Blog

  • Straattaal

    wandelen naar het station, heerlijk met dit zomerse weer
    al wachtend op de trein verneem ik een arrogante sfeer
    drie jongeren met elkaar bijeen, blijkbaar met een hart van steen
    het woord kanker klinkt zes keer in een minuut
    wat bezielt ze en waarom zijn ze zo bruut
    hebben ze nooit iemand met de ziekte meegemaakt?
    zijn zij die het zeggen nooit geraakt?

    ik dacht na wat ik moest doen, maar wees geen oen!
    dat was het stemmetje in mijn hoofd, ik heb mezelf veiligheid beloofd
    de trein komt aan en zie de jongens eens staan
    zogenaamd stoer met hun boze blik, de bitterheid lijkt dik
    wat bezielt hun, waarom is hun stabiliteitsdraad zo dun?
    vanwaar die woede, waarom kiest men niet voor het goede?
    is het gewoon de normale taal waarvan ik zo baal?

    beleefdheid en respect, waarschijnlijk moeten ze het nog opzoeken
    het maakt niet uit in welke taal, overal staat het geschreven op papier en doeken
    het positieve rekent af met schelden, bitterheid, haat en vloeken
    de keuze ligt bij hun die smerigheid uitbraken, hiermee zullen ze het niet maken
    bij niemand, al denken zij bij iedereen, uiteindelijk staan ze zielsalleen!
    niemand krijgt warmte van het gescholden woord, doorgeknipt wordt het liefdeskoord
    door hunzelf met eigen hart, en uiteindelijk is het steeds moeilijker voor een nieuwe start

    laat straattaal schoon en respectvol, als een beschermd hart in een trui van wol
    het zijn zij die niet ziek zijn, het zijn zij die niet omkomen van de pijn
    het zijn zij met nieuwe kansen in hun leven, het zijn zij die nog kunnen streven
    iemand met kanker misschien niet meer, zij komen binnenkort thuis bij de HEER
    zij die niet genezen nemen vroeg of laat afscheid, want het is het einde van een strijd
    omstaanders gaan de zieken missen, het stof zal hun aanwezigheid wissen
    hoe heeft iemand het lef om dat woord uit te spreken, om die haat te kweken

  • Het wrattenspreekuur

    Beste lezer, kun je je het nog herinneren? Je had één of meerdere wratjes en moest naar de dokter toe om het te laten weghalen. In de tijd dat ik klein(er) was werd dat al gedaan met stikstof. Met zenuwen ging ik mee naar de huisarts, wat een hele toffe peer was, naar de wachtkamer van zijn praktijk en elke keer als de dokter kwam om iemand te roepen dacht ik ‘roep me alsjeblieft want dan ben ik er snel vanaf!’ en aan de andere kant dacht ik ‘roep me alsjeblieft niet’ want ik weet dat het even pijn gaat doen. Dan werd eindelijk mijn naam geroepen… Ik ga mee naar binnen en moest gaan zitten. De dokter vroeg me om te laten zien waar de wratjes zaten en natuurlijk probeerde hij me gerust te stellen voordat hij de wattenstaaf pakte om de wratjes aan te stippen. Je zag de rook al een beetje uit de pot komen en in gedachten dacht ik ‘dat goedje laat me zo even de tanden op elkaar zetten’. Dan kwam ‘ome dokter’ met de wattenstaaf waar de stikstof opzat en begon hij heel subtiel met aanstippen.

    “De dokter vroeg me om te laten zien waar de wratjes zaten en natuurlijk probeerde hij me gerust te stellen voordat hij de wattenstaaf pakte”

    Eerst wordt het heel koud, dat is op zich nog niet zo ‘n probleem, maar dan komt het ergste… Het begint warm te worden, en warmer en warmer… Het gaat pijn doen en het is net alsof het wordt weggebrand. De éne keer voel je er na de tijd niets meer van, het andere moment loop je terug en begon het opnieuw behoorlijk pijn te doen… Dit was dan één van de meest eenvoudige mogelijkheden om die lelijke vieze wratten een halt toe te roepen, maar helaas moest je ook weleens de wratten werkelijk weg laten branden. Dat is mij vele jaren later een keer overkomen… Bij mijn navel had ik een wrat en ik dacht dat de dokter het zou aanstippen, maar hij stelde voor om het weg te laten branden. Toen dacht ik even ‘help!’ maar de beste man wist wat ie deed en vooruit dan maar! Verdovingsspuitje erin en wegbranden dan maar! Daar voelde ik gelukkig niets van en achteraf was dit fijner dan dat nare aanstippen! De wrat was meteen weg en ik kon weer zonder pijn naar huis. Volgens velen helpt nuchtere spuug in de ochtend ook als je een wrat hebt. Elke ochtend voor het ontbijt wat nuchtere spuug op de wrat doen en dan zou ie er zo een keer af moeten vallen… Helaas heeft dit bij mij nooit geholpen voor zover ik weer, maar wie weet!

    “Verdovingsspuitje erin en wegbranden dan maar! Daar voelde ik gelukkig niets van en achteraf was dit fijner dan dat nare aanstippen!”

    Het wrattenspreekuur, zo werd het uurtje genoemd, was voor elk kind wel een enge gedachte en niet prettig. Vaak mocht je na de tijd iets kopen omdat je je zo goed hebt gedragen of gewoon omdat je zo moest lijden van de spanning en de pijn… Dat maakte meestal alles wel weer goed! Vaak vielen de wratten er na een aantal weken vanzelf af en soms, als je pech had moest je nog een keer terug komen, wéér die vervelende aanstipperij en wéér even op de tanden bijten! Soms moest je wel twee of drie keer terugkomen en dan eindelijk… Tijdens een fietstochtje, kinderfeestje of een andere activiteit ging het rotding er dan eindelijk af! De wrat bungelde wat en dan ging ie… Wachten op de volgende wrat in ontwikkeling of was het voorlopig écht even rustig? Mijn meest nare plek waar ik ooit een wrat had was er één bij de navel en deze werd wél eerst aangestipt. Toen liep ik met aardig wat pijn terug via de wachtkamer naar buiten. Dat moment vergeet ik nooit meer… Maar ondanks alles, is de dokter ook maar een gewoon mens die ‘s Avonds als ie naar huis gaat zijn ‘gereedschappen’ gewoon op de praktijk laat liggen en de deur achter zich op slot doet!

    “Mijn meest nare plek waar ik ooit een wrat had was er één bij de navel en deze werd wél eerst aangestipt”

  • Zowie in de restroom

    Op een mooie warme en zonnige dag ergens in Utrecht, geniet Zowie van de pracht en praal van het museum. De museumstukken glimmen en de zon komt prima tot zijn recht. Een hapje en drankje tussendoor rekent af met de rommelende maag en Zowie hervat zijn tour door het museum. Dan merkt hij dat hij naar het toilet moet en hij volgt de borden toilet en restroom. Eenmaal op de plek ‘waar het moet gebeuren’ valt Zowie in slaap. Hij had best wel een drukke week achter de rug en merkt nu de consequentie hiervan. Zowie slaapt lang door en na een tijd wordt hij wakker. Hij schrikt zich een hoedje omdat hij erachter komt dat hij nog steeds op het toilet, de restroom van het museum zit. Hij draait de deur van het toilet open en kijkt om zich heen. Het is muisstil. Lopend naar boven komt hij uit in het midden van de route van het museum…

    Het is stil, héél erg stil! Buiten is het donker en in het museum is alles ook pikdonker. De beveiliging is vergeten om de wc ’s te controleren en nu zit Zowie ingesloten in het grote museum. Hij loopt wat rond door het museum om te kijken of hij ergens ‘kan ontsnappen’ maar helaas… Alle deuren zitten op slot! Elk geluidje is nu hoorbaar, zelfs als er een piepklein speldje zou vallen. De nacht doorbrengen in een museum is behoorlijk spannend, want Zowie moet meteen denken aan een filmreeks waarbij ‘uitgestorven dinosaurussen en andere wezens tot leven komen’. Wel een beetje een eng idee, maar Zowie probeert zich groot te houden. Er gaat een uur voorbij en Zowie komt weer bij de ingang. Hij probeert mensen te bellen, maar het kan nog even duren voordat er iemand is om de deur voor hem open te doen zodat hij eindelijk uit het museum kan vertrekken.

    Dan hoort Zowie voetstappen. Het komt vanuit de verdieping boven hem en het ‘getik’ en ‘gebonk’ lijkt steeds dichterbij te komen. Zowie beslaat zich van angst en merkt op dat het nu recht boven hem stopt. Het is weer muisstil en Zowie denkt even dat het misschien nog een geluidsinstallatie is elders in het museum. Dan gaat het voetstappengeluid verder en gaat het richting de trappen. De voetstappen komen steeds dichterbij en het lijkt nu in dezelfde ruimte te komen als Zowie. Hij beslaat zich van angst en Zowie verstopt zich achter een hoge klassieke kast die opgesteld staat. Het getik en gebonk lijkt steeds dichterbij te komen en uiteindelijk stopt het voor de kast… Zowie ’s hart klopt als een gek, zo heeft hij het nog noot meegemaakt! Een zaklamp schijnt opeens in zijn gezicht en het is de bewaker die hem vraagt ‘meneer, komt u mee naar buiten?’ Het getik en gebonk komt achteraf van een bewaker die toch nog op de verdieping boven dienst had… Niet wetende dat hij er nog was…

    Met zijn wandelstok begeleidt de bewaker Zowie naar de uitgang en eindelijk is hij dan weer vrij! Het geluid van de voetstappen in het museum was het getik van de wandelstok en het gebonk van de strompelende bewaker. Dan ziet Zowie dat de bewaker voor bij de ingang nog even een kopje thee nuttigt en terwijl hij dat wil doen valt zijn kunstgebit in het kopje… Zowie lacht stiekem en loopt dan maar snel weg… Hij loopt door de donkere stad Utrecht en daar komt hij bij het hotel waar hij normaliter zou overnachten. Gelukkig is deze nog open en hij gaat naar zijn hotelkamer om te slapen. Dan krijgt hij een droom over de bewaker in het museum… Met z ’n klapperend kunstgebit in de handen rent de bewaker achter Zowie aan en met z ’n wandelstok probeert hij Zowie tegen te houden, maar dan trekt Zowie snel de WC-deur achter zich dicht en wordt hij weer wakker uit z ’n nare gekke droom… De zon schijnt volop in de hotelkamer en Zowie staat maar weer eens op om er weer een mooie dag van te maken. Dit keer gaat hij naar een ander museum met een tentoonstelling van een bekend schrijver en tekenaar…

  • Ik zie jou, jij ziet mij…

    ik zie jou, jij ziet mij, samen maakt dat wij
    jij staat naast mij, ik sta naast jou, dat geeft een wauw!
    ik kijk jou aan, jij kijkt mij aan, laten we samen verdergaan
    we kenden elkaar niet, maar jij veroverde me, en ik jou, de lucht wordt blauw
    jij lacht, ik lach, en samen zijn we knettergek op elkaar, wat is dat een prachtig gebaar!
    ik pak je hand vast, jij de mijne en daar lopen we, ónze weg, met vreugde maar soms ook pech

    ik knuffel jou, en jij mij, met een kus op mond en wang, wat zijn we gelukkig en vooral niet bang
    we zingen, we dansen, en wat is het lekker om samen in die plas water te springen
    nat of droog, wat er ook gebeurt, we staan samen op de trap van laag naar hoog
    botsen en trotseren, ruziën en liefde uiten, ons leven is mooi genoeg om wandelend te fluiten
    we staan, we liggen, we rollen, we vallen maar staan ook weer op, dat is ons leven, helemaal top!
    of we stokoud worden weten we niet, maar wij weten wel dat een ieder onze fantastische liefde ziet!

    regen en zonneschijn, dat is hetzelfde als vreugde en verdriet, het gebeurt in hetzelfde gebied
    tranen van regen, vreugde van zon, dat is het leven, dat is hoe wij van elkaar houden en streven
    vuur van liefde, warmte van vuur, iedere minuut, ieder uur
    samen bouwen we ons huis, samen beheren we onze kluis, want samen maakt één, één thuis
    onze levens zijn samen, onze levens zijn één, gelukkig geen eenzaamheid meer, géén alleen!
    waar jij lacht, lach ik, waar jij huilt, huil ik, waar ik lach, lach jij, waar mijn tranen vallen, vallen de jouwe!

  • De consument, dat zijn wij! TV en streamen…

    De consument, dat zijn wij en als we streamen zijn we oh zo blij! TV met reclame is bah en al die oude films zijn we toch ook een keer beu?! Verhuizen, koken, bakken of braden, mode, alarmdiensten en presentatoren die denken dat ze leuk zijn maar het niet zijn… Het is de dagelijkse standaard als we met onze afstandsbediening zappen en gapen als vervolg ‘weer niets op wat me boeit!’. Bekend toch?! En als er dan een keer iets leuks is dan worden we getreiterd met vier keer in het uur reclame! Want als ik heel eerlijk mag zijn, vroeger waren reclames nog wel leuk en het duurde minder lang terwijl het ook minder vaak was. Lachen om reclame, dat is mij niet meer overkomen de laatste jaren! Weet je waarom? De reclames van tegenwoordig zijn gewoon bloed irritant geworden! Met schreeuwende aandacht wordt geprobeerd om ons over te halen iets te kopen en ik ga daardoor vaak al lopen… Lopen door te zappen naar een andere zender of de streamingsdienst aan! Pingping is wat de rekening elke maand doet, want én TV én één of meerdere streamingsdiensten dat is toch momenteel de gang van zaken…

    “De reclames van tegenwoordig zijn gewoon bloed irritant geworden! Met schreeuwende aandacht wordt geprobeerd om ons over te halen iets te kopen”

    Een TV abonnement kost ook rond de vijftien euro en tel er eens de maandelijkse abonnementen bij op voor de streamingsdiensten. Vaak komt men dan al aan de twintig euro mits er nog meer abonnementen worden afgesloten. TV vermaak kost al gauw rond de dertig euro en als gekozen wordt voor extra zenderpakketten bij de TV provider dan is pingping nog véél hoger… Men betaalt een vakantie bij elkaar over een heel jaar! Ik kies liever voor een weekendje weg of een weekje naar cultuur, natuur en zon in het buitenland (winter rond kerst ook niet mis!) dan dat ik in mijn huiskamer, op mijn laptop, smartphone of welk ding dan ook alles wil kunnen zien wat men aanbiedt… Het is vooral veel maffia, criminaliteit of horror wat de streamingsdiensten aanbieden en het is écht zoeken om iets leuks te vinden wat bij mijn smaak past! Natuurlijk heb ik zelf een TV abonnement en kijk naar twee streamingdiensten en dat vind ik al meer dan genoeg!

    “Het is vooral veel maffia, criminaliteit of horror wat de streamingsdiensten aanbieden en het is écht zoeken om iets leuks te vinden wat bij mijn smaak past!”

    Misschien ben ik ouderwets, zoals we vroeger lachten om van Duin en Brandsteder is tegenwoordig al lang niet meer aan de orde. Talentenjachten waaronder zingen, legobouwen en wie het mooist kan dansen is nu de avond waar de gemiddelde Nederlander schijnbaar op zit te wachten. Tussen ons drukke leven door met werk, familie en vrienden vinden we onze rust in dit soort programma ‘s en streamen we daarnaast nog wat bij! Het is de tijd waarin je leeft en alles wordt steeds meer online! Mijn verwachting is dat ‘lineaire TV’ over een jaar of tien, misschien iets langer steeds minder wordt en we uiteindelijk allemaal streamen, want daarmee kunnen we TV programma ‘s kijken wanneer het óns uitkomt. Het journaal om zes uur? Dat is nu nog een vast tijdstip voor veel mensen maar in de toekomst gaat het veranderen, nét als dat avondje Studio sport op de zondag. Doe je het op maandag met een kop groentesoep? Dan is dat geen énkel probleem want binnen no-time staat het erop!

    “Tussen ons drukke leven door met werk, familie en vrienden vinden we onze rust in dit soort programma ‘s en streamen we daarnaast nog wat bij!”

    Je zit in een tijd waarbij TV, film en serieproducenten hun merk online gaan zetten in een platform. Dus het wordt dokken als je in de toekomst overal dingen van wilt kunnen zien. Merk A heeft een streamingsdienst voor 9,95 per maand, merk B een streamingsdienst voor 4,95 per maand en dan nog die sportproducent met zijn streamingdienst voor een zak patat! Ofwel tweevijftig! Je ziet het nu al gebeuren en ik zie aankomen dat dit alleen maar meer wordt! Lineaire TV verdwijnt in de loop der jaren en al die producenten komen (terug) met streamingdiensten waardoor je uiteindelijk véél meer geld kwijt bent om naar je (favoriete) programma ‘s, series, films en sport te kijken… Het is wat de consument wil en kan! En de producenten? Zij gaan ons dienen, nét zoals in een vijfsterren-restaurant. Geen kaviaar met dure wijn maar TV op maat speciaal met de mogelijkheid om op je smartphone of tablet verder te kunnen kijken! Welke tijd we ingaan? Als je bij wilt blijven een dure schermtijd, waarin we steeds meer kunnen kiezen maar elke maand minder overhouden vanwege die streamingdiensten… Dus, afkicken of bingewatchen?!

    “Geen kaviaar met dure wijn maar TV op maat speciaal met de mogelijkheid om op je smartphone of tablet verder te kunnen kijken!”

  • Engeland – Nederland – Date!

    Een Engelsman en een Nederlandse vrouw zitten in een restaurant aan tafel. Ze hebben elkaar via een dating-app leren kennen en na ruim een jaar heen en weer chatten en bellen besluiten de interesse hebbende vrijgezellen eens met elkaar af te spreken. Bijna alles kunnen ze met elkaar delen maar af en toe is er sprake van een ‘taalbarrière’ waardoor ze elkaar soms even niet begrijpen. De Engelsman stapt in het vliegtuig en laat zich naar Nederland vliegen waar hij uitstapt richting het park waar ze hebben afgesproken. Het is allemaal behoorlijk spannend, want is het na het bellen en chatten écht raak en is er geen sprake van bedonderij? De vrouw staat ondertussen in het park bij de fontein en de Engelsman zoekt zijn weg tussen de drukte om uiteindelijk te arriveren op de afgesproken plek. Vol van zenuwen kijken ze beiden nog even op hun telefoon en zien elkaar ‘s foto ‘s. ‘Dus dit zie ik straks echt?!’ Aan de ene kant verheugt een ieder er zich op en aan de andere kant zijn de zenuwen groot. De Engelsman ziet in de verte de grote fontein… ‘Daar zal ze staan…’ denkt hij bij zichzelf.

    De vrouw kijkt om haar heen en het meest naar voren. Ze verwacht dat haar afspraakje daar vandaan komt. De Engelsman wordt steeds ongeduldiger van binnen en door de drukte wordt zijn mogelijke ontmoeting wat vertraagd. Dan eindelijk het moment… Eindelijk zien ze elkaar en volgt er een hand en drie kussen op de wang! Ze kletsen wat bij terwijl ze bij de fontein staan en gaan dan naar een dichtbij gelegen restaurantje aan de rand van het park. Met veel zenuwen bestelt de Engelsman voor beiden wat ze willen hebben en de vrouw moet even naar de WC. Dan wordt het eten bezorgd en dat ziet er heerlijk uit! De vrouw is klaar maar wat nu?! Ze kan niet van de WC afkomen omdat de deur niet meer van het slot kan. Dát is balen! Wat nu?! De Engelsman zit te wachten en denkt bij zichzelf ‘Waar blijft ze toch?!’… De vrouw bonkt op de deuren maar niemand lijkt haar te horen. Ze pakt haar telefoon om hulp in te schakelen maar er is op de plek geen bereik… Ze kan haar date niet bereiken en zit dus voorlopig nog wel even vast!

    Er gaat een half uur voorbij en nog steeds zit Vera vast. De Engelsman, John, kijkt en loopt in het rond en gaat richting de WC. Daar roept hij Vera en eindelijk wordt ze gehoord! Vera vraagt of John het personeel erbij wil halen en uiteraard doet hij dit voor zijn misschien toekomstige liefde. Diverse mensen gaan naar het toilet waar Vera vastzit maar het lukt niemand om de deur open te krijgen… Vera zit écht muurvast! Een erg ongelukkige situatie maar John blijft hoe dan ook bij haar! Dan wordt het alarmnummer gebeld terwijl Vera aardig in paniek lijkt te zijn… Beeld je maar eens in om al drie kwartier vast te zitten op een toilet. Omdat het niet anders kan praten John en Vera met de toiletdeur ertussen met elkaar om elkaar op die manier tóch in het echt beter te leren kennen. Om het toch een klein beetje te laten slagen… Dan, na ruim anderhalf uur in totaal komt de brandweer om Vera te bevrijden en met een opgelucht gezicht komt Vera van de WC af. Dan omhelst Vera John en staan ze even in knuffelhouding tegen elkaar. John begeleidt als een ‘echte gentleman’ zijn date naar het tafeltje waar de ondertussen koude maaltijd staat en bestelt opnieuw een nieuwe maaltijd. Dit is van het huis vanwege dit ongelukje, is wat de ober tegen het stel zegt.

    Een briljante date, zo de eerste keer in het echt en dan zou zo ‘n situatie alles verpesten! Goed, na anderhalf uur vertraging begint dan nu het échte werk, namelijk om te kijken of er toekomst in zit! De Engelsman John begint te vertellen over zijn favoriete bier en toevallig vindt Vera bier ook lekker, maar uiteraard alleen de Nederlandse. Beiden bestellen ze een grote pul bier en drinken dat op. Dan wordt het eten bezorgd en beginnen ze aan hun heerlijke maaltijd! Ze praten en ontdekken steeds meer van elkaar en Vera voelt absoluut een klik, nét zoals John. De enthousiaste blik wordt steeds groter en af en toe een vrijend voetje begint erg leuk te worden! Als het eten op is en ze samen een grote ijssorbet hebben genuttigd gaan ze samen weer richting het park. Een grote wandeling volgt en het wordt al gauw donker. Al ‘ouwehoerend’ genieten ze van hun wandeling en steeds meer van elkaar. Qua taal lijkt er tijdens hun date geen enkele onduidelijkheid te zijn en dat is waar ze allebei wel een beetje bang voor waren. Ze komen aan bij de fontein en daar gaan ze naast elkaar zitten. Er is niemand meer te bekennen en al stoeiend vallen ze beiden in het water… Een tweede ongelukje is een feit!

    Beiden liggen ze in het water, zeg maar een ondiepe vijver om de fontein. Kletsnat helpen ze zich er samen uit en met hun natte kleren aan lopen ze maar richting Vera ‘s huis. Ongebruikelijk natuurlijk maar je gaat je date toch niet kletsnat naar Engeland terugsturen?! Ze lopen door de grote stad en beiden voelen zich ondanks alles goed tot elkaar aangetrokken. Dán komen Vera en John bij Vera ‘s huis. Een ‘gewoon’ rijtjeshuis ergens in een straat… John vraagt of hij bij haar mag douchen en Vera laat hem de douche zien. Uiteraard biedt John, de gentlemen gelijk aan dat Vera zich eerst mag douchen en zij gaat eerst onder de douche. John wacht totdat Vera klaar is en springt dan bij haar onder de douche. Dan gaat Vera even snel naar boven om vlug nog even wat te pakken wat ze nodig heeft en plotseling komt John van de douche af… Dát had ze niet verwacht en al overvallen kijkt ze naar hem… Ze weet niet wat ze moet zeggen en bij het bed waar John zijn andere kleren aantrekt valt Vera opeens flauw van opgewondenheid… John vangt haar op tijd op en heeft haar in zijn armen. Een paar tellen later komt Vera gelukkig weer bij en ze kijken elkaar diep in de ogen! John en Vera belanden uiteindelijk naast elkaar op bed en de avond duurt nog lang. Beiden zijn een beetje erg onzeker en durven niet verder te gaan dan het voetje vrijen en het stoeien van de date-avond…

    Dan is het al snel laat in de avond en met Vera gaat het weer goed. Gentleman John zorgt extra voor Vera en samen praten ze uren en uren door naast elkaar in het grote bed bij Vera. Dan nadert de nacht snel en wordt het vroeg in de ochtend. Om half vier besluiten de twee maar eens te gaan slapen, wat ook totaal onverwacht is. Ze liggen naast elkaar want Vera heeft maar één bed… Er is verder geen matras aanwezig en de andere slaapkamer ligt stiekem vol met een heleboel rotzooi… Dus ze moeten maar gelijk naast elkaar in slaap vallen. Dan nadert de nieuwe dag, en Vera wordt wakker in haar grote bed. Ze kijkt stomverbaasd om zich heen en ontdekt dat ze alleen in het bed ligt. Ze gelooft haar ogen niet! Dit alles was dus alleen maar een droom? Een droom die ging over daten, anderhalf uur vast zitten op de WC en samen in een vijver vallen bij de fontein en vervolgens neemt ze haar date mee naar haar huis… Dat allemaal in één toch wel romantisch getinte droom! Vera baalt best wel want ze had gehoopt dat de date goed afliep! Dat ze beiden via internet contact hebben is wél echt en hun afspraak staat ook al gepland. Vlak voor kerst eind dit jaar hebben ze een date staan in Londen want John is voor een paar maanden op zakenreis naar Thailand… Wordt deze droom werkelijkheid? Dat zou mooi zijn, maar nog even afwachten tot December!

  • Zuurstof

    Zuurstof, wat is het fijn wat is het tof! Ademen na een moeilijke tijd, foei! Wat was dat een strijd… Mijn ogen zijn weer open, door te zijn opgestaan ben ik diegene die het licht weer ziet, ben ik diegene die weer kan lopen. Mijn hart staat weer open en wat heb ik dat lang zitten hopen. Mijn mond spreekt weer, niet alleen negatief maar ook positief en vol met sfeer! Zwartwit is door kleur verslagen en mijn gedachten waren het die onder de rotzooi lagen. Het was alleen maar klagen en negatief zijn en in realiteit sxhreeuwde ik het uit van de pijn. Wat was mijn leven? Waarvoor moest ik streven?

    Het licht aan het einde van de tunnel was nog ver weg, de vlucht eindigde bij die te hoge heg! Wat is dat? Wie is dat en wat is dat voor gevoel? Weet nu helemaal niemand wat ik bedoel? Ik zit daar op die stoel, ik kijk naar voren en toen begon ik het te horen… De bries wind, en nee ik was niet blind. Ik kon het zien, ik kon het voelen, dat was wat al die andere bedoelen! Positief, vol van warmte en blijheid en wat deed ik altijd in mijn strijd? Ik was het lijntje met de duivel die me sloopte, dat was ook de reden dat ik steeds minder in de toekomst hoopte… Wat een gezegde, maar gelukkig is het de HEER die mijn levensweg verlegde!

    Mijn ogen gingen écht open, en er was weer een leven waarop ik kon hopen. De pijn was verzacht en dat had ik nooit meer verwacht. Pijn is overgegaan in een leven oh zo fijn, en verzachtte pijn ging uiteindelijk over in helemaal niets meer, wát een eer! De sterren staren me aan, want ze zien me in mijn nieuw herboren leven staan… Een nieuw gezicht, helemaal op positiviteit gericht. Huilen kon ik niet meer, daar was teveel voor gebeurd leek het wel, maar wie trok daar aan de bel?! Ringeling, en nog een keer ringeling en daar gebeurde het ding! God en Jezus komen binnen en de Heilige Geest scheen door en om me heen, ik ben niet meer alleen…… De drie-eenheid leeft in me en met me en ik mag vertellen, zullen we samen belletje lellen?

    De kleine dingen om me heen waarderen, de kleine dingen zien en alle creativiteit van de HEER eren. Dat is toch lekker, en positief bedoeld, het wordt misschien nog véél gekker! Ontspring de dans niet, want die kans krijg je niet, dat is wat me is gezegd, dat is zoals ik het zie en mijn ziel het ziet! Natuurlijk loopt niet alles over rozen, soms val ik neer en moet ik weer opstaan en verdergaan… Ik mag lachen, ik mag huilen en als het nodig is mag ik bij God maar ook de ander schuilen. Of het vanavond, vannacht, morgenvroeg of morgenmiddag is, het is altijd goed en nooit mis! Leven in positiviteit hoeft niet moeilijk te zijn maar leven in onzekerheid en bitterheid, dat maakt de strijd! Geef je een stukje aan het negatieve, dan breekt hij, de duivel steeds meer af van het lieve… Laten we samen lachen, samen genieten, samen dansen en laten we samen kijken naar de mooie kansen!

  • Nooit meer hetzelfde…

    Beste lezer, ik heb zitten nadenken of ik een artikel moet schrijven over de gebeurtenissen van gisteravond met de aanslag in Amsterdam en eigenlijk vind ik dat ik dit niet voorbij kan laten gaan… Ik ben ook een schrijver die schrijft en vertelt over het leven, en als we het over leven hebben dan is één van die voorbeelden wel wat er gisteravond rond half acht is gebeurd vlak na een TV uitzending. Een bekende Nederlandse misdaadverslaggever vecht voor z ‘n leven in een ziekenhuis na vijf kogels te hebben moeten incasseren… Vijf kogels die beslissen over zijn leven, vijf kogels die beslissen over leven en dood! Tenslotte vijf kogels die beslissen over misschien wel het verdere lot van de mensen dichtbij de Vries en de velen die ‘hem nog nodig hebben’! Gisteren op TV werd gezegd ‘jouw taak is hier nog niet voorbij’ en ‘je hebt altijd gevochten voor de ander en voor gerechtigdheid, nu wordt het tijd dat je voor jezelf vecht!’. Dit zijn naar mijn mening wel erg pakkende uitspraken en waarheid!

    “Vijf kogels die beslissen over zijn leven, vijf kogels die beslissen over leven en dood!”

    Al vrij snel circuleren er filmpjes op allerlei platforms en ik werd toch wel een beetje kwaad… Mensen die het lef hebben om het door hun gefilmde materiaal op social media te zetten en te delen op de bekende communicatieplatforms zoals WhatsApp. Wat is er voor lol aan om iemand te zien lijden op de straat waar ie is neergeschoten? Net zoals bij ernstige auto-ongelukken of moordzaken is dit weer één van de arrogante dingen waartoe mensen in staat zijn! Is het opvallen naar je medemens? Ten kostte van een ander? In elk geval is het tot op heden nog steeds niet bekend hoe het met de Vries gaat en wacht heel Nederland gespannen af. Gelukkig zijn er genoeg mensen op social media die hun medeleven tonen en dat is dan wel weer heel fijn om te lezen. Yes! Gelukkig zijn deze mensen er ook nog! Natuurlijk heeft de Vries zich op gevaarlijk gebied bevonden, maar allemaal wél om te helpen en om de échte misdadigers achter slot en grendel te krijgen. Rust in mensen hun hoofd, rust in hun hart met natuurlijk het verdriet van verlies! Dát litteken blijft altijd zitten…

    “Gelukkig zijn er genoeg mensen op social media die hun medeleven tonen”

    Wat voor nieuws krijgen we? Wordt het rouw of herstel? Blijft de Vries een kasplantje? Hoe dan ook, dit is verschrikkelijk! Zoiets gun je niemand om zo wreed in de ‘shit’ te belanden. Misschien wel een wreed einde en anders een heel wreed herstel… Wij met onze meningen over deze misdaadverslaggever die soms hard om de hoek kon komen maar wel duidelijk zei wat hem dwars zat in TV programma ‘s. De één kon er niet tegen, de ander wel! Maar dat is nergens omheen draaien, dat is soms dat eerlijkheidsspel! Of dat woord in het woordenboek voorkomt, geen idee! Maar het draait om eerlijk zijn en dat deed ie naar mijn mening op zijn manier. Laten we hopen dat ie er bovenop komt en zijn werk weer kan afmaken, of ben ik nu ook in gevaar als ik dit zeg?! Sowieso gun ik niemand de dood, dus ook Peter R de Vries niet! Ooit zei Pim Fortuyn, ‘dit land gaat naar de verdommenis‘ Een harde uitspraak die ik citeer… En eigenlijk heb ik een hekel om een vloekwoord als Christen te vermelden in deze tekst, maar zit er niet een groot stuk waarheid in als je om je heen kijkt hoe het met dit land, maar ook de hele wereld gaat?!

    “Een harde uitspraak die ik citeer… En eigenlijk heb ik een hekel om een vloekwoord als Christen te vermelden in deze tekst, maar zit er niet een groot stuk waarheid in?”

  • De oase van Pimpeltje en de andere mussen…

    Pimpeltje de mus, hij vladdert, hij vliegt op en neer en kijkt of er meer mussen zijn. Samen gaan ze het groen af, de bloemen en de planten. Pimpeltje heeft dorst en kijkt of er bij dat hoekhuis op nummer veertien water is. Meestal wel, want die vent heeft bijna altijd de waterpartij aanstaan. Aangevlogen denkt hij ‘yes!’ en hij gaat bovenop de hoogste pilaar zitten om te drinken. Vervolgens heeft Pimpeltje zin om zich te wassen en hij laat zich zakken, rollebolt wat in het water en klaar! Een aantal andere mussen komen erbij en voor hij het wist werd hij vergezeld met drie andere mussen. Een gezellige boel bij die waterpartij maar wat is dat?! Een klein huisje aan de muur en daar aan de schutting nog een huisje… Wat zal daar te doen zijn?! Eerst vliegt Pimpeltje er naartoe en dan kijkt hij met veel opgewondenheid in het bakje… Een overvloed aan pindakaas en bij het andere huisje ook! Pimpeltje neemt wat en roept al fluitend de rest… Hier is eten, héél veel eten en met z ‘n vieren zitten ze genietend te eten in de huisjes. Heerlijk die pindakaas en ze kunnen er maar niet genoeg van krijgen!

    Dan vliegen ze verder en terwijl de donderbui nadert zoeken ze onderdak. Het begint enorm hard te waaien, te regenen en de donder overheerst met de voor de mussen enge bliksem! Ze schuilen net zolang tot de bui over is en gaan dan in alle rust slapen… Pimpeltje neemt in zijn gedachten mee dat er morgen ‘bij die vent’ op veertien weer een overvloed aan water en pindakaas is… Dan wekt de haan iedereen om half zes en beginnen alle dieren weer aan de nieuwe dag. Eerst volgt er een vliegtrip naar waar dan ook! Door hun trek door de lucht zijn ze overal snel en vinden ze genoeg amusement, eten en drinken, maar… Eenmaal rond de middag proberen ze de plek te vinden waar ‘die vent’ woont en kijken ze of er weer pindakaas is. En jawel hoor… Er is overvloed en het water is er ook weer! Pimpeltje ziet een grote duif bij het éne huisje en een kraai bij het andere. Ze zijn te groot maar toch krijgen ze wat pindakaas mee. De kraai trekt de gele bak uit het vogelhuisje en alles ligt op de grond…

    ‘Heb je nou je zin?!’ zegt Pimpeltje en de kraai kraait ‘ga toch weg!’… De kraai neemt nog wat van de gevallen bak en maakt dan dat ie wegkomt. Even later gaat de duif ook weg en met zijn ‘roekoe’ groet hij de musjes. De duif is tenminste wat aardiger en laat alles heel, in tegenoverstelling met de kraai die meteen chagrijnig antwoordt… De mussen genieten weer heerlijk van hun maaltijd en drinken lekker van de waterpartij. Daarna spelen ze een stukje verderop in het zand. Met de hitte van dertig graden is het heerlijk verkoelend om te buikschuiven in het zand tussen alle planten. ‘Misschien zijn er ook nog wel lekkere besjes die we kunnen eten’ maar helaas… Er is hier geen enkel plantje met bessen, behalve dat plantje aan de zijkant van het huis. Rode besjes! Eerst gaan we lekker buikschuiven, zegt Pimpeltje en iedereen doet met hem mee. Nadat iedereen heerlijk heeft genoten van de buikschuif party gaan de musjes weer eten bij de huisjes en heerlijk drinken bij de waterpartij. Maar dan, ‘ssst, er komt iemand aan en het klinkt heel groot…’ zegt Pimpeltje. Het is die vent die het gevallen bakje weer terugdoet in het vogelhuisje. Hij loopt weer naar binnen en dan zegt Pimpeltje ‘de kust is weer veilig’…

    De avond nadert en iedereen gaat op de zwoele zomeravond weer met zijn of haar snaveltje toe. Het is opeens muisstil in de nacht en het is wat aangenamer afgekoeld. Dan kraait de haan de volgende ochtend weer een paar keer en iedereen wordt weer wakker! Pimpeltje, de musjes, maar ook enkele andere vogels haasten zich naar de achtertuin van ‘die vent op nummer veertien’ maar wat nu?! Er is geen water en geen pindakaas meer… De waterpartij staat er maar er komt niets meer uit! De huisjes hangen er nog maar de bakjes zijn leeg… De vogels maar ook Pimpeltje en de andere mussen kijken nogeens goed… Inderdaad, alles is leeg en het water is weg! ‘Daar gaat onze oase van voeding’ en met een rotgevoel gaan ze elders verder zoeken naar water… Er is overal van alles te vinden maar daar bij nummer veertien was het altijd het gezelligst en lekkerst om te drinken en pindakaas te eten. Nu is het er misschien niet meer… Alles is leeg, alles staat droog… En dat met dit warme weer! ‘We hebben echt water en pindakaas nodig en hier was het zo lekker verkoelend en met dat zand erbij…’ Wat nu?! Meer vogels kijken even later nogeens maar nog steeds niets…

    De hele kolonie van mussen is bedroefd… Hun favoriete plekje is niet meer wat het is geweest! De avond nadert en iedereen gaat met een verdrietig gevoel slapen… Ergens is er hoop dat morgen alles weer anders is maar nadat de haan heeft gekraaid komen ze wéér bij de droge plek met de lege huisjes. De waterpartij is nog steeds uit en de bakjes zijn allebei leeg… Een aantal dieren kijken wat rond bij de waterpartij, maar er is niets te vinden om het aan te zetten, dus met een rotgevoel vladdert iedereen maar weer verder. Pimpeltje niet, hij gaat op de vensterbank zitten. Met een verdrietig gezicht kijkt hij door het grote raam. De bewoner doet de afwas en merkt Pimpeltje even later op. Pimpeltje vliegt enige tijd later weg en zoekt elders wat te eten en drinken. Dan nadert de avond weer, deze gaat over in de nacht en voor iedereen het wist klonk het geluid van de haan weer… Wéér geen water en pindakaas achter het huis bij nummer veertien… Het is zo warm en de mooiste plek lijkt voor altijd verleden tijd! Maar dan, na een grote vlucht komen Pimpeltje, de mussen en enkele duiven naar de wel bekende plek om eens te kijken… In de hoop dat er weer water en pindakaas is en ja hoor… Het is er weer!!!

    De waterpartij spuit weer water uit en de beide vogelhuisjes zijn weer rijkelijk gevuld met pindakaas… Zoveel dat het er bij het huisje aan de schutting bijna uitlekt! Het feest kan weer beginnen en alle mussen in de buurt, maar ook duiven genieten de hele dag door… Niet alleen de hele dag, ook de volgende dag, en de daarop volgende dag en die daarop volgend… De oase is weer terug en wat een genot! Het buikschuiven kan weer met plezier en er is water en pindakaas in overvloed! ‘Wát een heerlijk leven hebben we toch’ zegt Pimpeltje en elke vogel knikt ja! Drinken, douchen, wassen, pindakaas eten en heerlijk spelen in het paradijsje, dat is wat er gebeurt en de bewoner van nummer veertien? Hij geniet er volop van en is blij dat hij alles weer heeft hersteld. De pomp was vastgelopen en deed het niet meer, maar nu is hij weer operationeel. De stekker is er weer in en tegelijkertijd heeft hij de bakjes in de huisjes weer gevuld. Met een gedachte van ‘wees welkom!’ loopt hij naar binnen om eten voor zichzelf te koken en de avond in te luiden… Pimpeltje groet de bewoner volop door een liedje te zingen voor het raam en de bewoner? Hij geniet er volop van!

  • Lieve Lientje

    Lieve Lientje, dat is wat men tegen je zegt, want jij bent de dochter van Katrientje. Je lieve gezicht, dat is absoluut de moeite waard om te beginnen aan een gedicht. Je ogen doen me zweten en eenmaal luisterend naar je stem, ohhh je moest eens weten! Het klinkt als muziek in mijn oren en met mijn dansritme is het fantastisch om aan te horen. Met je pracht figuur kijk ik je aan en voor je het weet gaat het weer voorbij zo ‘n uur! Verstijfd lijk ik in de hitte bevroren, maar weet je? Stiekem kan ik alles van je zien en horen… Mijn ziel slaat op hol van verliefdheid en weet je? Het is ook zo ‘n strijd! Wil jij mij, verandert ik in wij? Ben ik diegene waarmee je straks sjanst, mag ik straks voorgaan als je met me danst? Elke dag wordt een week en steeds vaker zet je mijn gevoel op de kweek. Wil je mij of wil je me niet? Ben ik diegene die je wel of niet ziet… Elke dag denk ik aan jou, maar die welles nietes gedachte maakt me flauw! Wanneer wordt het moment van de waarheid? Wanneer eindigt deze onzekere tijd?

    Lientje, zo mooi en stralend, ben ik niet te falend? Is mijn uitdrukking niet datgene wat je van me verafschuwt, ben ik niet diegene die zich steeds verder de afstand induwt? Op een dag schijnt de zon tijdens een prachtige morgen, het lijkt een dag te worden zonder zorgen… Eenmaal de deur dichtgedaan loop ik weer richting jou op de wel bekende laan, ben ik tussen veel mensen diegene die je ziet staan? De éne keer zeg je iets, de andere keer niets. Soms lach je en kom je mijn kant op, soms lijk je geïrriteerd en is dat voor mij de stop! Jij bent diegene die ik wil maar hoe pak ik dit aan? Hoe en waar moet ik staan en proberen met jou naar buiten te gaan? Het is middag en de zon schijnt volop, ik zit buiten mijn smoothie te drinken terwijl ik door de warmte lijk te zinken. Het is stil, en dat is ook even wat ik wil… Niemand om me heen, even helemaal alleen! Maar dan klinkt de deur die open gaat en ben jij, Lientje het die bij me staat… Je komt naast me zitten en terwijl dit gebeurt ben jij diegene die me weer helemaal opbeurt!

    Je praat me me en ik zeg netjes dingen terug, voor ik het wist had ik een oceaan van zweet op mijn rug! Ik sta op springen maar wist ik veel dat ik even later een heel vrolijkheidskoor bij elkaar zou zingen? Je antwoord was ja, want ik stelde je opeens die verlossende vraag, je vond me niet eens vaag… Met een zoen van jou op mijn wang was ik opeens niet meer bang… Ik wilde je aanraken, ik wilde met jou al meteen de mooiste tijd maken! Het etentje had ik geregeld, en zo lijkt een mooie avond met misschien wel mijn Lientje bezegeld! Eenmaal in het restaurant ben ik diegene die de stoel van tafel schuift en wel aan jouw kant. Jij met je glimlach gaat zitten en met je mooie pracht zit je daar dan… Word ik jouw toekomstige man? Je kijkt me recht in de ogen, Over je liefdevolle en spontane uitstraling is helemaal niets gelogen! Dan het moment van de waarheid, er komt een rekening en natuurlijk betaal ik die, want zo gaat nu eenmaal dat ding! We gaan samen een wandeling maken en ergens hoop ik dat ik antwoord krijg op hoe je mond zal smaken?

    Het is een prachtig park waarin we lopen en ik blijf hopen… Dan het moment van uitspatting, want je steekt je hand uit voor het wel bekende hand in hand lopen. Mijn hart bonkt, nee het slaat, want ik ben diegene die je hebt uitgekozen, ik ben diegene die misschien wel voor altijd me je meegaat! Lieve Lientje, prachtige dochter van je moeder Katrientje, Ik ben zó blij op dit moment, zo blij dat ik jou ken en jij mij kent! Hand in hand lopen we en lopen we, het park lijkt oneindig groot en daar ginds ligt een boot. Lientje ga je met me mee is wat ik vraag, we gaan varen en we zien wel waar we terecht komen! Daar zitten we dan op een bootje te wiebelen op het prachtige meer tussen de bomen. We liggen midden op het water en het is heerlijk warm, en dan voel ik plotseling je arm… Je streelt mijn rug en komt dichterbij, je wilt wat van mij en ik wil wat van jou en dat maakt me ongelofelijk blij! Met jou, prachtige Lientje, zit ik nu op deze boot en voor ik het weet lig ik in je armen en ontstaat de eerste kus! Heerlijk dit terwijl ik mijn onzekerheid steeds meer weg blus!

    Ik ben smoorverliefd, jij bent smoorverliefd, samen kijken we naar de zonsondergang op ons bootje… Nouja niet helemaal ons bootje maar we brengen hem netjes weer terug want we hebben ondertussen allebei een natte rug. Na stoeien en knuffelen in ondiep water zijn we behoorlijk nat, de liefde bruist door ons heen en eindelijk hebben we nu wat! De avond maar ook de nacht duurt nog lang, want we zijn nog langer niet klaar met de eerste date, dit moet een moment worden die jij maar ik ook niet vergeet! We zijn nu één en nooit meer alleen. De weken worden maanden en maanden worden jaren. Onze kinderen zijn pas geboren, wát een prachtige gebaren! Hoe onzeker ik was, hoe zéker ik nu ben, met jou, onze kinderen, lijkt ons niets meer te kunnen verhinderen…… Wij, trouw en wetend dat ik ontzettend veel van je hou… Elke dag is weer bijzonder, of het nu helder, droog en warm is of donker met bliksem en donder…… Wij zijn samen één en niemand krijg óns eronder! Ik sta naast jou, jij staat naast mij en met de kinderen maakt het ons samen nog meer ‘Wij!’ 💕