Blog

  • Is het nu dan écht einde pandemie?

    Beste lezer, een aantal maanden geleden, zo ‘n beetje in september vorig jaar, schreef ik een artikel over ‘het einde van Corona’. We mochten weer het normale leven oppakken en de anderhalve meter afstand ging er zelfs vanaf. Geen mondkapjes meer en dat betekende weer normale frisse lucht overal! We konden weer leuke dingen doen in openbare ruimten en het leek echt alsof we de pandemie ‘bijna hadden overwonnen’, maar helaas… We gingen weer langzaam naar een derde lockdown, dus we waren opnieuw weer terug bij af! Ik schreef het artikel van vorig jaar al als een soort ‘afscheid nemen van een nare periode van ziekte’ maar ik moest me excuseren! De ellende kwam weer terug en voor we het wisten leefden we weer binnen. Na twee keer besmet te zijn geweest met Corona, wél of geen uitlokking van een epileptische aanval door dezelfde Corona en natuurlijk ook de bitterheid die heel dichtbij me kwam, net zoals bij iedereen, begin ik nu berichten om me heen te horen dat er weer meer mag binnenkort. Sommigen zeggen in de media dat de pandemie na bijna twee jaar voorbij aan het gaan is…

    “Ik schreef het artikel van vorig jaar al als een soort ‘afscheid nemen van een nare periode van ziekte’ maar ik moest me excuseren!”

    Ik ga niet meer zeggen dat we nu voor altijd afscheid nemen van deze pandemie, in elk geval nu nog niet! Dit klinkt misschien heel negatief, maar we dachten dit al eens eerder. In sommige landen om ons heen wordt Corona voortaan als een griep opgenomen en vervallen regels. Natuurlijk is dat gaaf, maar mogen we inderdaad onze nieuwe vrijheid vieren? Ik hoop het met iedereen mee! Wel is de wereld veranderd, dat is wat me als eerst opvalt. Weinig mensen kijken nog vrolijk en de ‘ikke ikke’ mentaliteit is erger dan ooit! In de winkel merk ik dat mensen klant onvriendelijker zijn geworden omdat ze niet lastig gevallen willen worden. Haastig gaan mensen weer naar huis omdat ze bang zijn besmet te raken. Alsof de ‘Coronaduivel’ rondvliegt en iedereen probeert te grijpen. Na ons suf te hebben getest met zelftests en PCR tests lijkt er dan toch een eind aan de neus wattenstaafjes te komen of toch niet?! Zullen we ons voor de zekerheid altijd blijven testen en op drukke plekken mondkapjes dragen?

    “Weinig mensen kijken nog vrolijk en de ‘ikke ikke’ mentaliteit is erger dan ooit!”

    Kerst mag weer gevierd worden in een vol huis met familie en vrienden en oud en nieuw weer vol van vreugde buiten. Is vuurwerk voor altijd een no-way of mag het eind van het jaar gewoon weer? Niet te vergeten onze verjaardag! Zelf denk ik dat Corona wel zijn sporen zal achterlaten als de pandemie inderdaad verdwijnt. Of ook Nederland het voortaan gaat zien als één van de vele griepen, dat is altijd de vraag want wat beslist Den Haag? De QR plicht, ofwel de QR code, zal die weer als promotiemateriaal of link naar giften gebruikt worden? We weten het niet maar in sommige berichten lijkt het wel dat het daarnaar uitziet. De opbeurende berichten brengen weer licht in een donkere cocon, als dit zo zal blijven en meer wordt help ik graag mee om de duisternis van de wereld af te breken! Helaas zullen de namen die gegrafeerd staan in grafstenen wel blijvend zijn… Bij een ieder die aan Corona is overleden, wereldwijd! Die sporen zullen altijd blijven… Altijd! Ik hoop, vanuit het diepst van mijn hart, dat de wereld weer kleurrijk mag worden, nét zoals die vanuit de ruimte zichtbaar is!

    “De opbeurende berichten brengen weer licht in een donkere cocon, als dit zo zal blijven en meer wordt help ik graag mee om de duisternis van de wereld af te breken!”

  • Jackie de testbeeldman!

    Het is winter in het jaar 1993. Kou en smerige wind overheerst Jackie ’s goede humeur en na een potje voetbal besluit hij chagrijnig om eerder naar huis te gaan. Hij heeft er geen zin meer in deze middag en terwijl het al iets begint te sneeuwen drinkt hij in de kantine nog een kop warme chocolademelk op. Onderweg naar huis bibbert hij al lopend omdat de kou door Jackie ’s hele lichaam gaat en thuis aangekomen blijkt hij zo bleek als een sneeuwpop te zijn. Hij pakt uit de diepvries een heerlijk stuk vlees en wat groente. Als voorgerecht heeft hij erwtensoep in de planning staan. Terwijl de boel kan ontdooien doucht Jackie zich en komt hij even later weer op goede temperatuur. Jackie ’s humeur komt weer goed op peil en als hij zich heeft aangekleed haast hij zich naar de keuken omdat hij trek krijgt. Omdat Jackie alleen is dekt hij voor zichzelf nooit de tafel. Voor de TV eet hij zijn bordje leeg. Vandaag is het vroeg als Jackie gaat eten want hij kan écht niet wachten tot half zes.

    De klok tikt net vier uur aan en terwijl Jackie ’s eten klaar is zet hij de TV aan. Jackie ploft neer op de bank en zet zijn bordje voor zich. Ondertussen komt op TV het testbeeld tevoorschijn… Naar Net 2 gaat de TV en daar is een kinderprogramma. Jackie heeft daar geen zin in dus gaat de TV naar Net 3 en ook daar is testbeeld. Op vier is een kinderprogramma en een talkshow en vijf is ook nog niet begonnen. Wat moet Jackie nu kijken tijdens zijn eten? De TV gaat op Net 1 waar het testbeeld al de hele dag blinkt! Hij kijkt en eet, en uit verveling telt hij de blokjes… Terwijl hij zich verbrandt aan de soep raakt hij uit concentratie en is hij de tel kwijt… Hij begint opnieuw maar denkt dan bij zichzelf ‘ik ben eigenlijk knettergek!’ Dan is het eten op en heeft hij al tien minuten van de prachtige kleuren van het testbeeld genoten. Hij heeft nooit beseft dat hij er best wel rustig van wordt. Omdat Jackie best wel vaak druk is in zijn hoofd vanwege zijn werk gaat hij op zaterdag sinds kort helemaal los in het testbeeld.

    ’s Morgens vlak voor half negen zet hij de TV aan en gaat ie op één. Er is nog enkel sneeuw te zien maar over een paar ogenblikken gaat het eerste testbeeld met hoge piep aan en kan hij dit aanschouwen. Dan begint het testbeeld met de radio en komt hij helemaal tot rust. Een nieuwsupdate in de ochtend en heerlijke muziek van zijn favoriete artiest maakt hem helemaal ontspannen. De zon schijnt in door het raam en het licht schijnt op het prachtige testbeeld waar Jackie al een uur naar zit te kijken. Het effect is ongekend en al snel valt Jackie helemaal weg… Zijn ogen zijn gesloten en hij droomt dat hij staat te dansen met een enorme leuke knappe dame in de disco waarbij de dansvloer oogt als de kleuren van het testbeeld. Beide staan op een ronde schijf met blokjes eromheen en verliefdheid lijkt niet meer ver weg te zijn. Het prachtige nummer van ‘walking on sunshine’ bepaalt de sfeer en Saskia houdt zich steeds meer vast aan Jackie. Dan komt al snel het slotlied aan.

    Het is weer voorbij die mooie zomer wordt gedraaid en dan stopt alles… De DJ bedankt iedereen en uiteindelijk blijven Jackie en Saskia over. Het licht gaat uit en er klinkt een hele harde piep. Saskia kijkt Jackie aan en Jackie haar. Ze kunnen elkaar niet verstaan door de irritante harde piep. Dan loopt Saskia weg en staat Jackie daar piepend en starend te kijken naar de prachtige gedaante die wegloopt. Jackie wordt wakker en kijkt om zich heen. Hij is weer helemaal alleen met zijn maatje… De TV die hem elke zaterdag vergezelt met het testbeeld waar hij zo lekker rustig van wordt. Regelmatig denkt hij terug aan de droom met Saskia. Zij vertelde hem dat zij ook gek is op testbeelden en ze bood hem aan om samen een fotoboek te bekijken bij haar thuis met allerlei testbeelden. Zij heeft satelliet-TV en kan dus bijna honderd verschillende testbeelden ontvangen en fotograferen. Zal deze droom ooit in vervulling gaan bij Jackie? Dat zal de tijd leren…

  • De rijke boer

    De rijke boer, Arjan, hij heeft met zijn gezin een enorme boerderij met honderden koeien en een honderdtal varkens. Daarnaast telen ze samen bollen en in hun winkeltje dat ze bij de boerderij hebben is een goed draaiende kaashandel bezig. Daarbij komt ook de verkoop van hun zelf geproduceerde melk en andere overheerlijke zuivelproducten. Boer Arjan heeft een gelukkig leven met zijn vrouw en twee zoons en elk seizoen is weer een bijzonder seizoen! Het hele dorp maar ook de plaatsen om hen heen weten boer Arjan en familie te vinden en vriendelijkheid staat allereerst voorop! In Den Haag vormt zich sinds 2010 een Elitair kabinet en naar mate de situatie elke keer veranderd worden de regels elke keer strenger en scherper! Het milieu, bezuinigingen en allerlei andere wetten komen opeens om de hoek kijken…

    Arjan en familie krijgen een brief en een bezoekje. Vanwege de nieuwe maatregelen moeten er beesten verdwijnen en moet het ‘boeren’ afnemen omdat er anders teveel stikstof wordt geproduceerd. Dit is een erg teleurstellende mededeling, maar rechtszaak na rechtszaak te hebben geproduceerd verliezen ze een deel van hun beesten. De boerderij wordt kleiner en kleiner en het land wordt stiller en stiller… Is dit nu écht wat Den Haag wil? De waarde van melk is bijna niets meer waard. De koeien kosten tegenwoordig geld in plaats van dat ze geld en een prettig leven opleveren! Waar moet dat heen? Zegt boer Arjan. Al die jaren, al die generaties dat deze prachtige boerderij heeft doorstaan en nu moeten wij misschien wel de belofte verbreken… Alleen omdat Den Haag er een potje van maakt! De elite en milieufreaks maken alles kapot en het land blijft maar op ze stemmen!

    We moeten zuiniger, we moeten gezonder, maar moet het ten koste gaan van alle boeren? Dat vraagt Arjan zich af. Hij is het hoofd van het gezin en hij ziet elke dag de zorgen groter worden. Dan komt het moment waar voor is gevreesd. Alle koeien moeten weg, want het verdient niet meer en vergunningen, anders gezegd, stikstofvergunningen worden opeens niet meer uitgegeven. De boerderij zet zijn krimp voort en in hoeverre kun je het nog boerderij noemen met al deze regels en wetten? Al dat uitknijpen… ‘We verdienen sinds deze maand niet meer, we leveren in!’ is wat het gezin tegen elkaar zegt en de maanden erop volgen er snel, mét nog meer schulden en verdwijnende dieren. Twee jaar later, de boerderij is behalve het winkeltje met import van anderen helemaal gesloten. Het is Den Haag gelukt! Alles is weg, behalve de kaasverkoop met kaas dat niet meer van ons is omdat alle koeien weg zijn…

    Het moment is daar, kerst van een jaar dat de knoop doorhakt. Boer Arjan en zijn familie nemen afscheid van het boer zijn en de boerderij zal worden verlaten. Het laatste beetje wordt schoongemaakt en de laatste varkens zijn op de vrachtwagen gezet voor de slacht! ‘Dat was dan generaties boerenleven!’ zegt Arjan en iedereen laat een traan vallen terwijl ze bij de voordeur staan. Iedereen neemt afscheid van ze en tenslotte gaat de sleutel door het slot van het winkeltje. Al die jaren trouwe dienst en liefdevolle boerderij en nu, na steeds moeilijker geworden jaren door de colbertdragers in Den Haag is de boerderij overgeleverd aan wat eigenlijk? Arjan en familie verdwijnen, voor altijd van het land, voor altijd van de boerderij en voor altijd van de dieren… De politiek heeft hen opgeslokt en na een paar stevige protesten is het tóch niet gelukt. Hun wacht een flatje in hartje Den Haag, de onrust zelve waar ze met hun vieren zullen wonen.

    De jeep rijdt weg. Aan het eind van de weg kijken ze nog één keer om! Afscheid is genomen en met al hun spullen rijden ze naar Den Haag. Flat 307 op de vierde verdieping. Géén lift, wel een uitzicht op de drukke stad! Weiland is niet te zien, alleen gebouwen, auto ’s en vrachtverkeer. Arjan baalt, zijn vrouw kookt een paar knakworstjes met broodjes op het kleine gasstelletje en langzaam worden de spullen ingepakt. Vier man sterk, van agrarisch leven naar een stadsleven… Dag in, dag uit in de drukte van Den Haag met een troost… Dáár in de verte zie je het regeringshuis. Een aandenken van de vernietigingen die in levens zijn gedaan, ook in de levens van Arjan en familie. Met hun uitkering zullen ze heel voorzichtig moeten leven en Arjan is maar naar werk gaan zoeken in de buurt. Bij de fietsenmaker kan hij een minimum loontje ophoesten en de beide kids werken in een supermarkt en de ander bij een schoonmaakbedrijf. Alle vier in hun hart dood ongelukkig, maar er moet toch brood op de plank komen.

    Het flatje op vier hoog, ze kunnen er maar niet aan wennen. Want, hoe moet de omgeving hun nu verwennen? De schulden zijn gelukkig niet lang geleden afgelost. Ze hebben een goede som geld kunnen krijgen voor de boerderij en wat daarmee gaat gebeuren? Je gelooft het niet… Het wordt gesloopt en er komen appartementen. Over drie jaar is het hele landschap volgebouwd en dendert het verkeer van a naar b. Op een dag gaat Arjan langs zijn oude boerderij die al volop wordt gesloopt. De kraan staat er om de grote kogel doorheen te slaan en weg is het dak! Enkele maanden later is er niets meer van de boerderij en het landschap over en zijn de eerste huizen al uit de grond gekomen. Arjan en familie? Zij staan twee jaar later op het vliegtuig om het verleden een plekje te geven en een gigantische boerderij elders op de wereld te beginnen… Daar waar het wel kan, daar waar wel ruimte wordt gegeven en waar het de andere kant van de wereld is.

    Australië is waar ze na een strop weer de kans hebben gekregen om een véél grotere boerderij op te starten. Het leeft weer om hen heen, ze staan niet meer alleen… Een kans die ze hebben gekregen waarbij het flatje snel is leeg gepakt en na een kort aantal jaren niet door de achterruit van de auto wordt gekeken hoe snel ze Den Haag uit zijn gereden om de hele zooi achter te laten! Vaarwel Nederland, vaarwel generaties boerderij… Nederland is Nederland niet meer, het is een melkkoe van een stel elite, een melkkoe van milieuactivisten! Welkom Australië, welkom nieuwe kans! Dit verhaal is gebaseerd op waarheid. Ik heb het verhaal zelf bedacht, maar als je de media bekijkt, luistert en leest dan zullen er velen zijn die dit lot te wachten staat of al hebben ondergaan…

  • Ik weet het niet, ik weet het niet…

    Daar sta jij, daar sta ik, maar we kennen elkaar niet. Elke dag, behalve in het weekend wachten we op de bus in regen, maar ook zonneschijn. Al een tijd is dit zo, maar hallo zeggen is er nog steeds niet bij… Durven we het niet of zit er iets anders achter? Alleen een glimlach… Dat is wat ik zie! Is deze goed bedoeld of juist verkeerd? Begek je me of zoek je tóch toenadering? Ik weet het niet, ik weet het niet… Zie ik alles nu positief of negatief? Jij met je mooie rode lippen en je prachtig krullende haar, jij met je zacht uitziende huid en je slanke lichaam, jij waaraan alles gewoon klopt! Jij waar ik meer van wil weten of misschien zelfs wel een hapje wil eten… Ik weet het niet, ik weet het niet… Als je de bus in loopt zie ik je dansende haren en je mooie tas van diverse kleuren… Jij, zo kleurrijk lijkend en met al je verschillende geuren… Wauw! Wát zou ik je graag willen leren kennen! Maar… Ik weet het niet, ik weet het niet!

    Je zit achter me in de bus. Een uur lang kan ik stiekem van je aanwezigheid genieten en soms hoor ik je even praten… Je pakt de telefoon op en zegt hallo! Nooit hoor ik hai schat, nooit hoor ik dat je een partner hebt… Laatst zat ik pal voor je en hoorde ik je zakelijk kletsen… Het ging over slagroom en bessen! Is dat tóch een romantisch plan? Ik weet het niet, ik weet het niet… Wel, ik keek een keer op de grond en zag daar je kladje liggen! Ik gaf het en ik werd rood… Even voelde ik je zachte hand en rook ik wat ik wilde ruiken… Jouw heerlijke aanwezigheid! Zo ‘n zachte stem, zo ‘n lieve stem… Dankjewel zei je en je glimlachte weer… Wát een sfeer, wát een pracht! Elke dag verheug ik me op de bus, en ik baal als je er een keer niet bent… Jij, met je ik weet niet wat ik verder kan zeggen om je nog meer positief te beschrijven… Ik weet het niet, ik weet het niet…

    Laatst hoorde ik een diepe zucht, was je geïrriteerd omdat ik je weer eens aankeek? Ik deed het niet met vervelende gedachte, dat je dat even weet! Of waardeerde je het? Vond je het leuk? Geen idee, want wat moet ik voelen? Goed gevoel, twijfelend gevoel, voorspellend gevoel? Het doet me telkens aan je denken! Dag in, dag uit, en zelfs bij het koken vraag ik me af ‘vind je dit ook lekker?’ Wat erg he? Waar ben ik mee bezig? Zelfs bij dat liedje verbeeld ik dat ik met je sta te dansen en dan, als ik mijn ogen opendoe sta ik alleen… Je bent er niet, morgen hoop ik je weer in de bus te zien… Busje komt zo, dat is de volgende ochtend als ik weer sta te wachten bij de bushalte waar jij ook altijd staat… Maar, geen vertrouwen dat ik mijn onzekerheid loslaat! Het zet me klem, het doet me telkens weer balen dat ik tegen mezelf zeg ‘wéér niet gelukt!’ Ik weet het niet, ik weet het niet…

    Vandaag is het de dag, nu ga ik het gewoon doen! Ik ga je aanspreken, ik ga je begroeten, en hopelijk gaan we kletsen. Héél veel kletsen! Lachen, gieren, brullen, of misschien eerst eens subtiel een gesprek proberen aan elkaar te knopen… Niet dat je meteen gaat lopen! Ik sta bij de bushalte en ik wacht gespannen af… Kom je of kom je niet? Is het vandaag weer een snipperdag of ga je aan de arbeid? Dus met de bus? Ik kijk op mijn horloge… Het klokkie tikt verder en jawel, bij de wijzer op de negen kom je altijd aanlopen… Nu niet, nu voel ik me al een beetje teleurgesteld… Nu heb ik de power, nu ben ik op mijn best, want ik heb het gevoel dat ik het durf… Maar je bent er niet, je bent niet in mijn buurt… Ookal ken je me niet, ookal ken ik jou niet! Toch ben je diegene waar ik altijd op wacht! Met een warm hart, met kleur en helderheid… Maar of je nu nog komt? Ik weet het niet, ik weet het niet…

    De bus komt in de verte aan, maar ik zie je nog niet, of wacht… Tóch wel! Op het nippertje kom je aanrennen! Ik volg je met mijn ogen en je rent de bus in, nét als ik. Ik wil naast je zitten, want nu moet het gebeuren… Het gesprek, de gezelligheid of toch niet? Wordt het een oppervlakkig saai gesprek of het mooiste van mijn leven? Misschien wel het mooiste van ons leven? Ik zoek zogenaamd een plekje en ik doe alsof ik geen plekje kan vinden in de nog net niet volle bus. Dan ga ik naast jou zitten en jij kijkt om! Dit is het moment, ga jij wat zeggen of open ik het moment van de waarheid? Goedemorgen is wat er klinkt, en gelukkig uit jouw mond! Je glimlach, je stem, en nu beiden gericht op mij… Dát doet me goed! Ik begroet je en begin over het koude weer… Zo koud dat je aanvoelt bied ik je een snoepje aan, lekker fris, dat is niet zo slim! Vergeef je me? Ik weet het niet, ik weet het niet…

    Gelukkig, je kunt erom lachen… Dát zie ik graag! Je spreekt me aan met meneer en ik zeg noem me maar Robert. Jij luistert naar de naam Marieke en zo kennen we nu eindelijk elkaar ‘s naam! Robert en Marieke, dat klinkt best leuk bij elkaar, maar gaat dat ooit gebeuren? Zal de dagelijkse busreis iets moois kunnen brengen tussen ons? We kletsen nog even door en door en voordat we het weten stopt de bus onverwacht… Een lekke band! We staan nu met pech, maar voor ons is het géén pech… Wij zijn langer samen om te kletsen, te lachen, gieren, brullen en jawel… Even later aan te horen dat je vriend je ten huwelijk heeft gevraagd… Mijn reis kan niet meer kapot, het is al kapot! Nu kan ik niet meer naar een toekomst met jou verlangen, nu is al die tijd voor niets geweest… Of maak je toch een grapje? Je lacht er zo om, maar waarom? Ik kan er niet om lachen, want ik voel wat voor je! Ik weet het niet, ik weet het niet… Eigenlijk ook wel!

  • Greetje en het tandenfeetje

    Greetje is een pestkop, de dame van twaalf pest en treitert al haar klasgenoten en ze doet zich voor als de belangrijkste van de klas. Anders gezegd, de belangrijkste van de school. Elke dag als de school begint bespuugt ze iedereen die op het schoolplein komt en diegene die er wat van durft te zeggen zal het berouwen met de ‘tentakels’ die veel tranen en innerlijke woede brengen. Totdat de schoolmeester komt kan Greetje haar gang gaan om de hele school te terroriseren. Als iemand haar doelwit is en diegene wordt gepest verwacht ze dat iedereen in de buurt om haar lacht, want anders zullen ook zij vroeg of laat worden ‘afgerekend’ omdat ze niet lachten om de pesterijen. Elke dag is er één klant die sowieso bij de meester, juf of zelfs de schooldirecteur zit om een strafmaatregel te beoefenen en dat is Greetje. Niemand weet hoe ze er mee aan moeten, zélfs de schooldirecteur niet! Er wordt hard over gesproken om haar binnenkort van school te halen!

    De ouders van Greetje moesten al drie keer op school komen maar ook zij weten zich geen raad met hun dochter. Thuis is ze altijd poeslief maar áls er dan iemand ‘komt spelen’ dan doet ze heel lief totdat ‘het vriendje of vriendinnetje’ alleen met haar is. Dan terroriseert en kleineert ze lekker verder! Voor een twaalfjarige is Greetje al een hele knappe dame met haar slanke lichaam, blonde haren en tanden zo wit als sneeuw. Ze draagt de duurste kleren die er zijn en ondanks dat ze door velen wordt ‘gehaat’ zijn er ook enkele jongens die haar stiekem ondanks haar gedrag aantrekkelijk vinden. ’s Avonds nadat Greetje een taartpuntje van haar zelfgebakken taart heeft opgegeten en haar tanden heeft gepoetst gaat ze naar bed. Ze geeft haar beide ouders een kus op de wang en gaat slapen. Greetje wordt iets voor middernacht wakker omdat het heel hard regent, stormt en met een bliksemflits en een keiharde knal zit ze rechtover in haar bed. Een schreeuw klinkt van schrik en als ze weer wat rustiger is gaat ze weer in bed liggen met haar kussen over haar hoofd.

    De klok slaat twaalf uur en opeens is het stil buiten… Er is geen vlaagje wind meer te horen. Een speld zou je nu kunnen horen vallen! Greetje vindt dit verdacht en kijkt om zich heen. Niets te zien en ze gaat maar weer proberen te slapen. Dan, een moment later hoort ze iets in de overloop. Het lijken voetstapjes te zijn die richting haar deur gaan. De deur gaat opeens open en bang dat ze is kijkt Greetje richting deze deur. Misschien is het een muis of een rat, maar die kan niet zomaar een deur opendoen, denkt ze. Dan staat Greetje op om de deur weer dicht te doen. Het is pikdonker op haar slaapkamer en ze gaat weer in haar bed liggen. Terwijl Greetje bijna in slaap valt hoort ze weer de ‘voetstapjes’ die nu bij haar bed lijken te zijn. Van angst wil ze niet opkijken terwijl de voetstapjes via de poot van haar bed omhoog komen. Dan voelt ze dat ‘het’ over haar dekens loopt en zwetend van angst is Greetje nu opeens héél klein geworden. Wat het ook is, het loopt over Greetje ’s schouder en dan lijkt het naar op haar kussen te komen. Dan wordt het even stil, muisstil…

    Opeens wordt er keihard in haar oor geschreeuwd… Greetje schrikt op en dan gelooft ze haar ogen én oren niet! ‘Je bestaat dus écht’ is het eerste wat ze zegt tegen het tandenfeetje. Vroeger toen Greetje nog klein was vertelden haar ouders een verhaaltje over het tandenfeetje dat ze stoute kinderen zou straffen. Met hele boze ogen en licht om haar heen kijkt het tandenfeetje Greetje aan en met stemverheffing zegt ze dat ze alles heeft gezien wat ze heeft gedaan op school. Greetje beslaat zich nog steeds van angst maar ze kan geen antwoord geven op het ‘waarom’ wat het tandenfeetje vraagt. Opeens voelt Greetje iets aan haar tanden, het lijkt wel of haar twee voorste tanden verder naar voren beginnen te komen. ‘Wéét je wat ik met stoute kinderen doe?’ zegt het tandenfeetje. Greetje houdt haar schouders even op en dan vertelt het tandenfeetje dat ze stoute kinderen straft. Terwijl het feetje Greetje ’s daden opnoemt beginnen ondanks dat Greetje ’s tanden al ver naar voren staan ook nog eens te groeien. Het worden twee hele lange hazentanden. De mooie blonde haren verdwijnen en worden stekels, haar oren worden grote flaporen…

    ‘Dit is je verdiende loon!’ zegt het tandenfeetje. Dan verdwijnt het tandenfeetje weer en rent Greetje naar de spiegel in de badkamer. Ze ziet haar lelijke gezicht en ze weet al hoe ze haar gaan noemen morgenvroeg op school. ‘Greetje het hazenkind…’ Verdrietig roept ze haar ouders maar zij horen haar niet. Ze slapen heerlijk verder en ook haar broertje slaapt verder na haar harde geroep. Ze lijkt even alleen op de wereld. Dan gaat ze snikkend weer naar haar bed en valt even later in slaap. De ochtend breekt aan en Greetje wordt wakker van de zon die in haar slaapkamer schijnt. Ze kan zich ‘de boze droom’ nog erg goed herinneren. Ze staat op en gaat naar de badkamer omdat ze toch ‘gekke dingen voelt’. Dan, terwijl ze voor de spiegel staat schrikt ze zich een ongeluk! Het is geen droom geweest… Greetje is écht het hazenkind! Ze rent naar beneden en haar ouders schrikken zich een ongeluk. ‘Hoe kan dit?!’ zeggen zij en troosten haar. Tranen vallen over Greetje ’s gezicht en zelfs haar hazentanden worden nat. Greetje ’s vader pakt het voorleesboekje dat is geschreven door Greetje ’s opa. Daarin staat het gehele verhaal en als slot staat daar dat de oude pestkop als weinigen weer normaal wordt.

    Wél moet Greetje naar school om te worden ‘geconfronteerd’ met haar daden. Een koekje van eigen deeg zeg maar… Alleen dan kan ze weer normaal worden, áls de daden niet te erg zijn geweest. Het rapport van Greetje geeft allemaal voldoende ’s maar haar gedrag een dikke onvoldoende. Het verslag is uiterst teleurstellend. ‘De daden zijn te erg voor woorden’ en gek genoeg schreef de leraar, die ook Greetje ’s opa kende, ‘pas op voor het tandenfeetje! Als je haar tegenkomt en je moet biechten voor je eigen daden dan ben je al te laat en komt het nooit meer goed!’ Apart dat een leraar dat tegen een twaalf jarig meisje zegt in het verslag en alle tijd heeft Greetje het genegeerd. Tot nu! Het is in de legende bekend dat kinderen die het tandenfeetje hebben ontmoet door hun gedrag nooit meer zijn terug veranderd omdat hun gedrag te erg was. Daarvoor moeten ze nu nog hun hele leven boeten! Deze kinderen, waarvan sommige nu volwassen leven een kluizenaarsleven ergens buitenaf. Zo achteraf mogelijk zodat niemand hun ooit nog zou kunnen zien… Een zogenaamd vriendje van Greetje wacht voor het huis want over een half uurtje begint de school. Wat nu?!

    Al huilend loopt Greetje naar buiten, pakt haar fiets en fietst via de zijkant van haar huis naar de jongen toe. Eerst staat hij wat gevreesd op Greetje te wachten maar vervolgens beslaat hij van het lachen… ‘Wat is jou overkomen?!’ zegt hij tijdens zijn slappe lach. Greetje zegt niets en fietst door. De jongen fietst naast haar en even later valt hij om van het lachen. ‘Greetje het hazenkind’ klinkt schreeuwend vanuit de droge sloot waarin hij nu ligt. Verdrietig en huilend fietst Greetje verder naar school. Ze durft niet meer verder maar toch moet ze! Het is volgens de legende een verplichting om je als ‘betoverde’ zo te laten zien en uitgelachen te worden. Dát gaat gebeuren, dat staat vast! Greetje was altijd één van de eersten op school maar nu niet. Vlak voor de school heeft ze achter een struik gezeten omdat ze zich niet wilde laten zien maar toch heeft ze zich bedacht en loopt trillend van wat er gaat komen naar de poort. Iedereen lacht haar uit en begekt haar. ‘Greetje het hazenkind’ klinkt vanuit vele hoeken en terwijl de hele school lacht stapt ze even later de klas binnen. De meester begint zelfs wat te giechelen omdat deze leraar de leraar is die Greetje ’s opa ook heeft gekend.

    De klas wordt stil omdat de les begint. Terwijl de taalboeken uit de tas worden gepakt heeft Greetje door iedereen het aankijken. Zó stoer is ze nu niet meer! Greetje houdt zich muisstil… Velen bespotten haar stiekem tijdens de les. De klok plaatst de wijzers op half elf. Pauze! Alle schoolkinderen hollen naar buiten en Greetje blijft alleen achter. Helemaal alleen… De meester komt bij haar om met haar te praten. Greetje vertelt over het tandenfeetje die ze heeft gezien na aanleiding van het rapportverslag. De meester legt een hand op haar schouder en hij heeft enorm medelijden met haar. Na een dag vol gepest door Greetje ’s klas- en schoolgenoten, beledigingen en bespottingen gaat de meester die opa goed heeft gekend met haar mee naar huis om te praten. Even is het stil om Greetje heen, éven is ze niet alleen! Zelfs terwijl de meester naast haar fietst wordt Greetje nog bespot en aangekeken met die bespottende glimlach. Nul medeleven, behalve van de meester. Dit is waar het op staat als ze het boek erbij pakken en het aandachtig doorlezen met hun allen. De daden van Greetje lijken zo erg te zijn vergeleken met de daden in het boek dat Greetje geen enkele kans maakt op herstel. Dan rent Greetje al huilend naar haar slaapkamer. De meester blijft met haar ouders achter. Machteloos…

    De volgende moeilijke dag breekt voor Greetje aan en onderweg naar school wordt ze al door velen bespot. Greetje zakt steeds dieper weg en bij school wordt het nog veel erger. Kinderen lopen om haar heen terwijl ze haar bijnaam duidelijk roepen. Dan ziet Greetje het niet meer zitten… Ze sluit zichzelf op het toilet op! De meester vraagt zich af waar Greetje is en vraagt het zijn leerlingen. Niemand weet het en de meester gaat vervolgens even de klas uit. Hij loopt naar de WC waar hij gesnik hoort. Hij klopt op de deur en vraagt of Greetje van het toilet wil komen. Hij heeft een oplossing… Greetje doet de deur open en in de gang wacht de meester op haar. Samen lopen ze naar een kantoortje naast de aula waar onderweg iedereen haar bespot. De legende vertelt dat ‘het spijt me zeggen’ de sleutel kan zijn om weer normaal te worden. Greetje zegt aan de meester dat het haar echt spijt van de dingen die ze heeft gedaan en de meester, Bert, vergeeft haar. ‘Nu moet je je klasgenoten en iedereen die je daarbuiten verdriet hebt gedaan zeggen dat het je spijt’ zegt hij. Voor de klas mag Greetje een ‘soort spreekbeurt’ houden en iedereen kijkt op als ze zien dat ‘Greetje het hazenkind’ voor de klas gaat staan. ‘Hoe durft ze!’ is wat sommigen fluisteren naar elkaar.

    ‘Ik sta hier omdat ik spijt heb van wat ik al die tijd heb gedaan… Duizend maal sorry aan iedereen die ik heb beledigd en enorm veel pijn heb gedaan. Dit is mijn straf!’ zegt Greetje en iedereen begint te lachen. Daarna maakt meester Bert de klas stil en gaat Greetje weer zitten op haar plaats. Er ligt een briefje op haar tafel. Ze vouwt het open en er staat een hazenkop op… Erg flauw en gemeen, maar goed, dat was ze tot voor kort naar iedereen! Ze zal de straf moeten ‘beleven’ als het hazenkind. Greetje maakt zich zorgen om de toekomst. Want zal iemand ooit nog normaal naar haar doen?! Komt ze ooit aan het werk? Waarschijnlijk niet! Ze zal net zoals een haas zich afzonderen van de mensen. De rest van de dag verloopt als een rotdag. Want, iedereen heeft een nieuw pispaaltje gevonden. Namelijk Greetje. Na school fietst Greetje helemaal alleen naar huis. Bij thuiskomst staan haar ouders haar liefdevol op te wachten en hebben een taart voor haar gebakken. Alleen is het met haar lange tanden haast onmogelijk om het heerlijk gebak op te eten… Ze haast zich huilend naar boven. Even later als ze weer wat rustiger is in haar koppie loopt ze naar beneden en biedt haar excuses aan naar haar ouders. Ze lezen samen het boek door tot diep in de nacht.

    Greetje, maar ook haar ouders gaan naar bed, want de volgende dag breekt de plicht weer aan. Werken en school en opnieuw zal dat voor Greetje weer een rotdag worden met veel drama! Dan, als Greetje pas in slaap is gevallen na nog een flinke huilpartij met het besef dat ze nooit meer zal terug veranderen wordt ze wakker door voetstappen. Het is het tandenfeetje! Ze loopt met haar boze blik naar Greetje ’s hoofd en kijkt haar aan… Met strenge ogen pakt ze haar toverstok en opeens wordt ze overspoeld met dekens… In het verhaal staat dat een enkel kind zelfs is veranderd in een kikker! Greetje, zo klein dat ze is springt met veel moeite uit haar enorm grote dekens en beseft dat ze nu nog kleiner is dan het tandenfeetje… Ze kan niet meer praten en in plaats daarvan kwaakt ze. Dan verdwijnt het tandenfeetje terwijl ze waarschijnlijk iets is vergeten. Greetje de kikker heeft ‘nog steeds’ twee lange tanden. Ze kan niet meer huilen, maar haar gevoel werkt nog als de beste. Ze springt en springt om een veilige plek te vinden maar dat is binnen erg moeilijk. Terwijl ze van het bed afspringt wordt het opeens donker om haar heen… Het bed is voor een kikker behoorlijk hoog en zoals het er nu uitziet heeft ze zichzelf geplet.

    Daarom is het nu donker, overal!!! Dan, een moment later wordt Greetje wakker. De zon schijnt in haar slaapkamer en ze beseft dat het een boze droom was. Ze staat op en haast zich naar de badkamer. Nog steeds is ze ‘Greetje het hazenkind’ met haar lange tanden en flaporen. Haar korte haren zijn er ook nog steeds. Ze loopt naar beneden en na een ‘ontbijt’ gaat ze naar school. Daar heeft ze weer haar dagelijks ritme waarin ze wordt gepest en bespot en aan het einde van de dag is ze helemaal op… Voor de zoveelste keer! Ze wil niet meer naar school, ze wil niet meer in de buitenwereld zijn, ze sluit zich op in haar slaapkamer. Al vroeg valt ze in slaap en om precies middernacht wordt ze wakker. Het is het tandenfeetje die met een streng gezicht opnieuw in Greetje ’s oor schreeuwt… Het tandenfeetje heeft gezien dat ze iedereen om vergeving heeft gevraagd en dat ze enorm veel spijt heeft van wat ze heeft gedaan. De blik van het feetje verandert in een liefdevolle blik en dan pakt ze haar toverstok om Greetje weer ‘Greetje’ te maken en niet meer het hazenkind. ‘Dankje dankje’ is wat Greetje emotioneel tegen het tandenfeetje zegt en vervolgens verdwijnt deze weer…

    De volgende dag wordt Greetje wakker en haast zich opnieuw naar de spiegel op de badkamer. Ze is opgelucht, enorm opgelucht… Eindelijk is ze weer zichzelf. De knappe Greetje met haar mooie blonde haren, slank postuur en mooie witte tanden als sneeuw. Met een gerust hart en vol van geluk gaat ze naar haar ouders die beneden machteloos zitten te snikken maar worden dan verrast. Ze rennen naar Greetje toe en knuffelen haar. ‘Wat zijn we blij dat je weer normaal bent!!!’ Ook Greetje ’s broertje is blij dat hij weer een ‘normale zus’ heeft en knuffelt haar. Greetje pakt haar tas in, ontbijt wat en fietst naar school. Een heel ander meisje is ‘herboren’ want ze begroet iedereen vrolijk. Iedereen op school kijkt op omdat ze weer normaal is en ze begroeten haar maar. Er gaat een hele korte tijd overheen, zo ’n twee dagen en Greetje heeft eindelijk échte vrienden en vriendinnen en ze is nog nooit zó behulpzaam geweest. De pestkop Greetje is niet meer. Greetje is geliefd! Iedereen wil bij haar zijn en zij ook bij iedereen. Trots vertellen de leraren het tegen de schooldirecteur en deze heeft het nu rustiger op zijn kantoor omdat Greetje niet meer elke dag straf hoeft te schrijven… Iedereen is supertrots en Greetje is in korte tijd weer opgebloeid.

    Het tandenfeetje loopt rond op school, zij ziet Greetje en knipoogt haar. Greetje knipoogt terug met een glimlach en loopt verder naar de klas. Daar begroet iedereen haar enthousiast en de les begint. ’s Middags tijdens de muziekles is er een nieuwe pestkop op school gekomen. Met veel ellende terroriseert iedereen die hij kan terroriseren. Niemand durft hem aan te kijken en propjes van hem vliegen door de klas. De leraar waarschuwt hem meerdere keren maar hij doet nergens wat op uit. Dan roept de leraar de schooldirecteur erbij en terwijl deze die kant opkomt is Jochem, de pestkop opeens verdwenen! Een kikker kwaakt door de klas en iedereen schrikt… Greetje ziet het tandenfeetje op de vensterbank staan. Zij weet wat voor straf Jochem heeft gekregen. Waarschijnlijk een levenslange ‘kikkerstraf’… Mensen zoeken naar Jochem, maar hij is nooit door iemand gevonden. Voor velen een raadsel maar voor Greetje en het tandenfeetje een weetje! Greetje leeft nog lang en gelukkig en de vader van Greetje vult het verhaal aan in het boek. Zo zal deze legende, dit verhaal nooit ophouden te bestaan…

  • Kabinet Rutte Vier(t)

    Deze week is het dan na een lange tijd eindelijk zover gekomen, we hebben een nieuw missionair kabinet. Een paar andere ministers erop en bam! We kunnen weer verder met waar we zijn gebleven, of toch niet?! Zal de gedachte van de andere poppetjes enigszins voor verandering en wijsheid zorgen? Geen smoesjes, geen gezinsslopende fouten bij de fiscus en al helemaal geen bezuinigingen waar Nederland al lang voor vreest? Milieuregels op en top en als je de plannen hoort dan zou de wereld toch een stuk mooier en schoner moeten worden? Maar, bij welke portemonnee gaat de schade komen? Juist! Zoals het nu is bij iedereen die lang niet al die onkosten kan ophoesten. Nederland lijkt in haar mening te zijn gehalveerd, want de éne helft is helemaal into het milieu en geeft graag geld uit terwijl de andere kant steeds meer moeite heeft om de eindjes bij elkaar te knopen en niet verder komt dan de goedkopere oplossingen waarin we nu leven. Veel mensen zeggen ‘de armen worden armer en de rijken worden rijker!’

    “Zal de gedachte van de andere poppetjes enigszins voor verandering en wijsheid zorgen?”

    Ruim tien jaar is Mark Rutte minister-president en heeft erg veel kritiek op zich gekregen. Vaak wordt gezegd dat onze overheid ‘de liefste van Brussel moet zijn’ om zo snel mogelijk alle staatsschuld bij hen af te lossen. De VVD is van vroeger af aan altijd al de ‘partij voor de rijken’. Kijk eens om je heen, want de meeste Nederlanders hebben het goed maar her en der lijkt dat toch steeds meer af te zwakken. Corona heeft bij velen roet in het eten gegooid en dan gaat het grotendeels over de ondernemers. Thuiswerken is de laatste twee jaar de norm geworden, behalve in de zomers, maar wat als het niet anders kan?! Horeca, bioscopen, theaters en nog heel veel meer branches komen in de problemen. Er is nog nooit zoveel geklaagd als nu en elke dag klinken de noodkreten hoog boven de kerktorens uit… Fijn dat Rutte vier is begonnen toch?! Velen zullen hier vrees ik anders in staan en van mij uit begrijpelijk. De angst is groot en we hebben het wel over velen hun brood!

    “Vaak wordt gezegd dat onze overheid ‘de liefste van Brussel moet zijn’ om zo snel mogelijk alle staatsschuld bij hen af te lossen”

    We hoeven de TV maar aan te zetten en het gaat over het Coronaverdriet, de ontevredenheid en vooral de boosheid de laatste tijd! ‘Ze hebben overal schijt aan klinkt in vele oren’ of ‘ze maken alles kapot!’ De wereld verbittert en raakt steeds depressiever, dat is de waarheid. De lucht lijkt al twee jaar niet meer blauw te zijn maar grijs in velen hun ogen! Het is werkelijk waar af te lezen bij iedereen en zo gek is het niet… Wat is er van deze oude vertrouwde wereld overgebleven? Je kunt nergens meer naartoe behalve met beperkt bezoek. Iedereen leeft thuis en de meeste contacten verlopen via schermen. Smartphones worden de norm om te communiceren lijkt het wel  en als je het helemaal goed voor elkaar hebt dan is daar de Smart TV. Wij zijn momenteel (bijna) de enigen in Europa die ‘op slot’ zitten maar iedereen gaat toch lekker naar Duitsland of België? Goed voor de omzet in die landen terwijl wij steeds verder wegzakken… De kerst en oud en nieuw waren voor de ondernemers juist de tijden om flink in te halen in hun al opgelopen schulden. Daar gaan alle kansen voor de Nederlanders om hun eigen volk te kunnen sponsoren…

    “Wat is er van deze oude vertrouwde wereld overgebleven? Je kunt nergens meer naartoe behalve met beperkt bezoek”

    Heel het land staat stil, we hopen op de eerste versoepelingen die lijken te komen zoals de niet-essentiële winkels te openen op afspraak. Er wordt weer versoepeld in de sportbranche en scholen mogen weer ‘wat meer open’! De vraag is ‘hoever en hoelang moeten we hiermee doorgaan? ‘s Winters elke keer alles dicht en ‘s Zomers open die boel! Zie het als dieren in hun winterslaap, zo gaat het met ons mensen ook worden lijkt het wel… Hopelijk zal het kabinet Rutte vier hier een oplossing in vinden met al hun nieuw aangenomen ministers en niet te vergeten de rest van de wereld! Niet alleen ik, maar iedereen wil uit deze ellende… De wereld moet weer open, mensen moeten weer toekomstvisie kunnen hebben en de sombere blik moet weer blij worden. Er is voor ons nieuwe kabinet zoals net genoemd nog genoeg te doen en hopelijk gaat iedereen zijn of haar handen uitsteken! De handtekeningen zijn gezet bij de koning dus aan de slag…

    “Er is voor ons nieuwe kabinet zoals net genoemd nog genoeg te doen en hopelijk gaat iedereen zijn of haar handen uitsteken!”

  • De druppel…

    De druppel, vaak komt hij van ver en stroomt dan her en der. Vanuit een grijze lucht of een emotionele zucht, is hij altijd doorzichtig en gedraagt zich medeplichtig… Vanuit het oog een traan genoemd maakt hij zich wereldberoemd. Hij valt in het water vanuit het hoge of te pletter op het droge. De druppel is een kenmerk voor hem of haar, want met een troostende arm om de emotie bezorgt hij altijd een gebaar. Tegen droogte brengt hij ideale omstandigheden, want her en der op de wereld hebben veel mensen hieraan geleden. Bloemetjes gaan weer bloeien en mensen leren vanuit hun gevoel te groeien. Daarom staat de druppel of traan altijd klaar om naar ons toe te gaan…

    De druppel, een teken van goedheid, bouw en uiteindelijk huwelijkse trouw! Na het ja-woord komen veel meer druppels van boord, bij iedereen, want Jantje, Pietje of Grietje is niet meer alleen. Rouw, een woord op een briefje aan een hemels touw, een boodschap zo hoog, richting de ontvanger boven de regenboog… De druppel is bereikt, want nu is het klaar, alle rapen zijn gaar! Boosheid brengt de dure tomaten even in de meerderheid. Het gezicht, zo rood, nog even en daar is de eerste stoot… De druppel zorgt voor leven, in weelde of verdriet, dit is voor velen het meest herkenbare gebaar voor altijd en niet voor even! Het is aan jou of je het met jouw gevoel ziet!

    De druppel, hij is van emotie of natuur, ze zijn nooit te duur… Regen of huilen, er is bijna altijd een mogelijkheid om ergens te schuilen. Overlijden of nieuw leven, voor mens en druppel, anders gezegd, de traan staan geboren worden of afscheid nemen altijd dichtbij. Hier op aarde is het van begin tot eind altijd moeten doorstreven! Niet meer op je stoel kunnen zitten van het lachen en kramp in je buik krijgen, ook dat is een emotie waarvan je door de lach naar adem zit te hijgen! De douw staat weer prachtig op bloemen en planten, ook dat is één van de druppel ’s kanten… De kraan druppelt lekker door, voor ons mensen is dat onprettig voor ons oor!

  • 2021, wát een jaar…

    Beste lezer, het jaar 2022 ben ik met Corona binnengegaan. Het hele jaar ben ik fysiek nog met niemand in aanraking gekomen, dus was de enige vorm van communicatie met mensen via de telefoon of beeldbellen. Hopelijk kan ik vanaf komende week weer ‘fysiek sociaal zijn’ als de klachten helemaal voorbij zijn. Ondanks alles gaat het weer een heel stuk beter! Vorig jaar, 2021 was een veel bewogen jaar. Begin van dat jaar kreeg ik zwaar Corona met alle gevolgen van dien! Gelukkig ben ik niet in het ziekenhuis opgenomen geweest maar het heeft m ‘n leven wel veranderd. Vermoeidheid en 0% conditie was wat ik ervan overhield. Daar waar ik dacht voorgoed afscheid te kunnen nemen van epilepsie heb ik April vorig jaar weer een lichte aanval gehad. De medicatie is in overleg met de neuroloog weer hervat naar een kwart van wat ik vijftien jaar lang heb gebruikt. Vroeger 300 mg, nu 100 per dag! Ik was begonnen met een online opleiding ‘webdesign’ maar misschien wel mede door wat me is overkomen door Corona en epilepsie heb ik dit helaas niet kunnen afmaken. Het onthouden van zo enorm veel code ‘s was toch niet meer aan me besteed…

    “Vermoeidheid en 0% conditie was wat ik ervan overhield”

    Programmeren is nooit mijn sterkste kant geweest, ondanks dat ik jaren in de ICT werkzaam ben geweest. Binnen deze tak heb je namelijk veel verschillende richtingen. Ik ben altijd in de support-tak actief geweest binnen de ICT, denk daarbij aan storingen met computers en internet oplossen en lesgeven. Ik stond in de winkel, werkplaats en was ook veel bij klanten thuis te vinden. Het lesgeven heb ik vroeger als vrijwilliger gedaan. Ik dacht bij mezelf, misschien nu ik volledig van de medicatie af ben kan ik me beter concentreren met het programmeren maar helaas ging het dus in April vorig jaar weer mis! De opleiding webdesign kon ik op mijn buik schrijven, zoals ze dat zeggen en ben er dus ook mee gestopt. Ik ging nadenken over iets anders en dat was schrijven. Al een aantal jaren schrijf ik veel stukken op internet en hierin zal ik best willen uitbreiden. Denk hierbij aan mijn eigen boek schrijven en het werken aan mijn professionaliteit hierin. Corona heeft me ook doen nadenken en één van de gedachten is ‘ik moet sowieso ergens in ontwikkelen waar ik goed in ben en waar mijn hart naar uit gaat!’. Na wat er vorig jaar is gebeurd heb ik te maken gehad met angst… Want, zal 2004 zich opnieuw herhalen? Raak ik weer (bijna) alles kwijt?!

    “Corona heeft me ook doen nadenken en één van de gedachten is ‘ik moet sowieso ergens in ontwikkelen waar ik goed in ben en waar mijn hart naar uit gaat!”

    Je herbeleeft in je gedachten opnieuw een ‘vroegere film’. Zoals jullie misschien weten hebben pesten en epilepsie mijn leven behoorlijk beïnvloed en kwam vooral de vraag ‘hoelang blijft dit me nog achtervolgen?!’ telkens in me op! Afgelopen jaren heb ik gewerkt aan herstel en genezing en als je dan weer zo ‘n domper over je heen krijgt dan hoeft er maar bijzonder weinig te gebeuren of je zakt weer helemaal weg in je negativiteit van vroeger! Niet alles was slecht, zo moet je ook maar weer denken. God heeft me niet losgelaten en de mensen om me heen ook niet! Misschien ga je meer accepteren dat de situatie ‘nu eenmaal zo is’ en dat je écht moet leren leven met een beperking die misschien je hele leven je achtervolgt. Pesten kun je op den duur achter je laten, in elk geval de negatieve kanten ervan, epilepsie waarschijnlijk niet! Waarom ik het over de negatieve kanten van pesten heb? Misschien is er ooit nog wel op één of andere manier een rol voor me weggelegd waarin ik anderen kan helpen om over hun ‘pest-trauma’ heen te komen. Voor nu focus ik me op m ‘n privéleven, mijn werk en schrijven. En ik probeer ook mijn rol als Christen verder te ontwikkelen. De eerste thuisstudie ‘schrijven’ is bijna klaar. Ik moet nog één opdracht inleveren… Daarna zijn er nog een aantal opties die ik kan kiezen om wat meer doelgerichtere cursussen te gaan volgen binnen de wereld van het schrijven.

    “God heeft me niet losgelaten en de mensen om me heen ook niet! Misschien ga je meer accepteren dat de situatie ‘nu eenmaal zo is”

    ICT helemaal loslaten? Voorlopig denk ik wel! Ik zie wel of ik er in de toekomst weer wat in zou kunnen betekenen… Vergeet niet dat ik al jaren achterloop in de ontwikkelingen en een paar jaar scholing nodig zal zijn. Dit jaar hoop ik 38 te worden en dan vind ik dat je gewoon je eigen boontjes moet kunnen doppen en niet weer volledig de schoolbanken in moet… Maar goed, dat is mijn mening 😉

    “Ik zie wel of ik er in de toekomst weer wat in zou kunnen betekenen…”

  • Daar staat hij…

    Daar staat hij, kijkend naar de horizon op de hoge berg… Geen mens te horen en alleen een vogel of de wind klinkt in zijn oren. De zon schijnt, het zicht is enorm. Kilometers ver kijkt hij vooruit en dan is het de zon die een einde maakt aan de horizon. Kerktoren hier, kerktoren daar, meertjes, beekjes en bossen overal… Net zoals de wegen, auto ’s en treinen die nog kleiner zijn dan miniatuur. Hij heeft het ver geschopt en eindelijk is hij bij de top! Een prestatie om nooit meer te vergeten en urenlang zal hij de pracht van de natuur en het enorme uitzicht weten. Een boterhammetje met wat te drinken want op zijn voeten begint hij een beetje weg te zinken… Dan om zich heen kijkend een laatste moment, want dat hij weer naar beneden moet is hem allang bekend! Een lange tocht, door afdalen, soms klimmen en een scherpe bocht. Het heeft hem beloond maar uiteindelijk moet hij het weer ontgelden… Het is net een kampioenschap, wie de beste is blijft, wie de zwakkeren zijn verdwijnen! Na te hebben gecheckt of hij alles bij zich heeft begint hij aan de afdaling. De top verdwijnt achter zijn rug en het uitzicht begint weer iets te dalen…

    Foto ’s zijn slechts de herinnering, een reminder om te laten zien aan zijn familie, collega ‘s en vrienden. Een vierentwintig uur lange tocht naar beneden en dan nog dagenlang terug naar zijn oude vertrouwde stekkie! Een moment in zijn leven om na te denken over hoe verder… Hoe verder met alles?! Verdriet verwerken en tegenslagen te moeten accepteren, wat wordt nu zijn nieuwe leven? Mensen die hem lief hebben weten waar hij naartoe is maar zijn bang… Zij hebben halverwege de tocht afgehaakt omdat ze niet meer konden, maar Jeroen moest en zou! Hij is verdergegaan met de klim, een enorme klim van enorme hoogte! De top is bereikt, de creativiteit van de schepper heeft hij kunnen zien. Jeroen is trots op zichzelf en opgelucht! Er volgt een diepe zucht in de frisse natuurlucht. Vierentwintig uur geen mensen gezien, gesproken of geappt… Simpel, omdat er geen mobiel bereik is en deze opgave alleen voor de allersterksten is te doen! Beneden wacht hem misschien wel een beloning, maar voor zichzelf heeft Jeroen die al! Een afdaling, nu nog in het licht, over een korte tijd in het donker… Het stiltemoment is nog lang niet voorbij en daar in het enorme bos leeft alles gewoon voort, behalve de mens.

    Jeroen daalt verder af en het bos wordt steeds meer en meer… Met zijn GPS tracker loopt hij zijn lange weg naar het veilig stekkie waar op hem wordt gewacht. Zijn ouders, zusje en een oom hebben samen de keuze gemaakt met Jeroen mee te gaan maar helaas… Tot op voor hun maximale hoogte ergens bij een hutje zijn zij gestopt. Puffend en moe gingen ze er slapen en gespannen wachten ze lang, héél lang op Jeroen… De ene stap volgt na de andere bij Jeroen en hij loopt met een vrij snel tempo naar beneden. Hij klimt vervolgens van een paar rotsen af en beland weer op de grond in een kale omgeving. Nog steeds niemand te bekennen, het is hier enorm stil en het enige dat klinkt zijn de wind en soms wat dieren. Hij loopt door, en daar in de verte begint het volgende enorme grote bos weer… Vlak voordat Jeroen het bos inloopt ligt er een dierenskelet, waarschijnlijk opgegeten door de grote roofvogels die hier rondvliegen. Het is ondertussen weer overvol met bos om hem heen, het enige waar hij nu op kan vertrouwen is de GPS tracker en gelukkig wijst deze nog trouw de weg… Een paadje is op deze hoogte nog niet zichtbaar en straks moet hij het riviertje oversteken. In de verte hoort Jeroen het stromen van het riviertje en dat klinkt hem goed in de oren! Aangekomen bij het stromend water wast hij zijn gezicht even…

    Het water is niet zo diep en Jeroen steekt voorzichtig over. Het bos gaat over in een ander bos en het één is donkerder dan het andere. Dan klinkt er een piepje… Het is de telefoon! Ondanks dat er nog geen paadje is of ook maar iets menselijks doet de telefoon het toch weer. Eén streepje van bereik en met dat goede gevoel loopt Jeroen verder naar beneden. Een moeilijke opgave staat hem te wachten, want nu moet er van een aantal steile rotsen afgeklommen worden. Met lichte spanning zet Jeroen zijn schoenen tussen de meters hoge rotsen en klimt naar beneden. Dikke spleten ziet hij met daarin klinkende dierengeluiden. Een zwerm vleermuizen komt eruit en Jeroen beschermt zich door zijn gezicht tegen de rots te houden met de handen voor zich. Dan klimt hij verder naar beneden. De boomtoppen voelt hij langs z ’n kont gaan en dat is een goed teken dat hij nog maar een paar meter hoeft voordat hij weer veilig op de grond staat. Eenmaal beneden kijkt hij om zich heen. Het touw wordt opgerold en in de rugzak gedaan. Het begint snel donker te worden en in de schemer loopt Jeroen het donkere bos weer in. Dan komt hij op een paadje. Eindelijk! Een heel smal paadje waar hij nog vele kilometers op moet lopen maar het eind is in zicht. Na een aantal kilometers ziet hij een vuurtje in een open veldje middenin het bos. Het is net zoals in zo ’n enge film. Een donker bos waar helemaal niemand is en dan opeens een vuurtje… Welke gruwel zal het zijn?!

    Tóch loopt Jeroen richting het vuurtje. Hij pakt zijn zaklamp en loopt er heen. Een paar op elkaar gelegde takken zijn door iemand aangestoken maar Jeroen ziet helemaal niets! Een hert loopt in de verte voorbij en een vogel lijkt hoog in de lucht zijn gezang af te stemmen! Dan wordt het opeens helemaal stil… Het vuur knettert en Jeroen kijkt nog even her en der. Niemand is er te zien en dan besluit Jeroen maar door te lopen. Met zijn zaklamp scant hij waar hij loopt. Het paadje is nog steeds heel smal en af en toe overgroeid. Twee uur lang loopt Jeroen door het pikdonkere bos zonder ook maar iets levends om hem heen! Tenminste, dat denkt hij… Een paar wolven lopen in de buurt van hem maar lijken tot nu toe nog niet toe te willen happen. De hele tijd denkt Jeroen aan het vuurtje, want is er niet iemand verdwaald? Even roept hij om zich heen en het klinkt alsof er wat dieren wegrennen en vliegen. Dan wordt het weer helemaal stil op een briesje na… Hij kijkt om zich heen en er zijn alleen maar bomen te zien. Dan opeens een gezicht… In de verte tussen de bomen! Jeroen schrikt zich te pletter en hij schijnt nogeens de zaklamp die kant op. Maar dan helemaal niets… Hij vervolgt zijn pad en bij het volgend open veldje gaat hij op een omgevallen boom zitten om even wat te eten en drinken. In de verte is een flits, seconden later een gerommel… Een onweer lijkt te naderen en als Jeroen klaar is met zijn pauze loopt hij snel weer verder het bos in. Op weg naar menselijk leven!

    Het paadje eindigt na enkele uren bij een kruising… Jeroen kan links of rechtsaf en hetzelfde smalle paadje gaat rechtdoor. De GPS tracker wijst naar links en dat advies wordt maar opgevolgd. Even later flitst het nog een keer en lijkt de donder dichterbij te zijn gekomen. Dan, op tien meter afstand staan midden op het pad een tweetal wolven… Hoe nu verder?! Beslagen van angst kijkt Jeroen de dieren aan en een wolf begint zijn tanden al te laten zien. Hij hoort dat door het gegrom. Dan draait Jeroen zich maar rustig om en loopt gewoon terug naar de kruising. De wolven lijken hem eerst achterna te willen rennen maar verdwijnen al weer snel in de bossen. Jeroen kiest toch maar weer voor het smalle paadje en slaat dat paadje in. Het flitst weer en weer en de donder lijkt opnieuw dichterbij te zijn gekomen. Gelukkig zijn de bomen voldoende dekkend zodat hij niet kletsnat wordt. Dan, daar in de verte wéér een vuurtje… Middenin het bos lijkt iemand een bosbrand te willen veroorzaken zou je zeggen maar gelukkig gaat alles goed. Het is een klein bescheiden vuurtje! Jeroen loopt er langs en kijkt even terug naar het vuurtje. Het lijkt erop dat er ‘iets’ of ‘iemand’ bij is nu… Hij loopt terug naar het vuurtje en inderdaad. Er ligt iemand bij het vuur te slapen met haar slaapzak. Het is een vrouw met krullend haar en van zijn leeftijd lijkt het wel. Jeroen is vijfendertig. De vrouw schrikt wakker maar Jeroen zegt dat ze zich geen zorgen hoeft te maken. Ryanne is verdwaald, zegt ze… Behoorlijk uitgeput valt ze weer in slaap en Jeroen blijft bij haar.

    Ergens voelt hij een verantwoordelijkheid voor haar en dat is logisch. Ryanne is verdwaald en moet geholpen worden. Na een paar uur slapen komen de twee met elkaar in gesprek. Ryanne vertelt dat ze al twee dagen rondzwerft en dat ze haar GPS tracker is kwijtgeraakt. Ze klom van de rotsen af en haar GPS tracker viel uit haar zak. Het apparaat is niet meer bruikbaar door de schade en is toen maar met goede hoop gaan wandelen. Nadat Ryanne zich heeft klaargemaakt helpt Jeroen haar overeind en even moet ze van emotie in Jeroen ’s schouder uithuilen. Jeroen houdt haar vast en aait haar subtiel over haar mooie krullende haren. Dan laat Ryanne voorzichtig los en samen lopen ze verder op weg naar een veilige plek. Het onweert en de donder dreunt door het bos. Her en der zijn dieren te horen en vogels zingen hun muziek voluit! De twee lopen hand in hand want ze moeten elkaar niet kwijtraken! Ryanne en Jeroen praten en praten terwijl de GPS tracker hun urenlang terugbrengt naar de hut waar de familie van Jeroen hopelijk nog is. Ryanne vertelt de reden dat ze deze enorme wandeling is gaan maken en wilde de top bereiken. Dit is haar uiteindelijk gelukt en het leuke is, Ryanne is de wandeling gaan maken om dezelfde reden als Jeroen. Ze heeft veel ellende in haar leven gehad en was toe aan rust! Nu lopen ze hand aan hand in het pikkedonker. De donder klinkt nog een paar keer en dan komt het smalle paadje bij een nieuwe kruising. Beiden praten en praten terwijl de GPS tracker nog steeds de juiste route aangeeft. Nog steeds is er geen mens in de buurt…

    Op een breder pad lopen beiden nu verder en daar in de verte lijkt een lichtje te zijn. Daar gaan Ryanne en Jeroen even zitten en Jeroen geeft Ryanne eten en drinken. Haar hele voorraad is op! Dankbaar dat Ryanne hem is knuffelt ze hem en dat voelt maar al te goed! Haar mooie lichaam staat tegen dat van Jeroen aan en de warmte lijkt te overheersen op een positieve manier. Een paar minuten staan ze knuffelend bij elkaar. Gewoon om elkaar warm te houden maar ook omdat ze elkaar na wat er in die korte ‘ontmoetingstijd’ van gesprek en emotie-uiten is ontstaan erg mogen. Het is erg bijzonder dat zowel Ryanne, zowel Jeroen zó open naar elkaar zijn. Misschien omdat ze voor elkaar zijn bestemd en ze juist op deze moeilijke weg elkaar hebben moeten leren kennen. In het zwakst van hun leven zijn ze niet meer alleen… Dan komen ze een paar uur later, na nog meer bijzondere maar ook leuke gesprekken bij een hutje… Eindelijk! Eindelijk iets van de mens… De deur is open en een lampje brandt. De hut is knus en beiden leggen hun spullen erin om even goed te ‘rusten’. Ryanne kan niet meer, Jeroen kan niet meer… Een paar uur slapen zal hun erg goed doen maar ze raken gewoon niet uitgepraat. De glimlach wordt steeds groter op beide gezichten en er lijkt iets te bloeien in beide harten. Na alle narigheid van de laatste tijd lijkt er eindelijk iets moois op hun pad te komen. Ryanne en Jeroen eten hun laatste beetje eten op en proosten op een veilige aankomst thuis. Jeroen vult dit aan met ‘vooral veel geluk!’ en Ryanne kijkt Jeroen diep in zijn ogen aan. ‘Mag ik je nog een knuffel geven?’ zegt Ryanne en Jeroen antwoordt met ja!

    Ze komt naar hem toe en houdt hem stevig vast. ‘Het voelt zo vertrouwd’ is wat Jeroen ingefluisterd krijgt en Jeroen antwoordt dat ze hem ook kan vertrouwen. Beide lichamen staan tegen elkaar aan en samen genieten ze van elkaar! Ryanne streelt over Jeroen ’s rug en Jeroen over haar rug. Dan strelen de handen over elkaar ’s schouders en vervolgens volgt er een zoen. Een rechtstreekse zoen op elkaar ’s mond en dan laten ze elkaar los… Even wordt het stil en is er enkel een glimlach te zien. ‘Zijn we te ver gegaan?’ Dat is wat beiden denken en even later gaat het licht uit omdat ze hebben besloten om toch te gaan slapen. Jeroen ’s telefoon gaat af maar hij pakt hem nog niet op… Een sms ‘je wordt verstuurd met het bericht dat hij onderweg is naar de hut. Dan komt er een gerust gesteld bericht van Jeroen ’s moeder dat ze op hem wachten. Ryanne vraagt wie dat is en dan antwoordt Jeroen dat er op hen wordt gewacht morgenvroeg bij de hut aan de lange kronkelende weg waar het pad uitkomt. Beiden vallen in slaap en een halfuur later maakt Ryanne Jeroen wakker omdat er buiten een ‘raar’ geluid klinkt. Jeroen is gespannen en kijkt voorzichtig door een kiertje van de deur. Er is niets te zien, zegt Jeroen, maar hij hoort het wel. Het is donker en even later lijkt het geluid ook al weer verder weg te ‘verdwijnen’. ‘Er zijn hier heel veel wilde dieren’ zegt Jeroen en daarom is het goed dat we alert zijn! ‘We houden de deur vannacht dicht!’ zegt Ryanne en Jeroen stemt hiermee in. Dan gaan Jeroen en Ryanne weer in hun slaapzak liggen en wensen elkaar een fijne nacht.

    Even later zegt Ryanne dat het fijn voelde vanavond. ‘Je armen om me heen en je lichaam…’ ‘Je bent zo goed voor me en ik ben je heel erg dankbaar dat je me helpt’. Jeroen gaat wat dichter bij haar liggen en voorzichtig gaat hij met zijn hand naar haar hoofd. Hij aait haar subtiel over haar mooie krullen en even later haar zachte huisje. Ryanne draait zich om en geeft hem een kus op zijn wang. ‘Welterusten’ klinkt er vanuit Jeroen ’s kant en even later vallen ze in slaap. De twee liggen de hele tijd tegen elkaar aan en in de ochtend wordt Jeroen wakker. Hij kijkt op zijn horloge en ziet dat het al half tien is… Snel maakt hij zich klaar en wekt Ryanne. Zij wordt wakker met een glimlach en samen ontbijten ze. ‘Het is lang geleden dat ik met een lieve vrouw heb ontbeten’ is wat Jeroen zegt en Ryanne zegt hetzelfde. ‘Mijn ex was niet goed voor me’ zegt ze en Jeroen legt een hand op haar schouder. ‘Het is nu een jaar geleden dat ik bij hem ben weggegaan’ zegt Ryanne ‘maar het doet nog steeds erg pijn dat hij me zo heeft behandeld’. Jeroen kijkt haar aan terwijl er tranen uit haar ogen beginnen te komen. Voorzichtig duwt hij haar tegen hem aan en even lijkt ze een emmer vol te huilen. Dan, een moment later eten ze hun eten op, drinken wat en nog één stevige knuffel volgt. Ryanne vertelt wat over haar ex en Jeroen ook over zijn verleden. Hij is een paar jaar al alleen omdat zijn ex-vrouw hem bedroog. Hij was maar een nietsnut voor haar familie en ook zij trok steeds meer naar haar familie toe… Het gevolg, iemand anders kwam in haar leven en stiekem hield ze zich met hem op die veel meer geld had dan Jeroen. Toen Jeroen voor het laatst de deur bij haar dicht deed is hij door haar en haar ‘nieuwe vriend’ enorm belachelijk gemaakt.

    Ryanne haalt Jeroen dichter naar haar toe en troost hem. Ze slaat een arm om hem heen en dan beginnen bij Jeroen tranen te vormen… Hij voelt zich vertrouwd en laat ze maar gewoon komen. Ryanne pakt hem stevig vast en kust hem op zijn wang. ‘Het is niet ver meer’ zegt Jeroen en even later lopen ze verder richting de lange kronkelweg en de hut die daar moet zitten. Samen worden ze smoorverliefd op elkaar en hoe moe ze eigenlijk zijn, het enthousiasme spat er vanaf! Dan, een halfuur later komen ze bij een verharde asfaltweg. Het lijkt op de lange kronkelweg, maar er klopt iets niet… Er is nergens een hutje te zien! De GPS tracker geeft aan dat ze naar links moeten en ze doen dit dan ook maar. Eindelijk is er een verharde asfaltweg, maar deze is zoals verwacht enorm lang. Kilometers lopen ze langs de weg, op de weg en af en toe knuffelen ze even omdat ze het dan nodig vinden. Middenop de weg staan ze even stil. Daar in de verte komt een lichtje dichterbij en nog even later zijn het twee koplampen. Dan rijdt er met volle snelheid een auto voorbij die niet eens stopt. Jeroen schreeuwt nog maar de auto is al heel snel weer verdwenen. De rode lichten worden steeds kleiner en kleiner en in de verte verdwijnen ze. Dan komen ze eindelijk aan het einde van de weg en staan ze bij een kruispunt. Jawel, het is een zelfde soort weg, maar moeten ze nu links- of rechtsaf? Ryanne kijkt Jeroen aan in de hoop dat hij het weet. De GPS tracker blijft maar naar links wijzen en Jeroen tikt er even op. De wijzer wijst nog steeds naar links. Samen besluiten ze om de linker weg in te slaan en lopen weer een eind op weg. Hopelijk naar de hut… Dan, om het middaguur precies komen ze eindelijk aan bij de blokhut…

    Ze lopen naar de deur, maar het lijkt er verlaten. Jeroen doet de deur open en daar worden ze hartelijk en opluchtend verwelkomd door de familie die al die tijd is blijven wachten op Jeroen! Ze knuffelen elkaar eerst eens flink en Ryanne wordt warm en hartelijk opgenomen in de familie. Jeroen stelt haar voor en vertelt wat er is gebeurd op de terugtocht vanaf de bergtop. Ryanne zit lekker tegen Jeroen aan op de vensterbank maar als snel besluit iedereen om naar de auto te gaan. ‘Ryanne, waar moet jij naartoe?’ vraagt Jeroen. Ze moet even nadenken maar van vermoeidheid valt ze spontaan in slaap. Jeroen en Ryanne zitten achterin de auto. Ryanne ’s hoofd ligt tegen Jeroen ’s schouder en ook hij valt in slaap. Dan, bij thuiskomst waar Jeroen al lang weer wakker is wekt hij Ryanne. Alle spullen worden uitgeladen en netjes in huis uitgepakt en opgeruimd. Ryanne loopt strompelend met Jeroen mee maar voor de deur valt ze om. Jeroen beurt haar op en legt haar in zijn bed. ‘Ze is echt enorm uitgeput’ zegt hij tegen zijn familie en iedereen complimenteert Jeroen over Ryanne. ‘Een hele lieve vrouw en knap, dat is ze!’ zegt iedereen. Een uur later rijdt iedereen weer verder en zijn Jeroen en Ryanne in Jeroen ’s huis achtergebleven. Jeroen loopt voorzichtig naar Ryanne toe om te kijken of het goed gaat en zij ligt heerlijk te slapen. Na een heerlijke douche besluit Jeroen nog even wat te lezen en gaat snel naar bed. Hij gaat op de voorste slaapkamer liggen. Terwijl Jeroen in slaap valt roept Ryanne hem even later. ‘Waar ben je?’ vraagt ze en Jeroen antwoordt ‘ik lig op de voorste slaapkamer’… ‘Waarom?’ vraagt Ryanne. Jeroen antwoordt dat hij dat uit respect doet maar Ryanne wil dat hij bij haar komt liggen.

    ‘Kom alsjeblieft bij mij’, zegt Ryanne. Jeroen staat op en loopt naar zijn slaapkamer waar Ryanne op hem ligt te wachten. Ze ligt heerlijk onder de dekens en haar lieve gezicht steekt boven de dekens uit. Dan gaat hij naast haar liggen en Ryanne komt onder Jeroen ’s deken. Jeroen voelt opnieuw Ryanne ’s prachtige lichaam tegen zich aan en slaat een arm om haar heen. Dan eindelijk, de eerste zoen op haar mond is een feit! Ze zoenen, knuffelen en terwijl ze in elkaar ’s armen liggen vallen de tortelduifjes in slaap. Een prachtig avontuur wat in eenzaamheid begon is geëindigd in een prachtig en spannend avontuur samen! Is dit Jeroen ’s droomvrouw? Jazeker! Na een lange slaap van beiden genieten ze enorm van elkaar. Veel leuke dingen worden er gedaan en ze zijn altijd bij elkaar. Ook voor Ryanne geldt dat Jeroen haar droomman is en samen bevestigen ze met een officiële datum dat na een paar maanden hun ‘relatie’ ingaat. Genietend van elkaar, elke dag! En natuurlijk ook de nacht… Een mooi leven gaan ze tegemoet. In voor- en tegenspoed. Ryanne en Jeroen raken elkaar nooit meer kwijt. Als ze een wandel-avontuur aangaan dan doen ze dat samen maar wel op veiligere paden. De GPS tracker is nooit meer meegegaan, maar deze heeft een belangrijk aandeel gekregen voor hun trouwfoto een jaar later……

  • Driekoningen maar ook Corona

    Vandaag is het driekoningen, de dag dat de drie wijzen op zoek gingen naar de HEERE Jezus die pas is geboren! Op deze dag is bekend geworden dat Jezus een bijzondere rol in zijn leven als de zoon van God zal hebben… Een fonkelende ster komt aan de lucht en op deze ‘wijze’ konden de drie wijzen Jezus vinden. Mirre, goud en wierrook werden door de wijzen meegenomen als ‘cadeau voor het kindje Jezus’. Goud had het symbool voor ‘koningen’, wierrook betekende de Goddelijke afkomst van Jezus en minder positief maar toch een betekenis: Mirre had de betekenis dat Jezus zou lijden in zijn leven. Als je het verhaal van Jezus kent dan weet je ook op welke manier Jezus heeft moeten lijden voor en door ons… Driekoningen betekent voor sommigen dat kinderen, net zoals met Halloween en Sint Maarten de straat opgaan, verkleed als de drie wijzen en ‘driekoningenliedjes’ mogen zingen. De drie wijzen uitgelegd qua naam en afkomst: Caspar, hij kwam uit Afrika, Balthasar, hij kwam uit Azië en tenslotte Melchior uit Europa. Driekoningen is een feest dat door Katholieken en Protestanten wordt gevierd.

    “Een fonkelende ster komt aan de lucht en op deze ‘wijze’ konden de drie wijzen Jezus vinden”

    Tegenwoordig sluiten we met driekoningen het kerstseizoen af. Alle kerstversiering en kerstbomen worden opgeruimd en wordt het ‘normale leven’ weer hervat. Vaak is het even weer wennen als alle lichtjes weer zijn verdwenen en die mooie boom uit de kamer weg is maar niet getreurd: Over zo ‘n elf maanden mag ie weer naar beneden en meestal hanteer ik eerste advent om te beginnen met het versieren voor kerst. Voor vandaag staat (Coronaproof) hier thuis op het programma om alles netjes af te breken, zowel binnen als buiten en naar de zolder te brengen. Waarom Coronaproof zou je denken? Sinds 27 December zit ik in quarantaine omdat ik in aanraking ben geweest met een positief persoon. Twee dagen later kreeg ik zelf klachten en jawel… Ik testte op oudejaarsdag positief! Voor de tweede keer kreeg ik Corona maar gelukkig zijn het dit keer milde klachten. Helaas ben ik nog niet helemaal klachtenvrij dus blijf ik nog wel even bij huis. Natuurlijk houd ik me netjes aan de maatregelen en hoop ik na vierentwintig uur klachtenvrij weer de wereld in te mogen.

    “Alle kerstversiering en kerstbomen worden opgeruimd en wordt het ‘normale leven’ weer hervat”

    Ik ben licht verzwakt maar zo gek is dat ook niet na bijna twee weken binnen te hebben moeten leven. Oud en nieuw was voor mij dit jaar de meest rottige die ik in mijn leven heb gekend want ik mocht geen mensen opzoeken en zelfs mijn vriendin en ik leefden gescheiden van elkaar… Dat was nog het meest vervelende! Gelukkig gaat het nu beter en ga ik bij huis maar even de buitenlucht in om zoals net geschreven de buiten kerstverlichting af te breken en op te bergen op zolder. Gelukkig hebben we het kerstfeest met familie en schoonfamilie kunnen vieren en daar ben ik wel heel erg blij om! Corona bestaat al weer twee jaar maar ik vier het niet! Ik hoop dat het mag verdwijnen en dat de samenleving op de wereld weer mag herstellen. Mensen zijn niet gemaakt om geïsoleerd van elkaar te leven maar juist samen! Samen eten, samen lachen, gieren, brullen en samen erop uit! Geen schermen waarmee je alleen in huis met de mensheid communiceert, maar gewoon bij elkaar! Lekker naar kantoor en collegiaal zijn. Fijn bij de koffieautomaat bijkletsen en daarna aan de slag!

    “Corona bestaat al weer twee jaar maar ik vier het niet!”

    Voor mijn ontbijt heb ik nog twee sneedjes kerstbrood die ik ga opeten met pasta erop en dan is ook qua eten de meeste kerst lekkernij weer op! Heb ik nog voornemens voor 2022? Nee, want ik kan me er toch niet aan houden! 😉 Ik ga veel nieuwe verhalen schrijven en wie weet wordt dit wel het jaar van mijn eerste boek…

    “Heb ik nog voornemens voor 2022? Nee, want ik kan me er toch niet aan houden! 😉 “