet gauw genoeg vrijdag worden…… We hebben besloten om eind van de middag af te spreken, en Laura, dat is je prachtige naam, wat ben ik blij dat je bij me komt! We hebben afgesproken om met z ‘n allen bij mij te eten, namelijk een BBQ en daarna naar de kermis te gaan. Ik doe het lekkerste geurtje op dat ik heb, en ik zorg ervoor dat álles perfect voor elkaar is op de tafel buiten. Ik hoor een auto aankomen, en mijn hart gaat sneller kloppen! Ik hoor naast m ‘n huis de deuren dichtslaan en ik hoor iedereen naar de poort toelopen. Ik hoor stemmen, behalve die van jou…

    Ik begroet iedereen, maar waar ik mee begin is “waar is Laura?”. Op datzelfde moment gaat de deurbel, en ik haast me ernaartoe. Daar sta jij! Met je prachtige verschijning. “Jah, ik bel maar aan want ik ben hier nog nooit eerder geweest!”, is wat je zei. Ik geef je drie zoenen, en ik laat je binnen. Gelukkig, zuchtte ik opgelucht, je bent er! Nét als mijn andere trouwe vrienden! Na de heerlijke BBQ gaan we met z ‘n allen naar de kermis, en eenmaal daar aangekomen, aan de boulevard, gaan we eerst een paar keer schieten bij de schiettent en vervolgens in de botsautootjes. En jij maar lekker tegen me aan knallen! Ik ging flink heen en weer, maar het maakte me niet uit… jij deed het! En dat gaf me een goed gevoel… Ik zie wat van mijn vrienden tegen elkaar kletsen terwijl ze naar ons kijken. Ik heb een idee dat ze door hebben dat ik verliefd ben! Smoorverliefd op jou…… Of zijn we allebei verliefd?

    Even later gaan we naar de achtbaan, en per karretje kunnen er twee mensen naast elkaar zitten. Dit keer zorg ik ervoor dat jij naast me zit! En dat lukt. Daar zitten we dan, we gaan samen omhoog en laten ons vervolgens alle kanten opslingeren. Jij en ik, de grootste schik! We kijken elkaar een paar keer aan en het lijkt alsof we allebei hetzelfde denken…… Wat voelt dat heerlijk om je naast me te hebben, en dan nog in een achtbaan ook! We gaan bij een gezellig tentje, ook aan de boulevard bij de kermis een grote ijssorbet eten, en in de verte zie ik een reuzenrad staan. Mijn verlegenheid is opeens verdwenen, misschien door de G-krachten van de achtbaan? Ach… wat maakt het uit! Ik stel voor om af te rekenen en met z ‘n allen het reuzenrad in te gaan. Met een knipoog hoop ik dat iedereen het begrijpt en even later lopen we er naartoe.

    Opnieuw gaan we samen, met ons tweetjes! Wij in één bakje genieten van de zonsondergang. Naast elkaar…… Ik krijg het steeds warmer en kan me bijna niet meer inhouden om mijn arm om je heen te slaan. We praten en ouwehoeren wat met elkaar. Ik heb écht het idee dat onze band alleen maar beter en sterker is geworden sinds deze kermis! Daar zitten we, bovenin het reuzenrad! We kijken om ons heen en uiteindelijk naar elkaar. Dáár gebeurt het dan, je legt je hoofd tegen me aan en gaat heerlijk tegen me aan liggen. Ik sla mijn arm om je heen en we zitten nog lang bovenin het reuzenrad. We horen dat hij op storing is gevallen… Wát jammer nou! Niet dus 😉 We redden ons daar bovenin wel!

  • Oud de oude doos: “Grab Your Sword!”

    Beste lezer, dit keer weer eentje uit de oude doos. Namelijk een tekst met de boodschap dat als je het zwaard pakt je nooit van het negatieve zal verliezen. Hoe hard je soms ook moet vechten, hoe eindeloos het soms ook lijkt, houd altijd je zwaard bij je om te blijven vechten! Als je goed op de afbeelding kijkt dan zie je twee zwaarden, dat betekent dat je er niet alleen voor hoeft te staan…… Reken ermee af!

  • De solidariteit…

    Beste lezer, de solidariteit van ons bestaan… Tegenwoordig willen we steeds meer ons eigen ding laten zien, en dat is natuurlijk altijd goed, maar gaan we soms niet wat te ver als we dat van ons er zo nodig door moeten drukken? Omdat we anders te weinig waardering krijgen of zelfs geen aandacht? Denk je dat serieus? Je wordt toch sowieso gewaardeerd in wie je bent door de mensen om je heen?… Zij die je kennen en weten wat je kunt! Maar even iets anders als het gaat om teamwork of samen mens zijn… sámen solidair is sámen voldoende waardering in dat wat we willen presenteren in bijvoorbeeld ons werk.

    Als je kunstenaar bent gaat het om je eigen werk, maar als je alle kunstenaars bij elkaar zet wat krijg je dan voor pracht? De één schildert een landschap waarbij de ander een bos bij een dorp tekent of water met boten genomen vanaf een strand. Samen doe je nieuwe ideeën op die je weer samen kunt gebruiken of voor je eigen creativiteit. Lastig dit hé zoals ik het schrijf? Denk er maar eens wat verder bij na… 🙂 Het hoeft niet alléén maar samen natuurlijk. Ik heb naar aanleiding van dit stukje een gedicht gemaakt met het daarbij horende ontwerp. Op het plaatje klikken voor een vergroting!

    “Denk niet alleen aan jezelf, iedereen om je heen weet hoe goed en creatief je bent”

  • Filmtip! To Joey with Love

    Beste lezer, dit keer een filmtip! Ik heb een waargebeurd verhaal voor je als tip dat draait om geluk, maar helaas ook de ziekte kanker die de pracht van een moeder keihard uit een gezin trekt. Het gaat om Rory en Joey, gelukkig met elkaar getrouwd en muzikaal! Ze krijgen een kindje met het Down-syndroom, dat liefdevol in het gezin wordt opgenomen. Ze moeten hierdoor de muziek even op een laag pitje zetten. Het lijkt allemaal compleet en liefdevol te zijn totdat bij Joey kanker wordt vastgesteld wat later eerst lijkt te zijn verholpen. Helaas komt de kanker terug en kan ze niet meer worden genezen.

    Een wrede en heftige film, waarbij ik het niet helemaal droog hield. Wél een film dat je een kijkje geeft op hoe het leven óók kan zijn. Juist als je denkt alles voor elkaar te hebben gaat het mis… Geniet daarom van zoveel mogelijk momenten in het leven! De film is een goed voorbeeld hoe hoog hoop kan gaan terwijl je weet dat het niet goed komt, maar tóch blijven geloven in God! De vraag om kracht, verlichting van verdriet en de vraag om wijsheid wordt een hoofdzaak! To Joey with Love is te zien op “New Faith Network”.

    “Als je denkt alles voor elkaar te hebben, dan gaat het mis… geniet van zoveel mogelijke momenten in het leven!”

  • Het meisje van de markt

    Een vaste taak voor mij binnen de rollen in het gezin was op de markt boodschappen doen. Elke vrijdag kaas en luxe broodjes. Soms een gebakken vis of kibbeling… Deze vrijdag was het anders dan anders, de kaasboer die altijd vriendelijk vroeg wat ik wilde hebben, was nog steeds vriendelijk, maar zijn ogen stonden wat vaker gericht naar de overkant… schuin achter me! Ik vond het een beetje vreemd, want ik had het gevoel dat achter mijn rug om werd geroddeld. Eenmaal betaald en de zak mee te nemen naar de overkant voor de broodjes werd ik constant aangekeken door een meisje. De vriendelijke blik van haar zei me al iets…

    Terwijl andere klanten nog werden geholpen stond haar blik nog steeds op mij, en ik begon me steeds ongemakkelijker te voelen. Met trillende benen was ik uiteindelijk aan de beurt… En je kunt het al raden, zij die me volgens mij leuk vindt, helpt me. Had je me niet gelijk kunnen helpen?! Dacht ik bij mezelf… Je hebt de hele tijd staan te kijken, naar mij… en ik maar wachten. Ze vraagt me wat ik wil hebben en ik geef, een beetje stotterend aan welke broodjes en lekkernij ik wil meenemen. Terwijl ze iemand roept om de broodjes te pakken begint ze me te ondervragen…

    “Vind je me leuk?” Ik sta verstijfd van schrik!!! Ik, toen zeventien jaar, weet me even geen houding te geven, en de klanten beginnen wat te grinniken. Tóch geef ik antwoord. Je lijkt me wel een leuk iemand! Maar ze had in de gaten dat ik ben overheerst door verlegenheid en ze stelt zich aan me voor. Aline… Ik zeg mijn naam en het gesprek begint, maar nog steeds met het zweet op m ‘n rug en het gevoel dat ik enorm voor paal sta! Ze vraagt of ik een keer met haar uit wil gaan, maar ik weet niet wat ik moet antwoorden, omdat ik totaal overvallen ben!

    Ik, zeventien jaar, onervaren met uitgaan, nooit een relatie of verkering gehad, hoe moet ik hier in vredesnaam mee handelen?! Tóch zeg ik ja! Ze zegt haar telefoonnummer maar binnen een minuut was ik het al weer vergeten. Na een achteraf leuke social talk met een gewaagd accent, was ik nu elke vrijdag de sjaak! Vrijdags bij de broodjeskraam hoopte ik dat ze er niet was, maar aan de andere kant ook wel! Het is een leuk, spontaan iemand en een mooie verschijning. Een kop kleiner dan ik, maar dat is ook niet gek met mijn 1,80! Ze vroeg elke week hoe het met me gaat, en het ‘dollen’ gaat door.

    Telkens trok ze haar hand terug met het wisselgeld erin. Gewoon om te ‘ouwehoeren’. Tóch begon er een gevoel te komen, maar ik was verlegen! Onzeker dat ik was ging ik er in mee en deed alsof ik het leuk vond. Stiekem vond ik het ook wel, maar toen kon ik er in mijn hoofd niets mee… Ze probeerde elke keer door m ‘n verlegenheid te prikken, maar dat lukte niet. En die vrouwelijke collega van haar, ongeveer dezelfde leeftijd, die zich ook mocht laten zien die deed er uiteindelijk lekker in mee! Want zij wilde Aline helpen om ‘eindelijk een keer met me uit te gaan’! De leuke praatjes, stiekem ook wel voor mij gingen even door, totdat ze op een vrijdag vertelden dat ze weg gingen en andere collega ‘s het overnamen.

    Aan de éne kant een opluchting en de andere kant dacht ik bij mezelf “wees geen watje en bevestig haar vraag met ja!” helaas koos ik voor het afscheid… Dat ging met een hand en dat was de laatste keer dat ik ze zag… Tjah, onzekerheid en negativiteit heeft weer iets in me kapotgemaakt! Een gemiste kans om ook met een leuk meisje naast me hand in hand te lopen. Ze zag me écht zitten! Nu vele jaren later besef ik me dit. Sukkel dat ik was! Ze was een leuk halfbloedje, met een vrolijke uitstraling en leek me ook wel betrouwbaar. Ik heb weleens gekeken op Social Media, maar helaas… ze is er niet te vinden. Hoe ziet ze er achttien jaar later uit? Herken ik haar nog als ik haar ooit eens zal tegenkomen? Is ze nog single?  Ach… De wereld is soms klein……

  • Het ‘nachtelijk bezoek’

    Schimmen en verschijningen nog aan toe! Het was een schrik waarbij m ‘n hart een keer oversloeg! Lig je lekker te slapen, word je in één keer wakker omdat je ‘een aanwezigheid’ voelt. Ik open mijn ogen en ineens staat ie er… Is het goed of kwaad, komt het voor mij? Ken ik hem? Het is allemaal zo vaag want ik zie je gezicht niet! Je bent hier waarschijnlijk zonder goede bedoelingen… Als je lef hebt laat je je gezicht aan me zien in plaats van me proberen angst aan te brengen met één of ander gewaad. Mag ik je in het kwade geval zielig vinden in plaats van een monster?

    Wat wil je van me hebben? Of kan ik wat van jou krijgen, zoals een bevestiging wie je bent? Ik wil weten wie of wat ik wegstuur of in mijn hart toelaat… Breng je me tóch in het licht of probeer je me naar het donkere te sturen? Net zoals toen die veertig musketiers van vroeger? Gericht met hun geweren op mij om me weg te sturen naar het niet mogen zijn! Dan weet je zeker óók dat ik ze alle veertig heb verbrand, en wel levend! (in gedachten) Ik heb één iemand die mijn levensleider is, en dat is God! Hij begeleid me, zónder wapens en zónder duisternis!

    God weet wat goed voor me is, en een ieder die me probeert kapot te maken zal branden in mijn gedachten. Dát je het even weet! Een ieder die het goed met me voor heeft is welkom! Mijn hart klopt ook voor jullie, met al mijn warmte en persoonlijkheid. Ook hier zal vuur zijn, maar dan dansend eromheen terwijl we zelf onze klank laten horen…… Een klank van leven, een klank van vrijheid! En, je hoeft je bij mij niet anders voor te doen, want ik ken je! Dus, ook voor jou is er ruimte, als ik maar weet wat je komt doen en wie je bent!

  • Het leenstelsel…

    Het leenstelsel, momenteel weer een gesprek van de dag! Moet ie blijven of verdwijnen? Daar gaat het opnieuw om… Om intelligenter en ‘waardevoller’ te worden moet je lenen tot je 50ste of nog ouder, daar draait om. Wie ooit heeft gezegd dat studeren voor de armen of minder bedeelden onmogelijk wordt zal weleens gelijk kunnen krijgen. Waarom hebben zij dat recht niet?! Waar halen ze die tienduizenden euro ‘s vandaan om op tijd van de lening af te komen? Of om er überhaupt vanaf te komen. Is dit geen discriminatie? Minder bedeelden of armen maar meteen wegstoppen in de bijstand? En hoe zit het met de rechten van deze mensen, hebben zij niet het recht op een leven waarbij ze het uiterste uit hunzelf kunnen halen?

    “Je moet rijk zijn om te kunnen studeren, of rijke ouders hebben!”

    Nee, ook hierin wordt het voor een bepaalde doelgroep weer (haast) onmogelijk gemaakt door dit kabinet om ‘er sterker’ uit te komen door zich goed te kunnen laten zien in de maatschappij. Hoe zit het straks met het aantal bijstandsuitkeringen, kunnen die wel betaald worden over tien of twintig jaar? We zullen toch een keer met een nieuwe generatie te maken krijgen die de taken van de mensen van nu moeten overnemen. De kloof, al eens eerder over geschreven wordt steeds groter tussen laag en hoog opgeleid. Pappie en mammie die de opleiding betalen? Ik dénk dat we die tijd wel hebben gehad… We leven niet meer in de jaren tachtig en negentig!

    “Hoe zit het met onze nieuwe generatie? Pappie en mammie maar betalen?”

    Weet ik het beter? Misschien wel, misschien niet! Daar kunnen meningen over dit onderwerp in verschillen. Maar… als ik hoor dat dit kabinet beloftes weer niet nakomt met het doel van dit leenstelsel, dan zeg ik één ding… Aftreden!!! Valse beloftes maken geen gezond Nederland! Misschien wordt het tijd voor een andere wind over Nederland! Een sociale en eerlijk verdeelde wind. We willen over tien of twintig jaar toch ook nog goede voorzieningen in ons kleine kikkerlandje?! En zelfs met sommige dingen weer beter?

    “Valse beloftes maken geen gezond Nederland!”

  • Wij zijn… de lijn!

    Beste lezer, heb je het eigenlijk wel in de gaten? Dat we aan zichtbare en onzichtbare lijnen vastzitten? We staan er elke dag mee op en gaan er ook elke avond of nacht weer mee naar bed. Het internet… Met allemaal lijnen tussen computers, telefoons, tablets en tig andere apparaten is de lijn opgezet om data uit te wisselen, en deze ‘data’ maakt ‘ons weer ons’! Het internet verbindt ons met elkaar, ons werk, ons gezin, onze club en wat eigenlijk niet? Zélfs met ons geld! De wereld is enorm veranderd vergeleken met twintig jaar terug, we kúnnen niet meer zonder! Vanaf het moment dat we het ouderlijk huis verlaten komt vanaf het begin het aansluitpakket met eventueel een monteur binnen en we sluiten ons modem aan, dán begint het ‘zelfstandig leven’ pas écht! Klinkt gek he?! Maar als je eens verder nadenkt…

    Zonder internet geen social media, ons werk niet kunnen uitvoeren, geen bankzaken, geen communicatie met de buitenwereld, want iedereen zit op internet en social media, nouja op social media bijna iedereen… Wat als de online wereld nu helemaal uitvalt? Worden we dan met ons allen weer socialer in het echt of raken we meer geïsoleerd? Moeten we weer meer naar de échte winkels dus het huis uit, of zijn zij dan ook failliet? Want die kant gaat het steeds meer op! Hoe gaan we onze rekeningen betalen zonder de lijnen der communicatie? Ookal is het automatisch afgeschreven, tóch werken banken en de betrokkenen met dezelfde lijn. En onze muziek die we overal streamen, tijd om de ‘ouderwetse’ cd-speler er weer bij te zoeken en eerst maar eens kijken of ie het nog doet… Overal is wel een oplossing voor, maar we moeten er meer moeite voor doen, en dat is een issue! We zijn het zo gewend door alle automatisering. Maar bij uitval komt er tóch een wereldwijde en financiële crisis!

    De wereld die vergaat, maar dat doen we eigenlijk zelf! Hoe deden we het vijftig jaar geleden? Toen er nog geen internet was? Toen betaalden we ook onze rekeningen en konden we eten en drinken halen… Jah, wij zijn met ons allen verwend! Daar komt het op neer. Ik die hier mijn verhalen tik, en jij die de krant online leest op je telefoon of de pizza bestelt omdat je geen zin hebt om te koken of er zelf één te maken naar eigen smaak? Dat eten niet precies naar onze smaak is? Boeien!!! Als we maar zo weinig mogelijk hoeven te doen, toch?! Ik bedoel dit niet verwijtend, maar het is toch gewoon zo? Ikzelf gebruik het internet en bijkomende zaken ook! Je bent voor veel dingen nu eenmaal tóch afhankelijk van het internet, dat komt door de hoge heren, bedrijven en instanties die alleen nog maar via internet hun diensten en hulp aanbieden… Zo worden wij als consument toch wel gedwongen. Maar klopt dit eigenlijk wel?! Hebben we nu écht anno 2019 het internet nodig? In principe niet, maar dan worden we prehistorie…

    In de niet digitale prehistorie, miljoenen jaren na de dinosauriërs leven we gewoon binnen en buiten en kunnen we nog eten en drinken. Net zoals vroegere gezelschaps-activiteiten doen en eventueel werken als inpakker of in de dierenbranche bijvoorbeeld. Kies je ervoor om zonder internet te leven, dan kun je toch nog een ouderwetse telefoon gebruiken, en zélfs een ouderwetse mobiele telefoon uit de jaren negentig. De bekende koelkast… En films? die kopen we toch gewoon weer op een schijfje? Hetzelfde als muziek, ongeveer 16 tot 20 nummers op een cd. Genoeg toch?! Neej wij worden verwend met onze tracklist van misschien wel honderden of duizenden nummers. Social media? Dat doen we wel thuis, met elkaar, familie en vrienden! Zónder telefoon of andere apparatuur waar de lijn aan vast zit. Lekker monopolie of pimpampet! En een schik dat we vroeger hadden…… Deze column moet ik dan eigenlijk ook op papier schrijven, maar dan moet ik toch even een krant of ander blad zoeken waar ik hem op kan plaatsen, of gewoon zelf op één of andere manier verspreiden.

    En ons liefdesleven? Zal dat niet nóg romantischer worden als we die telefoons en andere apparaten niet hebben? We alleen elkaar hebben en niet het gekwek van anderen op dát mooie, gezellige of zelfs pikante moment? Zonder afleiding die schitterende avond tussen de kaarsjes, dat is toch wat we allemaal willen? De ochtend erop, lekker samen de tijd nemen om op te staan, te eten, douchen etc. En na de tijd elkaar eens heerlijk helder in de ogen te kijken? Met het antwoord, we kúnnen het wel zonder die lijn! Wij samen, wandelend ons avontuur door de wereld! Analoog door een digitale wereld. Het zal wat kosten, en dan bedoel ik niet alleen financieel, maar wat haal je ermee terug? Zolang je auto nog niet op internet aangesloten moet zijn via die onzichtbare lijn… Of de koelkast nog niet verbonden moet zijn, of de meterkast verbonden met je energieleverancier? De optie is er nog wel… Maar hoelang?!

  • Elke keer dat ik je zie…

    Elke keer dat ik je zie, weet ik niet wat ik moet zeggen… bij elke gedachte over jou weet ik niet wat ik moet doen, want ben ik nu te min of juist niet?! Ben ik je soort? Zou je het met mij aandurven om bij kaarslicht te schijnen? Samen? Wil je met mij die oppervlakkigheid afbreken en me écht leren kennen of houd je het bij niets? Ik ben bang omdat ik onzeker ben, want ik ben niet perfect, dat geldt voor iedereen maar ik ben speciaal. Speciaal omdat ik tegenover je sta te trillen en alle zenuwen zoveel mogelijk probeer te verbergen. Ik wil het moment afwachten, maar zal die er komen? Gaat een ander je voor of is dit al zover? Ik mag je! Je raakt me waar een ander me niet raakt, zie dat als een compliment, want dat is wie je bent, zo bijzonder! Je lach, je attent zijn, je vrolijkheid, je stem, je interesse die je toont als ik er ben!

    Ik hou van mezelf! Ik wil mezelf beschermen tegen teleurstellingen. Ben je iemand die me goed nieuws brengt of laat je me alleen? Wordt het de lach of de traan? Onzekerheid, rot op!!! Wil ik haast tegen deze negativiteit in mezelf zeggen… Misschien moet ik dat maar gewoon eens hardop zeggen?! Als ik dan dichter bij mijn wensen kom, misschien dan ook dichter bij jou?!… (aansluitend een gedicht! klikken op de afbeelding voor een nieuw venster)

  • Uit de oude doos: ‘ja maar’

    Beste lezer, dit keer weer een stukje uit de oude doos met dit keer als titel ‘ja maar…’ dat ik lange tijd geleden al eens schreef zoals je kunt zien op mijn oude website ‘Spirit Of The Sky’. Hoevaak hebben we het in ons om te zeggen ‘ja maar’? Tel dat eens van elke dag bij elkaar op! Zien we teveel beren op de weg of is het écht nodig? Ik denk dat we met ons allen wat meer vertrouwen in onszelf mogen hebben. Het is niet verkeerd om eens flink met je ‘kop tegen de lamp’ te lopen of om eens raar te worden aangekeken, omdat jij het misschien wel beter kunt dan hun! En anders is het toch hun probleem? Waar willen we op worden afgerekend als het uit een goed hart is en in sommige gevallen met een gezond verstand? Dit is misschien makkelijk gezegd, maar we mogen met ons allen het avontuur van het leven aangaan en daarbij hoort vallen en opstaan.