Blog

  • Het mag soms even duren…

    Beste lezer, je kent het vast wel of hebt er van gehoord. Een stropdas die achter je staat te schreeuwen dat het sneller moet en soms sneller én anders. Je moet het klakkeloos doen zoals deze stropdas je dat oplegt. En wat als het project in elkaar zakt, en je gelijk hebt? Wie is er dan de boosdoener? Dit is de doorsnee wereld, een wereld waar enorm veel van ons wordt verwacht totdat je het zelf niet meer aankunt. Maar wat als je jezelf in de comfortzone zet en bij jezelf denkt: zoek het lekker uit! De keuze om een ander leven in te slaan in je eigen leven, iets wat je steeds meer om je heen hoort. Gedwongen switchen of omdat je het ook écht wilt… (klik op de afbeelding voor een uitvergroting)

  • Het kerkje op de hei

    Daar in de verte, op die heuvel staat een klein kerkje. Het lijkt verlaten, maar tóch brandt er elke avond licht… Het nodigt je op afstand uit om binnen te komen. Het kerkje dat ondanks zijn ‘eenzaam bestaan’ altijd zijn kleur behoudt, schoon is en met zijn uitstraling alles en iedereen omarmt. Het is voor de één moeilijk, voor de ander prettig om een stap te zetten in het gebouwtje. Boos, verdrietig, vernederd, eenzaam… Het staat bij je om je welkom te heten voor liefde en genezing. Wees niet bang… iedereen is er weer uitgekomen! Met een lach en een knuffel, opluchting en rust, verbondenheid en liefde, zélfs voor het leven! Vrij om te mogen genieten!

    De eerste stap die in het kerkje wordt gezet, een eerste stap naar een geloof! Geloven in God, maar ook in jezelf! Een aantal kaarsjes en kandelaren die de sfeer bepalen. Het kaarsje dat je voor iemand kunt aansteken, maar ook kan worden aangestoken voor jou… De vlammen die nooit zullen doven, want gelukkig geven we het aan elkaar door! Brandt je vlammetje nog in je hart maar dreigt het te doven? Om wat voor reden dan ook? Je bent een kind van God en dat zal altijd zo blijven! Hij zal de vlam weer doen branden, maar sta ervoor open! Dát is het enige wat van je wordt gevraagd…… De traan die bij je valt is een traan voor God! Hij ziet het en antwoordt…

    Je eerste ‘dankbare voetje’, een voetje dat de rest van je lichaam rechtzet! Dankbaar zijn omdat je bent geholpen, omdat je het zo goed hebt of dankbaar voor je kleine wondertje! De voet die binnen staat met een boodschap, een duidelijke door je hele lichaam naar boven! De boodschap van omhelzing naar jezelf en God! Dankbaarheid voor nieuwe contacten, bijzondere contacten op het aardse, mensen waar je wat aan hebt! Mensen waar je mag zijn wie je bent. Niemand die van je zal opkijken als je het even niet meer ziet zitten, juist die ene opmerking plaatst waar iedereen om lacht! Het kerkje, hoe klein het ook is waar je alleen of samen ondersteuning kunt krijgen of vragen om hulp! Samen handen kunt vouwen of naar boven kunt kijken als je het niet meer snapt…

    Het kerkje daar op dat heuveltje, een zó wonderbaarlijk gebouwtje, áls je het maar wilt zien! Een plek waar je veilig bent in God ‘s handen en omarmd wordt door de steun van een ieder om je heen! Aards of vanuit de Heilige Geest… Ookal geloof je er niet in, dan nóg ben je welkom! Een plek van waaruit je in je hele leven mag meenemen dat je bijzonder bent zoals je bent en dat je bent gewenst op deze wereld! Eén voor samen, samen geliefd en overheersend van warmte en liefde! Dát is geloven in jezelf en elkaar met een dikke vette knipoog! En zonden? Die worden vergeven… hoe erg je ook zou zijn of hoeveel spijt je hebt van iets héél kleins! Het kerkje, een plek van nieuwe lucht! Zie je het lampje weer branden in het kerkje? Volg het licht en treed binnen! Je bent welkom en je zal geen spijt krijgen……

     

  • Saartje

    Saartje, een jonge vrouw die gelooft in alles! Goedwillende ziel die alles en iedereen wil helpen. In makkelijke en moeilijke tijden… Saartje is druk met haar wekelijkse schema, ze is schrijfster en verslaggeefster. Alles wat ze schrijft, doet ze ook voor de ander, maar waar is ze zelf? Haar eigen leven bestaat uit familie, vrienden, tuinieren, speurtochten uitzetten en in het donker meedoen aan spookwandelingen. Daarnaast heeft ze geen relatie, daar heeft ze stiekem toch wel moeite mee, maar je kunt het niet forceren! Ze besluit een weekend haar verslag te gaan maken over de spooktocht, want er komt een heel groot evenement!

    Jaarlijks trekt het evenement, met aansluitend de spooktocht veel mensen. Daarbij is een soort horror-nacht voor volwassenen die eindigt met een logeernacht in het slot midden in het grote bos! Er is een gerucht dat er nog steeds een geest ronddwaalt. Maar Saartje denkt helder, en gelooft niet in deze onzin. Het moment is aangebroken en het evenement begint. Met haar fotocamera en andere benodigde dingen voor de nacht begint ze aan haar verslag. Het evenement lijkt een soort Halloween-feest midden in de zomer, op die manier beschrijft Saartje het ook. De avond breekt aan en zo rond middernacht gaat ze met de ‘logees’ naar het slot. Het is er vrij donker met om de zoveel meter een brandende fakkel aan de muur.

    De horrornacht breekt aan en na een hoop lol gaan ze allemaal slapen. Terwijl iedereen slaapt wordt er iets in haar oor gefluisterd, ze kan het alleen niet thuisbrengen wat er werd gezegd… Saartje schrikt wakker, maar al gauw valt ze weer in slaap. Een moment later ziet ze een verschijnsel aan haar voeteneind staan, met een zwaard omhoog. Ze schreeuwt en wordt wakker. Terwijl ze wakker is, staat iedereen bij haar om te vragen wat er aan de hand is… Uiteraard vertelt ze het, maar niemand anders die iets geks heeft meegemaakt. Alleen Saartje… zij denkt gek te worden. Op een gegeven moment valt ze weer angstig in slaap en even later wordt haar deken afgetrokken en wordt ze uit bed getrokken!

    Ze schreeuwt, maar het licht blijft uit. Het lijkt alsof niemand haar hoort en ze wordt de logeerkamer uitgetrokken. Eenmaal in een ruimte tegenover wordt ze achtergelaten. Ze hoort de deur enorm hard dichtknallen. Het is pikdonker! Saartje staat op en loopt flink met haar hoofd tegen de muur. Al haar spullen liggen nog in de logeerkamer en op haar gevoel moet ze dus ‘de muur volgen’ om door een lange gang te lopen. Uiteindelijk loopt het dood! In de verte hoort ze de deur opengaan en hoort ze iemand of iets haar kant opkomen. Nadat het de bocht om is gelopen, de plek waar Saartje haar hoofd stootte ziet ze een schim. De schim komt dichterbij en Saartje beslaat van angst… Het is een geest met een enorm eng en verminkt gezicht en het kijkt kwaad. Het komt steeds dichterbij en uiteindelijk staat het bij Saartje. Wat wil je?! Sodemieter een eind op schreeuwt Saartje uit angst!

    Terwijl ‘het’ bedreigend tegenover Saartje staat legt hij het zwaard op de grond, trekt het zijn vermommingskleren uit en zet zijn masker af. Vanaf dat moment staat Saartje verstijfd, nét zoals Stijn die vermomd was als de geest. Iedereen heeft Saartje gefopt, want ze wisten dat ze verslaggever is. Werkelijk iedereen wist ervan en deden alsof ze niks hoorden toen ze uit de logeerkamer werd getrokken. Stijn stelt zich voor en Saartje staat nog steeds stomverbaasd… Als stotterend stelt ze zich ook voor en samen lopen ze weer richting de logeerkamer. Daar staat haar een aangename verrassing te wachten. Iedereen verwelkomt haar warm en Stijn is achteraf de hoofdpersoon die het allemaal heeft bedacht. Saartje weet zich nog steeds geen houding en Stijn lijkt ook verliefd te worden nu het licht weer aan is in de logeerkamer. Samen staan ze verstijft, maar dit gaat al gauw over in een ‘glimlach naar elkaar’…

    Er komt een gezellig groepsgesprek en vroeg in de ochtend gaan ze buiten, in de achtertuin van het slot bij een kampvuur zitten. Saartje vraagt of ze Stijn mag interviewen, en hij stemde daarmee in. Samen lopen ze naar een apart plekje, maar dat interviewen verliep niet helemaal zonder slag of stoot… Ze kijken elkaar in de ogen en worden nog meer overvallen van het ‘liefde op het eerste gezicht’. Er komt wat op papier, en het verslag kan weleens een ‘romantisch einde’ krijgen. Samen besluiten ze weer terug te gaan naar de groep, waar de ochtend nog lang duurde. Terwijl iedereen begint in te pakken en naar huis gaat vraagt Saartje of ze Stijn mag spreken. Samen lopen ze een eind door het bos, en gaan uiteindelijk in een parkje zitten aan de rand van het bos. Er komt een leuk gesprek op gang en dat gaat verder dan oppervlakkig. Al gauw wisselen ze telefoonnummers en social media met elkaar uit en er ontstaat een leuke nieuwe vriendschap. Ze zien elkaar meerdere keren en dat gaat al gauw richting ‘een spannend, maar gezellig moment’.

    Op een avond gaat Stijn volledig verkleed naar het slot waar Saartje naartoe komt. Hij heeft een volledig romantische avond in de planning staan en om acht uur klopt Saartje op de deur. Stijn doet open en probeert haar opnieuw te laten schrikken met een ‘enge verschijning’. Ze trapt er niet meer in en samen lopen ze na een flinke partij lachen gieren brullen naar de eetkamer waar alles al spik en span klaarstaat. Echter… Stijn wil zijn masker afdoen, maar het zit vast… Wat hij ook doet, het wil niet meer af! Samen trekken ze en proberen ze te draaien aan het masker, maar het zit vast, muurvast! Er breekt lichte paniek uit, want hoe krijg je zoiets los. Het is al een bijzondere avond zo op hun eerste officiële date. Ze moeten straks nog hulp gaan halen om het masker er af te krijgen, maar ze geven niet zomaar op. Ze duwen, trekken en draaien nog even voort. Vijftien minuten later lukt het ze om het masker er met wat ‘messen en vorken’ bij Stijn af te krijgen. Een diepe zucht volgt bij beiden……

    Wauw! Wat zie je er mooi uit zegt Stijn tegen Saartje, en andersom, nu Stijn weer als ‘zichzelf’ is complimenteert Saartje Stijn! Het masker hangt nu aan een muur, met waarschijnlijk een gedachte die ze nooit meer kwijtraken. Het eten is klaar, en Stijn brengt het naar de tafel. Ze eten samen en na de tijd dansen ze samen op wat muziek. De dans wordt steeds inniger en uiteindelijk staan ze omarmd tegen elkaar aan. De eerste zoen volgt en de uren erop worden voorzien van ‘spetterende liefde’! Stijn en Saartje, smoorverliefd dat ze daar liggen, hebben onvoorwaardelijk voor elkaar gekozen. Liefdevol stellen ze zich voor bij hun familie en al gauw volgt een officiële relatie. Ze leven nog lang en gelukkig lijkt hier op z ‘n plaats, maar met een aanvulling op het eindstukje dat ze samen trouwen in het slot en kinderen krijgen is het ook écht goed om te eindigen met ‘ze leven nog lang en gelukkig’! Niet samen maar met elkaar! Het verslag, dát is een verhaal geworden… Namelijk een roman! Haar werk als verslaggeefster en schrijver werd beloond met een eigen boek.

    Ze kochten het slot en knapten het op. Een jaar later openden ze hun hotel en zoals elk jaar wordt er nog steeds de ‘horrornacht’ georganiseerd. En het masker, dat hangt nog steeds op zijn vertrouwde plek. Ze wonen en werken in het slot, een gebouw wat hun leven is geworden! En het gerucht over de geest die er ronddwaalt? Die is er en hij zorgt goed voor Saartje en Stijn zonder dat ze het in de gaten hebben. Het gelukkigste echtpaar dat er is? Ja dat zeker! Samen met hun kinderen genieten ze volop van het leven en worden in het jaar 2080 stokoud! De kinderen, die ook bij in het slot wonen met hun partners zorgen voor de ‘oudjes’.

  • Momentje complimentje

    Heyyy!!! Een schouderklopje volgt en ‘super bedankt, het is écht gaaf!’ maakt het dat je dag niet meer stuk kan! Het is gewoon bijzonder om een compliment te krijgen, wát het ook is. Sta jij er weleens bij stil? Doen we dit genoeg of mag het een beetje meer zijn?… Hoe kijk jij er tegenover naar jezelf? Ben je zover om de uitdaging aan te gaan om niet alleen zakelijk complimenten te geven, maar ook daarbuiten? Bijvoorbeeld over iemands kleding? Of dat gave lied dat je collega heeft aanstaan? De verdere vraag die volgt en vervolgens het antwoord ‘lekkere smaak voor muziek heb je!’… Het zijn de kleine dingetjes die het hem doen…

    “Sta jij weleens stil bij complimenten?”

    Je komt ’s morgens op je werkplek en er staat een heerlijk bakkie koffie klaar, vervolgens komt je collega bij je en bedankt je voor het fijne gesprek omdat hij het even niet zag zitten. Je hoort graag hoe het is gegaan, en het blijkt goed te zijn uitgepakt. De rust stroomt door hem of haar heen en samen praten jullie bij. Je krijgt te horen dat je écht een ‘toffe gast’ bent en je hart op de goede plek zit. Je raakt misschien een beetje in verlegenheid maar wel ‘fijne verlegenheid’ om het zo even te zeggen. Je kent je collega tot voorkort alleen maar op een zakelijke manier met af en toe die praatjes over sport of een hobby. Nu is opeens alles anders…… Positief anders!

    “Verlegen, maar wel prettig verlegen!”

    Elke vrijdag een ‘momentje complimentje’ invoeren, misschien helemaal zo gek nog niet! Samen de afgelopen week doornemen en elkaar het weekend insturen met een ‘big smile op elkaars gezicht’. Gaan we verder dan alleen het compliment? Hoe bedoel je dat? Zou je je afvragen, nou… verder advies geven? Ben je dan bemoeizuchtig of ervaart men het juist als (meer) betrokken? Helemaal uit de brand geholpen of is het een geniaal idee van je om het plannetje ‘nog groter’ te maken. Het ligt er natuurlijk aan hoe je het vervolggesprek aangaat… Als je mij zou vragen of er vriendschappen uit complimenten kunnen komen? Dan zou mijn antwoord ‘dat is mogelijk’ zijn maar houd het nuchter! Grenzen zijn er om niet overschreden te worden, of toch wel in dit geval?! Als we naar het totaalbeeld kijken… kunnen we van het woord compliment iets groots maken, dat is ongelofelijk toch?!

    “Momentje complimentje, prettig weekendje!”

  • Dat bericht…

    Het is vanaf vandaag zover (voor veel jongeren)… Het is erop of eronder! Een jaar goed geschoten, of een jaar mis… Gezellig met je klasgenoten mee naar het nieuwe jaar, met dezelfde vrienden en vriendinnen mee… En je grote liefde? Ach… je moet er even niet aan denken dat je blijft zitten en zij wél verder gaat. Een beslissend moment waarbij je nieuwe dingen gaat leren, of het oude opnieuw gaat ‘vernieuwen’… Wordt 2020 jouw topjaar of een jaar om te herstellen? Vakantie op Ibiza of een week herkansingen doen met 30 graden op school? Verdraaid… waarom heb ik nog niets gehoord?! Of pfff… laat het alsjeblieft vier uur worden, dan kan ik de vlag uithangen! Je hart klopt dubbel zo hard, en de telefoon smelt bijna weg in je hand……

    Daar komt dan dat verlossende of teleurstellende telefoontje… er begint wat te trillen en de beltoon volgt! Je neemt de telefoon op en er wordt met een blije stem gezegd… gefeliciteerd!!! Je bent geslaagd…… Je krijgt de totale uitslag te horen en voor je het weet struikel je over je eigen vlaggenstok! Uiteindelijk hangt je vlag te wapperen met je schooltas eraan! Je belt iedereen rond en vertelt ze het goeie nieuws… En je vriendinnetje, die bespringt je! Want, jullie zijn samen geslaagd…… Een vakantie om niet te vergeten, zoals gezegd naar Ibiza en een schoolperiode afronden en je richten op je opleiding richting je werk en… beginnen aan je weg naar volwassenheid!

  • De ranking… persoonlijke boodschap

    Hoogopgeleid samen met laagopgeleid? Is dat net zoals men soms zegt “daar slaapt de duivel tussen?” Anders gezegd: liefde dat ‘gelijk moet staan in de ‘ranking’ want anders heeft het geen kans van slagen… Sommige mensen denken van wel… Wat ik laatst heb gehoord om me heen, maar ook naar mezelf, beste lezer, daar kreeg ik het Spaans benauwd van! ‘Je moet niet in het verkeerde water vissen, jij moet het op je eigen niveau zoeken…’ of ‘jij bent niet goed genoeg voor haar, kijk eens naar wat ze doet en hoe jouw leven eruit ziet’… Is het ergens niet begonnen bij onze geboorte dat we allemaal met hetzelfde vlees en bloed zijn gekomen? God die ons onze eigenschappen mee heeft gegeven en we daar mee mogen zijn zoals ieder ander?! We ons ook mógen laten zien aan iedereen, ongeacht meer of minder slim, een beperking of niet, meer of minder te besteden, een klein of groot huis, een dikke of kleine auto, en zo kan ik nog veel meer opnoemen…? Tjah… die ‘ranking’ hebben we nodig om er zélf beter van te worden, want materialisme is toch beter dan het échte geluk?!

    “We zijn allemaal met hetzelfde vlees en bloed gekomen”

    We hebben elkaar nodig! Daarom leven we ook met z ‘n allen op deze planeet. Iedereen heeft wat te vertellen en het gevoel vanuit je hart is niet afhankelijk van deze ‘ranking’! Het geldt voor iedereen vanuit hetzelfde hart dat pijn en geluk kan voelen, nét zoals liefde! Geloof en vertrouw in jezelf en geloof niet in deze bullshit!!! Het trekt je alleen maar naar beneden, en als je nog niet depri bent dan maakt zo ‘n opmerking het je wel! Ik kan erover meepraten! Ik heb over die ‘ranking’ zitten nadenken, en gelukkig hoefde dat niet lang te duren… Namelijk: De ‘ranking’ beschrijf ik even in vijf treden… Trede één van laag en trede vijf van hoog… Samen vijf treden van discriminatie! Met deze boodschap wil ik iedereen laten weten dat je er mag zijn zoals eerder beschreven en je vooral moet doen wat je gezonde verstand je toezegt! Laat je geluk je niet bepalen door de dwaze vijf treden!

    No Bullshit Allowed!

    “Vijf treden van discriminatie!”

  • Het lief en leed kaarsje

    Het lief en leed kaarsje… geef het aan elkaar door! Pak het van de kandelaar, of ie nu klein is of groot, dat maakt niet uit! Als het maar een brandend(e) kaars(je) is…… Het is Pinksteren, en daarbij herdenken we, en vieren we de komst van de Heilige Geest. De geest die een directe verbinding is met God en Jezus, en alle andere pracht vanuit de hemel! Hoe hemels het ook is, er bestaat ook leed… De Heilige Geest, hij is de geest die samen met God en Jezus het leed van je kan wegnemen of verlichten, maar is het allemaal wel zo simpel om erin te geloven? Het antwoord daarop is nee! Ben je een zondaar als je er niet in gelooft? Of het toelaat? Ook daarvoor geldt “nee!”! Niet naar mijn mening, want als je voor jezelf goed bent én voor elkaar, wat heb je dan te vrezen?…

    “De Heilige Geest, een directe verbinding met het hemelse”

    We hebben allemaal een mening klaarliggen over het geloof, de één zegt ‘dan ga je naar de verdoemenis’, en de ander heeft een mening zoals ik die heb. Ik, een ‘Christen’ die gelooft in ‘doe maar normaal, want dan doe je al gek genoeg zoals je mag zijn’ heb niet zoveel regels, want daar zou ik hoofdpijn van krijgen. Zowel lichamelijk als psychisch! Wél zijn er normen en waarden, en mijn hart staat open voor God, Jezus, dús ook de Heilige Geest. Ik bid en ik sta stil bij de wereld waarin we leven. Het goede en het foute… Hoe mede Christenen over mij denken? Daar trek ik me niet zoveel meer van aan… De kaars die ik doorgegeven heb, die brandt voor iedereen, dus ook voor mij. Het vlammetje swingt, want het straalt liefde en warmte uit, nét zoals je welkom bent op deze aarde onder de mensen én natuurlijk ook bij het geloof!

    “De kaars die ik doorgegeven heb brandt voor iedereen!”

    Leg je verdriet neer, blijf er niet alleen mee rondlopen, maar leg het neer bij je dierbaren die er altijd voor je zijn.  Stop het daarna in een tas en gooi het omhoog! Heer… hier heeft u mijn tas met al mijn problemen… zoek het effe lekker uit!!! Hij zal je begeleiden, hoe moeilijk het ook is, maar het kaarsje zal altijd blijven branden, ookal voel je het zelf niet. Respectloos zal dit kunnen klinken, maar boos zijn op God is niet verboden! Net zoals je soms boos kunt zijn op je vader mag je ook weleens flink snauwen op God, je hemelse vader! Hij, Jezus en de Heilige Geest hoort alles en zal je helpen de weg verder te bewandelen die voor je is uitgestippeld. Het kaarsje, steek hem eens gewoon aan als je thuis bent, of steek er meerdere aan! Wat vind je van het kaarslicht? Is het niet schitterend? Dát is nou het warme vuur van het goddelijk licht!

    “Hier zijn al mijn problemen, Heer, Zoek het effe lekker uit!”

    En, vergeet niet… wees ook dankbaar! Laat je hart spreken en dank voor het mooie dat je wél hebt. Wees dankbaar voor jezelf, en voor de ander! Laat het kaarsje branden voor jezelf, én voor de ander! Zet je hart open naar die ander, in voor en tegenspoed! Fijne Pinksterdagen 😉

    “Wees ook dankbaar voor de ander, én steek een kaarsje niet alleen voor jezelf aan!”

  • Dagenlang bleef het stil…

    Dagenlang bleef het stil, na die ruzie om niets! Dagenlang geen oog op elkaar omdat jij me tijdelijk niet zag staan, of is niets tijdelijk? Jullie, de schoonfamilie, de andere zijde die me te min vindt! Geen wóórd tegen me gezegd, zélfs jij niet! Daarom ruzie om niets! Geen steun, geen vriendelijk gezicht, geen knuffel, geen warmte, zélfs geen welterustenkus! Ik besta niet… Terwijl ik naar bed ga lig je al een uur te slapen. Ik zeg welterusten, maar er klinkt geen kick! Dit is altijd hetzelfde liedje als ik bij jouw familie ben. Is dat nu liefde? In jouw ogen wel, en zodra ik mijn mond lostrek is het keet in de keet! Wat is er nu aan de hand?! Je bent zo anders als we daar zijn…

    Op de terugweg naar huis maak ik me nu maar eens een keer pissig en begin er over te praten, pissig wordt ruzie en ruzie wordt het begin van de dagenlange stilte. We stappen uit de auto en meteen ga je naar binnen en haast je je naar je slaapkamer. Zélfs geen samen slapen meer… Het went zo langzamerhand na vele keren en elke keer om dezelfde reden. Elke keer tranen die m ‘n hoofdkussen natmaken en jij die nog steeds geen kick geeft. Ik maak eten klaar, en vraag notabene nog beginnend met schat ‘eten is klaar!’. Er komt geluid van boven, “ik hoef niets!”. Nou, dat was dan ook alles! De dagen gaan voorbij, en daar komt het moment van ‘goedmaken’. We komen er uit, en je belooft beterschap.

    Het lijkt alsof het virus na een volgende keiharde ruzie overwaait. Niet weg, maar naar ons huis… Na twee jaar hebben we elkaar nu helemaal niets meer te zeggen lijkt het wel. We gaan op bezoek bij mijn familie, en zélfs daar begin je tegen me te fitten! Ik kan geen normale antwoorden meer terugkrijgen, en naar de anderen, daar ben je wel goed voor! Vanaf dát moment kies ik voor mezelf! Morgenvroeg ben ik vertrokken en de boodschap lijkt me héél duidelijk! Als ik niets meer voor je voorstel wordt het tijd om het échte geluk te zoeken en afscheid te nemen van dit rotleven waarbij ik alleen maar verdriet had en niet bestond. Een voetenveegmat was nog belangrijker!

    Ik ben er klaar mee! ‘s Morgens om zes uur sta ik met mijn spullen in de auto voor het huis. Je haast je naar beneden en je zegt ‘schat, wat ga je doen?’ Je pakt me vast, zou ik nog even denken, maar zélfs dat kwam niet in je op! Ach… ik was toch te min! Het enige wat ik tegen je zei “je hebt het zélf verknald, ik ben er klaar mee!” Een tip… als je ‘schat’ tegen iemand zegt, zeg dat dan vanuit je hart en niet als must! Er valt een traan over je gezicht, maar ik ben weg! Waarom die traan vraag ik me af! Je wilde me toch niet meer?… Enige tijd later ben ik weer ‘mezelf’ zonder verdriet, zónder de vele ruzies en vooral zónder jou! Het lucht op dat ik na lange tijd weer geluk voel! Ookal ben ik single! Er komt een mailtje van je binnen met de melding dat er nog een beeld in de kamer staat dat ik je heb gegeven. ‘Die stamp je maar kapot, want dat heeft geen betekenis meer……’

    Hoe snel verdriet en ‘te min’ over kan gaan in geluk en ‘waardevol’ blijkt maar weer… want even later komt mijn favoriete collega bij me om me te troosten toen ze het van me hoorde. Ze was zes maanden weg vanwege een wereldreis…… Er gingen twee liefdeskaarsen branden en twee werd al gauw één! Wat heb ik de glimlach toch gemist, en nu ik die van jou zie is geen énkele meer mooier! Lief meisje, ik zal je nooit laten barsten, want ik ben hier… ik sta tegenover je, naast je en als het nodig is in mijn armen! Wij, die elke dag elkaar diep in de ogen kijken met meteen de boodschap “Ik houd van je!”  En de familie?… Daar is maar één antwoord op… One Big Happy Family! “Hoe échte liefde bij je in de buurt kan zijn… zélfs na een bak verdriet

  • Loslaten

    Beste lezer, het zijn net dominostenen, namelijk de dingen die zich in je leven afspelen. We kunnen makkelijk dingen ontvangen die positief zijn en geven daar graag ons geliefde respons op. Maar als het negatief is, kun je het dan ook loslaten? Denk je bij jezelf, die mensen, zij zijn gezellig, daar kan ik de grootste schik bij hebben, dáár ga ik bij staan of naast zitten! Natuurlijk kan je avond niet stuk, super dat ik dit heb mogen meemaken en voor herhaling vatbaar! Vriendschappen zijn op de mooiste, en soms op de gekste manier ontstaan. Maar wat als je je aansluit bij een groep mensen waarbij je dacht, super!, maar als blijkt dat ze je niet in hun groep opnemen of je er gewoon om wát voor reden niet bijpast? Ga je naar voren zitten staren of ga je er weer vandoor? Pak je een dominosteen die wél aansluit bij het aantal stipjes?

    Je hebt een rotgevoel over de groep waar je niet bijpast, je denkt bij jezelf ‘het is mijn schuld!’ want ik gedroeg me anders dan hun! Ik denk dat je naar mijn mening dan even de weg kwijt bent… Je bent toch gewoon jezelf? Wees lekker jezelf! Zo accepteren mensen je het meest! Ikzelf had er veel moeite mee toen ik opeens niet meer bestond voor een groepje mensen toen ik mijn masker afdeed en even later ook nog Christen werd. Ik merkte dat mensen anders tegen me aan gingen kijken, maar tóch gelukkig het grootste deel positief! Maar… dat ene kleine groepje waar ik eerder goed mee kon, eigenlijk mijn maatjes waren, dát vond ik moeilijk dat ze je nu aankijken met een blik van ‘ga lekker weg!’. Ze zijn dan ook nog zo sportief om je links te laten liggen en soms zelfs misbruik van je te maken. Je bent toch lekker handig als Bob?, En voor de rest… boeien!

    Nee, zij zijn het me niet meer waard om verdrietig of kwaad over te zijn, verspilde energie! Zij zijn de idioten, niet ik! Naar aanleiding van onder andere dit heb ik een gedicht geschreven, wél eentje uit de oude doos, maar wel eentje die prima bij dit blogartikel past!

  • Kijkend naar de zee……

    “Kijkend naar de figuurtjes aan de binnenkant van mijn oogleden… is dat raar? Is het omdat ik gek ben of is het juist een boodschap ‘van binnen’? Zegt het iets over de toekomst? Daar sta ik, op een enorm groot blad in net pak samen met een vrouw… Als pas getrouwd stel! Even later zie ik ons in een mooie auto langs palmbomen rijden… Door een prachtige stad. Een huwelijksreis of ‘gewoon een vakantie’. Hoe dan ook, de liefde overheerst! Maar nu met open ogen… zie ik mezelf in m ‘n normale dagelijkse kleding en geen lief bij me…

    Kijkend naar de zee zie ik alleen maar lucht en water met de gedachte ‘daar ergens, daar ligt mijn toekomst die ik nog niet mag weten’. Een toekomst met geluk en liefde, nóg meer dan ik al heb? Want het leven is een leerweg waarbij je maar door blijft bouwen om hogerop te komen en sterker te worden. Maar natuurlijk kent het ook tegenslagen… Tevredenheid en een opvulling van een ‘stukje dat ontbreekt’, dat ligt ergens in het water waarop de zon schittert terwijl de golven aanspoelen aan het strand. Een geschenk voor iedereen!

    Honderden mijlen ver, daar aan de andere kant van de wereld, óf juist heel dichtbij… Ik zou haar geur misschien al wel kunnen ruiken! Kijkt ze me al aan of staan onze ogen nog helemáál niet op elkaar gericht? Zien we elkaar voor het eerst in de échte wereld of achter een scherm? De zee laat het nog niet zien… Of is het een boodschap dat ik over de zee moet? Het antwoord volgt! Wanneer? Dát weet maar één iemand dichtbij in de hemel!

    God die me mijn lief laat zien of doet ‘lief’ het zelf een keer als ik het niet in de gaten heb? Komt ‘lief’ naar me toe en maakt ze me meteen stapelverliefd? Wanneer de zee en lucht met elkaar samenkomen staat het antwoord naast me! Hand in hand…… Onweer of zonnig hoog aan de hemel, het antwoord is blijvend zichtbaar in voor- en tegenspoed. Het ‘JA’ woord zal klinken over de hele wereld en de vlam der liefde, die zal áltijd blijven branden tot onze laatste adem op aarde!”