Blog

  • Pesten is geen spelletje…

    Beste lezer, sinds kort is mijn nieuwe website ‘Pesten is geen spelletje’ online. Het doel van deze website is om informatie te geven over pesten en vooral wat het met je doet als slachtoffer… Ook wil ik mensen de mogelijkheid geven om hun verhaal (anoniem) te delen en hierover te communiceren met anderen. Een soort van ‘elkaar helpen’ zeg maar… Alleen je verhaal schrijven is al een hele goede therapie! Ik heb op deze website ook een rubriek met advies geplaatst, want wát moet je nu eigenlijk doen als je gepest wordt?!

    “Alleen je verhaal schrijven is al een hele goede therapie!”

    Helaas hebben veel pesters niet door wat het voor ernstige gevolgen kan hebben in iemands leven. Dát kun je bijvoorbeeld ook vinden in mijn eigen verhaal ‘Van de kaart geveegd’ wat op deze website staat, maar ook op mijn nieuwe website ‘Pesten is geen spelletje’. Momenteel is de website nog niet af, er moet nog veel aan gedaan worden! Om van deze website een succes te maken heb ik jullie ook nodig! Want jullie verhaal is ook belangrijk om te laten weten dat pesten een absolute no-go is!

    “Momenteel is de website nog niet af, er moet nog veel aan gedaan worden!”

    Enkele gevolgen van pesten zijn zelfhaat, (ernstige) depressie, een minderwaardigheidscomplex of geen of weinig zelfvertrouwen. Waarom zou je leuke kleren aantrekken als je ‘er toch niet mag zijn?!’ of wat heeft het leven voor zin?! Enkele harde voorbeelden, maar wel werkelijkheid en daarom is dit een voorbeeld waarom het belangrijk is dat pesten ‘de kop moet worden ingedrukt’ en mensen écht moeten worden geholpen voordat het te laat is!

    “Je kunt de website vinden via www.pestenisgeenspelletje.nl

     

     

  • Gedicht: Volle maan

    “De dag is zowat voorbij, maar wat betekent deze avond voor mij? De volle maan verlicht de duisternis, maar wát als mijn sterrenbeeld aan de beurt is? Zijn alle verhalen rond volle maan écht? Slaap ik slecht? Gaat er wat veranderen in positieve zin en schieten mijn emoties er soms bij in? Moet ik met de billen bloot en moet ik mijn pijn laten zien ook al is ie zo groot? Moet ik het rad van optimist en pessimist laten draaien zodat positiviteit daar wat uit kan graaien? Maakt het me sterker om nóg harder te vechten zodat ik nog sneller mijn wonden kan hechten?

    Loert er meer gevaar voor verleiding door die derde die vraagt om begeleiding? Hij of zij die van je wil profiteren om nog meer eigenwaarde te kunnen beheren? De persoon die je probeert te pakken om er beter van te worden en jou keihard in de grond laat zakken… Ga je zeggen sodemieter op of kies je voor de flop? Als de tweelingziel je komt zoeken dan wil je toch zeker eeuwig geluk boeken? Misschien heb je het nog niet in de gaten, maar misschien zijn jullie al op en top maten! Staat je hart ervoor open zodat je voor altijd hand in hand jullie levensweg kunt lopen?

    Ga je geloven in de dromen die komen? De boodschap die je leven kan veranderen omdat jullie naar elkaar toe stromen? Wordt verleden niet meer meegenomen naar het heden? Is verwerkt nu ook écht verwerkt?! Ben je zeker van de omslag van nacht naar dag? Vertrouw je op de natuur die je geneest tijdens elk uur? Zodra de klok het nieuw uur in slaat een fase die weer voorbij gaat?! Wordt je in jezelf weer toegankelijk voor datgene dat voelt als fijn? Je veranderingen maakt en de slopende negativiteit staakt? Je de confrontatie aangaat en goedmaakt met vrede waar je voor staat?!”

  • Toch wel vreemd…

    Beste lezer, het is dan bijna zover! Deze maand ben ik begonnen met de laatste fase van het afbouwen van de medicatie. ‘s Avonds nog één tabletje en vanaf 10 December is het dan écht definitief een feit… Ik ben dan volledig vrij van de medicatie die ik slik(te) voor m ‘n epilepsie! Het voelt wel vreemd, want ik hoef nu ‘s morgens niets meer in te nemen. Soms zit ik op de fiets en denk ik nog weleens bij mezelf ‘heb ik m ‘n medicatie wel genomen?’. Ik had altijd waar ik naartoe ging wel medicijnen bij me voor het geval ik het weleens zou vergeten, maar dat is eigenlijk nooit gebeurd…

    “Het voelt wel vreemd, want ik hoef nu ‘s morgens niets meer in te nemen”

    Ik kan het soms nog niet geloven omdat ik altijd wel het gevoel had dat ik waarschijnlijk m’n  hele leven medicatie zou moeten blijven slikken. Dat ik ooit die rommel, want dat is het gewoon, achter me kan laten en ‘nuchter’ door het leven kan. Daar ben ik God erg dankbaar voor! Sinds mijn twintigste slik ik medicijnen en de laatste aanval is op 2 december dit jaar acht jaar geleden. Als ik erop terug kijk was het een enorm hectische levensfase in mijn leven en heeft het m ‘n leven ook enorm veranderd. Als je het niet vanaf je geboorte hebt dan verandert je leven ook niet, maar de knop moest bij mij écht met meer dan de helft om…

    “Als ik erop terug kijk was het een enorm hectische levensfase”

    Stel je voor, je concentratie is minder of je bent sneller moe of vermoeid. Je hebt al gauw te maken met teveel prikkels waardoor je niet goed of minder kunt functioneren in je dagelijks leven. Je krijgt veel meer eetlust waardoor je flink aankomt. Dit is een kleine greep uit de vele bijwerkingen die anti-epileptica met zich mee kunnen brengen… Het is spannend, want gaat het wel goed? Lig ik binnenkort niet een keer weer ergens op de grond? Ik zal je vertellen dat ik er bijna geen moment bang voor ben geweest! Dat wil niet zeggen dat het besef er niet is… Maar als je er de hele tijd mee bezig bent, wat heb je dan aan je leven?!

    “Het is spannend, want gaat het wel goed?”

    Ik tel in elk geval af naar 10 December, en zodra het moment daar is spring ik een gat in de lucht! Eigenlijk mag ik het nu al wel een beetje doen, want ik weet ook donders goed dat er weinig mensen met epilepsie zijn die dit geluk hebben! Zij moeten hun hele leven lang deze medicijnen slikken en hebben er soms nog steeds aanvallen bij ook! Ook hoop ik dat er voor hun een lichtpuntje in de tunnel zal komen! Een lichtpuntje dat het einde van deze tunnel aanduidt! Voor een ieder die hiermee te maken heeft vouw ik dit keer mijn handen om te bidden… Bidden voor genezing!

    “Ook hoop ik dat er voor hun een lichtpuntje in de tunnel zal komen!”

  • Bidden, vind jij het makkelijk?!

    Bidden met God, beste lezer, dat is iets waar de één om lacht en het vervolgens niet doet en de ander vouwt de handen en spreekt! Krijg je wat je wil is altijd de vraag… Maar wat als je het niet krijgt? Stel dat je geen antwoord krijgt of dat het anders loopt dan jij zou willen? Een teleurstelling kan het in veel gevallen zijn, maar God heeft je op de wereld gezet om het beste uit je leven te halen en zal je geven wat goed voor je is, ookal lijkt dat nu niet het geval… Zie bidden niet als ‘hocus-pocus’, maar zie het als een gesprek met onze Heer! Want, als je de Heilige Geest kunt toelaten in je leven, en dat is soms écht niet makkelijk, zéker als je van ver komt, dan ben je al een heel eind!

    “Krijg je wat je wil is altijd de vraag… Maar wat als je het niet krijgt?”

    Bidden is praten met God, maar ook verdrietig zijn naar hem toe. Je mág boos zijn en zeg het ook gewoon tegen hem als je boos bent! Schreeuw het een keer van je af en laat je emotie zien! Als je het maar met respect doet… “Hier heeft u mijn rotzooi waar ik mee zit, zoek het uit zou ik zeggen, want ik weet het niet meer!” is wat ik in het verleden meerdere malen heb gezegd in gebed. Dit klinkt misschien voor sommigen erg onbeschoft, maar naar mijn mening mag het! Je wordt er toch ook mee opgezadeld?! Dit betekent niet dat je het kwijt bent, maar je mag het samen met God oplossen. Samen met God, dus op jouw en zéker ook op zijn manier!

    “Schreeuw het een keer van je af en laat je emotie zien! Als je het maar met respect doet…”

    Wat is er mooier dat je God, Jezus én de Heilige Geest bij je hebt?! Dat je sterk mag zijn, ookal voelt het misschien niet altijd zo! Soms heb je ook gewoon rust nodig om na te denken en die tijd krijg je indien nodig! Heb jij weleens gehad dat je iemand wilde confronteren? Of een héle groep mensen? Je bent op een rottige manier behandeld maar je durfde er nooit iets van te zeggen? En ineens… je wordt sterk en legt iedereen lam met jouw mond! Heb je weleens bij jezelf nagedacht… komt dat nu écht allemaal van mij? Is het niet de helpende hand van boven?! En dán die overwinning! Misschien zie je ze nooit meer of kun je elkaar een hand geven en samen verdergaan. Jij bent bijzonder en mag je laten zien, dat is wat God van je verwacht! Vraag naar de kracht als je dat even niet ziet…

    “En dán die overwinning!”

    Makkelijk praten? Misschien wel, maar ik kom zelf ook van ver! Als je mijn verhalen zou lezen dan kun je misschien ook beter begrijpen hoe ik nú op deze manier in het leven sta. Ook bij mij loopt alles niet altijd op rolletjes, en dát geldt voor iedereen! Er is gewoon niets aan te doen, want het hele leven is een leerweg! Altijd twee kanten, namelijk ups en downs, donker en licht, warm en koud, hard en zacht, en zo kan ik nog wel even doorgaan! Hier op aarde bepaal jij, met je gaves, je talenten, je karakter welke kant je opgaat. Waardoor laat je je beïnvloeden of wat zegt je ‘gezonde verstand’? Soms worden we erin op de proef gesteld en in dat geval zegt je gevoel, je engeltje of duiveltje op je schouder helemaal niets! Vraag het in gebed… God zal je beschermen!

    “Hier op aarde bepaal jij, met je gaves, je talenten, je karakter welke kant je opgaat”

    Misschien lijkt dat soms niet zo, maar kijk eens wat je allemaal nog wél hebt en mag houden…… Kijk eens naar jezelf wat je nog kunt! Diegenen die oprecht van je houden blijven ook op dat moment bij je! Je basis zal altijd stand houden, ookal heb je het geld niet meer, ookal is bijvoorbeeld je partner verdwenen, je zál op beide benen blijven staan… Kijk eens verder dan ‘jezelf kunnen redden’… Klinkt misschien raar wat ik schrijf, maar laat anderen toe om je te helpen…… Ze doen het omdat ze van je houden! God kijkt niet alleen hoe je in je eentje jezelf kunt helpen, maar ook hoe je samen met anderen jezelf kunt helpen. Uit ervaring hoor je vaak het woord schuldgevoel, maar waarom? Mensen houden van je en zij willen je niet zien verzuipen… ze willen je gelukkig zien! En om niet te vergeten… Zeg dankjewel! Naar een ieder om je heen én naar boven!

    “Amen!”

  • Pakjesboot 12 funest?

    Pakjesboot 12, de al vele jaren bekende boot van Sinterklaas en zijn pieten had dit jaar met een probleem kunnen komen te zitten… Namelijk stikstof! Ondanks de heftige maatregelen die ons kabinet doorvoert was het nog maar de vraag of Sint en Pieten over bijna twee weken met hun pakjesschuit ons land in mochten komen. Wat als ze de toegang zouden worden ontzegt? Gelukkig is besloten dat Sint en pieten per trein naar Apeldoorn mogen komen. Mooi om te weten is dat het probleem tijdig is opgelost want wat zou je met al die verdrietige kinderen moeten en hun boze ouders?

    “Gelukkig is besloten dat Sint en pieten per trein naar Apeldoorn mogen komen”

    Zal het beeld van pakjesboot 12 voor altijd gaan veranderen? De stoomboot is al vele jaren oud en komt misschien niet meer door de keuring… Komt Sinterklaas voortaan alleen nog maar per trein of misschien wel per vliegtuig? We zullen het de komende jaren zien. De vraag hierbij is ‘hoe gek is onze overheid om deze stikstof procedure voort te zetten?’ Wat er ook gebeurt, het kinderfeest zal in elk geval dit jaar iets anders beginnen, namelijk dat onze goed heiligman en hun pieten met de stoomtrein binnen komen stomen! Ach… het is net pakjesboot 12 op wielen…

    “We zullen het de komende jaren zien. De vraag hierbij is ‘hoe gek is onze overheid om deze stikstof procedure voort te zetten?”

    Ook zal onze Sint dit jaar weer samen met zijn pieten zijn uiterste best doen om de kinderen, maar ook volwassenen te voorzien van lekkernij en leuke cadeaus. Elk jaar maken ze er weer een feestje van, maar dit jaar helaas met één piet minder, namelijk de stikstofpiet… Afgelopen week heeft hij zich gemeld bij het ‘Spaanse UWV’ voor ander werk omdat hij zijn werk hier in Nederland niet meer mag uitvoeren. Hij heeft een functie aangeboden gekregen in de sinaasappelenbranche waar hij als keurmeester de hoeveelheid stikstof in en om de Spaanse producten mag controleren.

    “Elk jaar maken ze er weer een feestje van, maar dit jaar helaas met één piet minder”

  • 100 op de snelweg… Is het echt zo ‘n ramp?

    Met 100 over de Nederlands snelwegen, dat betekent méér bekeuringen, er dus méér geld voor de overheid beschikbaar komt. Méér haasten om op tijd te komen, bijvoorbeeld op je werk maar ook méér ergernis als iemand tien kilometer langzamer rijdt, want dan willen we weer méér bumperkleven, méér files onderweg, dus een langer blok met verkeersinformatie op de radio, méér ochtendhumeur als je naar je werk gaat omdat je eerder moet opstaan, tenminste als je daar aanleg voor hebt… Het tegenovergestelde heb ik natuurlijk ook voor je: We hebben minder uitstoot en door het langzaam rijden minder slijtage aan de auto. Er gebeuren minder ongelukken waardoor er in het ergste geval minder slachtoffers vallen. Misschien een voordeel als we minder verkeersborden hebben maar ook minder ziekte in de samenleving. Door de verkeersboetes hebben we minder te besteden, maar dat compenseert zich ietsjes met minder brandstofverbruik zodra je afrekent bij de pomp!

    “Méér bekeuringen, dus  méér geld voor de overheid!”

    De voor- en nadelen van de plannen om de maximumsnelheid op de Nederlandse snelwegen te verlagen… Drastisch te verlagen naar honderd kilometer per uur. Op het moment dat je in de auto zit zal het grootste deel van de Nederlandse bevolking balen, maar wist je dat er meer landen zijn waar dit al langer de maximum snelheid is? Bijvoorbeeld in Noorwegen. Wel denk ik dat dit voor de overheid een niet gemiste kans wordt om de kas te spekken met boete ‘s voor te hard rijden, maar realiseer je je ook dat je veel eerder je rijbewijs kwijt bent als je meer dan vijftig kilometer te hard rijdt? Pas maar op als je vanuit Duitsland met 150 KM per uur de grens overgaat Nederland in! Beetje lullig niet?! Kom je terug van vakantie ben je meteen je rijbewijs kwijt als er een motoragent langs de snelweg staat te lasergunnen… Ja, beste lezer, het wordt wel een ‘omschakeling’ om misschien een hoop ellende bespaard te blijven!

    “Beetje lullig niet?! Kom je terug van vakantie ben je meteen je rijbewijs kwijt”

    Mijn conclusie: Het is geen enorme ramp, maar ook niet iets om je niets van aan te trekken! Je staat genoteerd als je met je kilometertellerwijzer boven de 100 durft uit te komen, reken daar maar op! Oom agent zal onderweg over je waken, en ook over je portemonnee! We maken de lucht ietsje schoner, maar worden we met z ‘n allen nu ouder omdat we minder ziek worden? Ik wil zeggen dat ik het hoop, maar de realiteit is anders! Gaan we met deze aanpassing weer échte winters krijgen en stabielere zomers? Zou voor ons lichaam en geest beter zijn, maar helaas… Wanneer gaan de grote bazen van de club vervuilers en geldgraaiers zich aanpassen? Wanneer gaan zij een balans opmaken met méér en minder? Wanneer wordt het niet meer bij ons keihard werkende mensen neergelegd? Zoals de boeren en de bouw? Weet je nog? De boeren die voor ons eten en drinken zorgen en de bouw voor ons onderdak! Wanneer kiezen onze ‘hoge heren’ voor honderd? Namelijk honderd procent eerlijk en honderd procent werken aan een schone wereld?!

    “Honderd procent eerlijk, honderd procent werken aan een schone wereld!”

  • Herken jij je de 90 en 00 ‘s nog nog nog…

    Beste lezer, vroeger… de jaren negentig en zero ‘s… Dát waren nog eens tijden! De discman met mijn favoriete muziek (toen voornamelijk dance, trance en pop) ging elke dag mee naar school en wat was het toch tof om dat ding op de fiets op te hebben en op school samen muziek te luisteren. Samen muziek luisteren, jah dat lees je goed, doen jongeren dat nu ook nog op die manier? Samen oordopjes van de smartphone in en knallen maar? Samen luisteren naar de hits van dat moment, afkraken als het een ballen-nummer is en toejuichen als het een topnummer is. En dat allemaal op CD, wat heerlijk om zo ‘n ding vast te houden vind je niet? Dat schijfje, door jou gekocht (of geband) of gekregen van iemand anders. Zó tastbaar maar ook zó kwetsbaar… Lijm knoeien op een CD dat ging niet samen was ik ooit eens achter gekomen! Trouwens ik weet nog steeds niet hoe dat kwam, want normaal heb je toch geen lijm in de buurt van een CD, nouja… ik toen wel 🙂

    “Zó tastbaar maar ook zó kwetsbaar…”

    Het inbellen, MSN, en zélfs nog ICQ, wie de jaren negentig bewust heeft meegemaakt weet dit nog! Ouders die klaagden over de dure telefoonrekening, en wat was dat internet toch langzaam… Als je met een 56k modem op internet zat (de toen gangbare modem om te internetten) dan was deze ingebouwd in je PC of als een kastje erbij, en wat piepte dat ding als je ging inbellen! Dat modem voerde een telefoongesprek met de server die ervoor zorgde dat je kon communiceren met de buitenwereld, en tjah… een plaatje inladen ging regeltje voor regeltje. We maakten met z’n allen kennis met e-mail, ICQ en MSN. In de klas wisselden we e-mailadressen uit, icq-nummers en voor diegenen die MSN hadden ging je samen met je MSN of Hotmail e-mailadres chatten. Natuurlijk ging je al je familie, klasgenoten en vrienden af, en was je stiekem verliefd op iemand? Dan ging je natuurlijk zo slim mogelijk op hem of haar af om een e-mailadres te vragen…

    “Ouders die klaagden over de dure telefoonrekening, en wat was dat internet toch langzaam…”

    Die e-cards van vroeger waren zo leuk om te krijgen… E-cards, wat zijn dat voor dingen? Voor de jongeren van tegenwoordig… Het waren digitale kaarten die je stuurde via e-mail in plaats van ouderwets via de post. Veel e-cards hadden een bewegende animatie, daarmee maakte je het nog specialer voor iemand. Een leuke tekst erbij en met het juiste lettertype en tekstkleur maakte je het helemaal! Ik heb heel wat uren op MSN gezeten, maar voordat ik een MSN account had genomen zat ik nog een tijdje op ICQ. Dat was ook een ‘messenger’ programma waarmee je kon chatten. Al gauw ging bijna iedereen over op MSN en als iedereen eenmaal MSN had kon jij ook niet hiervan wegblijven, want je hoorde er haast niet meer bij… De bekende poppetjes die al draaiend verschenen als je had ingebeld en had afgesproken om te chatten… Schiet nou op! Je wilde zo snel mogelijk met je vlam of toekomstige vlam chatten! Heerlijk toen je elkaar ‘s plaatje of foto kon zien!

    “Al gauw ging bijna iedereen over op MSN en als iedereen eenmaal MSN had kon jij ook niet hiervan wegblijven”

    Ik zag MSN meer als een leuke bijzaak om contact te hebben met familie, klasgenoten en vrienden, dus sprak ik liever ergens af. Eén van de plekken waar we wel eens naartoe gingen dat was toch echt wel de cd-winkel of de videotheek. Filmpje huren of gewoon heerlijk in de cd-winkel muziek luisteren en als je genoeg geld bij je had kocht je wel eens zo ‘n CD. Downloaden? Dat deden we toen nog bijna niet, totdat Napster kwam! Dat was een platform waar je bijna alle muziek vandaan kon trekken en kon downloaden op je eigen computer. Was het legaal? Nee dat niet, maar het werd in Nederland gedoogd! De tijd van digitaal alles krijgen was begonnen! Stel je eens voor dat je over één liedje soms wel bijna twee uur aan het downloaden was, mét die trage en dure internetverbinding… Films kijken deden we nog op videoband, weet je nog? Terug en vooruit spoelen… Wat ergerden we ons eraan als we een film hadden gehuurd en de band was door de vorige huurder niet teruggespoeld. Ik kan me nog herinneren dat bij de videotheek een bordje stond ‘vergeet niet om geleende video terug te spoelen’.

    “Filmpje huren of gewoon heerlijk in de cd-winkel muziek luisteren…”

    Concert tickets of tickets voor evenementen die bestelden we bij de cd-winkel, boekwinkel postkantoor etc. Soms zaten we uren te wachten totdat de verkoop begon. Inderdaad, buiten bij de winkel! We deden er nog wat voor, en als we bij de ingang van het evenement of concert stonden, moest de telefoon vaak uit! Zo was dat ook toen ik met mijn vriendengroep naar de discotheek ging elke zaterdag. Telefoon uit jongeman! Ze zagen dat lampje wel knipperen… SMS ‘sen en bellen, dat was het enige wat je met je mobiel kon. SMS ‘en kostte toen nog aardig wat geld, en de meesten werken nog met prepaid. Je moest elke keer naar de winkel om een opwaardeerkaart te kopen. Opwaarderen deed je door een nummer te bellen op je mobiel en een veelcijferige code in te typen. Dan was je telefonisch weer beschikbaar voor de buitenwereld! Je zou maar eens niet bereikbaar zijn… Met die dikke antenne op je telefoon zou dat geen technisch probleem moeten zijn, maar daar vergiste je je soms best in! Thuis had ik prima bereik, maar het dorp ernaast? Alleen 112 mogelijk of gewoon ‘geen service’.

    “SMS ‘sen en bellen, dat was het enige wat je met je mobiel kon”

    We luisterden samen muziek, maar we keken het ook steeds meer. TMF, MTV, The Box, drie muziekzenders die naast de vele leuke series en programma ‘s vaak op stonden. Die ‘stoere chick’ of ‘bink’ die weer uitblinkt op TV en wat wilde je zo graag naar dat concert! Effe met pa en ma overleggen en als je geluk had verrasten ze je door een deel van het geld van de ticket erbij te doen zodat je dolgelukkig met familie of vrienden kon gaan! Natuurlijk kocht je van tevoren wél even de CD zodat je die in de auto alvast helemaal kapot kon draaien! Huiswerk, zeurende leraren, eruit gestuurd worden en je melden met een briefje, nablijven, wie kent het niet? Als je te laat kwam meldde je bij de conrector en als je twee of drie keer te laat kwam moest je na schooltijd of tijdens de pauze rotzooi opruimen van het schoolplein. Ik moet je zeggen dat nablijven soms ook bést wel leuk kon zijn. Beetje ouwehoeren en je huiswerk afmaken. En moest ik weleens nablijven? Ben ik weleens de klas uitgestuurd? Jah… Héél soms!

    “Ik moet je zeggen dat nablijven soms ook bést wel leuk kon zijn”

    Flippo ‘s, écht nineties! We aten chips bij het leven en we hoopten zo dat er Flippo ‘s inzaten die we nog niet hadden. Spelen, ruilen en soms huilen als we wat kwijt waren geraakt, jah dat was toen even het leven… Uiteindelijk begonnen we allemaal de Flippo ‘s te sparen en werd dat ook de uitdaging! Wie had als eerst de mappen vol?! Ik ben vroeger een keer naar een Flippo ruilbeurs geweest, en wat was ik ‘s avonds blij! Al mijn boeken waren vol! Naast Flippo ‘s, knikkeren, verstoppertje, voetballen, basketballen, zwemmen ging de vlieger ook geregeld de lucht in. Weet je nog op dat veldje? Die plek die nu is volgebouwd met huizen, winkels of bedrijventerrein? Als de één de vlieger in de lucht had duurde het niet lang of de volgende kwam erbij! Gezellig was dat he?! En wat een feest als je de vlieger van de ander even mocht vasthouden… We maakten vroeger sowieso makkelijker vrienden! We deden heel veel dingen buitenhuis en ik heb ook niet alles kunnen opschrijven wat we allemaal buiten deden. Binnen waren we uiteraard ook te vinden, waar we bijvoorbeeld met vrienden of vriendinnen achter de computer zaten of TV keken.

    “Weet je nog op dat veldje? Die plek die nu is volgebouwd met huizen, winkels of bedrijventerrein?”

    Weet je het nog?! MS-DOS computers? Al die opdrachten die je moest opgeven op een spel te spelen? En de Joystick, die pook die we er bijna hadden afgetrokken terwijl we dreigden om uit de bocht te vliegen tijdens een race of vliegspel? Om af te gaan tijdens een schietspel? Die speelde je trouwens meer met toetsenbord en muis! Tot op de dag van vandaag… Soms speel ik graag nog wel eens een spelletje op de computer. Wát een verschil, tussen toen en nu hoe graphics en geluid is gegroeid. Zo realistisch en vroeger zo blokkerig, maar wat gááf vonden we het! De diskette en CD-rom waar we heel voorzichtig mee moesten zijn, die interactieve wereld op zo ‘n scherm hielden we wel van! Pa of ma die trakteerde op een bak chips, chocola of ander snoepgoed terwijl je TV keek of achter de computer zat… Echt, dat was het complete moment achter de computer. Natuurlijk wél met mate! Lachen om Andre of Ron, Het spijt me zeggen met Caroline of woorden raden met Francois. Letters omdraaien met Leontien en de aso-buurt zijn met Flodder. Wát een tijd die jaren negentig en zero ‘s!

    “Pa of ma die trakteerde op een bak chips, chocola of ander snoepgoed terwijl je TV keek of achter de computer zat…”

    Je schoolexamen, de zweetdruppels die je had en het wachten op dat telefoontje dat je bent geslaagd. Afscheid nemen van je klasgenoten, en weer een nieuw hoofdstuk in je leven openen. En wat dacht je van dat pak sigaretten? Nog zonder al die waarschuwingen en ranzige foto ‘s. Je kon nog gewoon overal roken. Voor de roker superfijn, maar de niet roker die leed er soms onder! Ach… eigenlijk rookte je met de hele groep want je kreeg het als niet-roker toch wel binnen! Maakten we ons ergens druk om? Niet écht, behalve de leraren! Het was wel een tijd dat je ouders werden gebeld als je op school rookte. Herinner je je de spekken nog? Die heerlijke suikervolle dingen die je uit elkaar kon trekken? Wie heeft er zich niet eens misselijk mee gegeten? Vakantie brak aan, en dan? Ver of niet ver rijden met ‘pocket spelletjes’ als vermaak zolang je aan het reizen was. Ruzie maken om wie welk snoep mocht en onderweg een pitstop maken en ergens op een bankje even eten en benen strekken. Pa die de autoradio aanzette met de éne keer de muziek voor de kids en de andere keer die sufgedraaide cassette van Frans of Paul Young…

    “Herinner je je de spekken nog? Die heerlijke suikervolle dingen die je uit elkaar kon trekken?”

    Een vakantie in die tijd, dat was alles behalve digitaal. Er ging alleen een Gameboy mee en soms een (kleine) TV met buitenantenne. Je wilde toch even het journaal en het weer zien? Moest de regenkleding mee? Lange of korte broek aan? T-shirt of vest aan? Was er een zwembad bij de camping en kon er gebarbecued worden? Als de kinderen zich redden waren de ouders ook tevreden. We waren buiten de ‘gezinsactiviteiten’ toch elders op of buiten de camping? En dan die vakantieliefde… Wat een ramp als je weer naar huis ging. Maakte je het uit of bleef het aan en ging je per computer of telefoon verder? Je had geen rijbewijs, ging je met het openbaar vervoer naar hem of haar toe of waren je ouders wel zo lief dat ze je brachten… Misschien is het nog steeds de liefde van je leven of is het slechts een herinnering op een oude foto. Foto ‘s ontwikkelen deden we massaal. Op een rolletje konden vierentwintig foto ‘s, als het rolletje vol was bracht je het weg naar de winkel en een paar dagen later haalde je het met veel nieuwsgierigheid op. En potdikkeme… wat als je was vergeten er een rolletje in te doen?

    “We waren buiten de ‘gezinsactiviteiten’ toch elders op of buiten de camping?”

    De zero ‘s was ook de periode dat de digitale wereld steeds meer zijn intrede deed. We gingen steeds vaker op het internet omdat het sneller werd en het was onbeperkt te gebruiken voor een vast bedrag per maand. Ken je Hyves nog? Ja dat met die dansende banaan! Er zijn er veel afgepeld. Het was ook een tijd dat we zowel op Hyves als op Facebook zaten… Totdat Hyves de stekker eruit trok! Snel online gamen en als abonnementservice naar muziek, films en series kijken en luisteren. De smartphone deed zijn intrede en we hadden voortaan ook internet in onze broekzak. Het moest wel wat kosten! De databundels werden vaak gesneuveld… Je muziek en films had je nu overal en altijd bij je. Makkelijk toch?! De zero ‘s was een omschakeling dat we ons met meer apparaten dan ooit tevoren moesten bezighouden, niet alleen privé maar ook voor het werk! Als je dat niet deed of kon dan hoorde je er niet meer bij… Al met al, de 90 ‘s en 00 ‘s hebben je ongeschonden naar de 10 ‘s gebracht met alle ervaringen. Ook die van de opkomst van Mark Rutte, de VVD ‘er die nu al sinds 2010 minister president is en daarmee de langste tijd in mijn leven deze functie heeft.

    “Je muziek en films had je nu overal en altijd bij je. Makkelijk toch?!”

    Wie aan Rutte denkt, die denkt aan bezuinigen en milieu… Een periode van economische crisis, wat ging er met je geld gebeuren en had je de volgende dag nog werk? De banken die vastliepen en over de kop gingen en het éne na het andere bedrijf de deuren voor altijd sloot. De zorgverzekering die steeds maar duurder werd en we allemaal een hoog eigen risico kregen. Het kabinet met veel onvrede en woede, maar ook een kabinet met tevredenheid bij de ‘beter bedeelden en rijken’ onder ons! De kloof tussen arm en rijk die steeds groter wordt, een zorg voor de toekomst of een periode van het opkomend volk?! In de 10 ‘s en 20 ‘s zullen we het zien! Al met al, een mooie tijd die 90 ‘s en 00’s, met veel nieuwe ontwikkelingen maar waar we nog wel socialer met elkaar omgingen! We leefden misschien ongezonder qua eten en drinken want er waren veel minder waarschuwingen en wetten op dit gebied en onze florijn was helemaal zo gek en duur nog niet! Een tijd met nog échte winters en stabielere zomers, veel schaatsen en sneeuwpret, en in de zomer veel meer zekerheid van warmte en zon!

    ” Een zorg voor de toekomst of een periode van het opkomend volk?!”

  • Bram, ben je van de trap gevallen?

    Bram, vrijgezel en doordeweeks altijd druk met zijn werk woont in een appartementje middenin de stad. Het stormt buiten en de bladeren vallen van de boom. De avond breekt aan en Bram schrikt! Hij is vergeten om eten uit de diepvries te halen en de snackbar zit al vroeg dicht. Brood heeft hij geen zin in en de kliekjes zijn op! Tegenwoordig zijn er voldoende websites waar je eten kunt bestellen en laten bezorgen, dit gaat Bram dan maar doen… Een pizza salami met ananas en groente, misschien rare combinatie, maar het lijkt oh zo lekker op de afbeelding. Over een uur wordt de bestelling geleverd en Bram ploft neer op de bank.

    De laptop gaat aan en Bram kijkt of er nog iets bijzonders is, helaas… géén nieuwe berichten en géén nieuws op Social Media. Een diepe zucht volgt en de laptop wordt aan de kant gezet. De grote fles cola gaat open en Bram begint eraan te lurken. Heerlijk die lading nieuwe suiker, sigaretje erbij en klaar! Voor de deur onder het afdak rookt Bram zijn sigaretje uit en gooit het weg. Eenmaal weer boven pakt hij een bord en een heerlijk glas drinken. Het is acht uur en de bel gaat. Dát zal vast de bezorger zijn met zijn pizza. Bram haast zich naar beneden en doet de deur open. Bram verstijft, en valt stil… Een prachtig mooie vrouw met een lief gezicht…

    Bram is vergeten om geld mee te namen en haast zich terug naar boven om geld te pakken. De pizzabezorgster wacht en terwijl Bram van de trap afrent struikelt hij opeens… Bovenop de pizzabezorgster! Een heel hard ‘aauuw!’ volgt en Bram staat op… “Sorry, écht sorry” zegt Bram, hij ziet dat de pizza is geplet, maar dat is nu even niet belangrijk! ‘Ben je ongedeerd?’ vraagt Bram en de prachtige bezorgster zegt met een glimlach ‘geeft niets’… De schrik gaat al snel over in spontaniteit. Bram biedt aan om binnen te komen en vervolgens veegt hij zachtjes over de schram van pizzabezorgster Sylvia. Hij schaamt zich een ongeluk, maar Sylvia moet er wel om lachen…

    Ze stellen zich aan elkaar voor, want dat praat wat makkelijker. Sylvia controleert of haar telefoon en andere spullen die in haar jas zaten nog heel zijn, en gelukkig is dit het geval. ‘Dat wordt geen pizza’, zegt Sylvia. Bram lacht en pakt ondertussen een glas drinken voor zijn pizzabezorgster. Hij gaat bij haar zitten en vraagt of Sylvia nog meer klanten heeft. Bram is de laatste klant, daarna zou ze direct doorgaan naar huis. ‘Wat ga je nu met het eten doen?’ vraagt Sylvia en Bram kijkt even wat in het rond. ‘Ik denk dat het uit eten wordt of snacken’, zegt hij. Sylvia zegt ook nog geen eten te hebben en voordat Bram het zélf wist vroeg hij aan Sylvia of ze zin heeft om bij hem friet te blijven eten.

    ‘Misschien een heel rare vraag omdat we elkaar niet kennen’, zegt Bram, maar Sylvia antwoord ‘ach… als we samen eten kunnen we elkaar wél beter leren kennen!’. ‘Dat is waar’ grinnikt Bram en samen lopen ze naar de snackbar een stukje verderop in de winkelstraat. Ze hebben allebei flink trek en ze bestellen een flink portie friet met frikandellen en kroketten. Bram rekent af terwijl Sylvia hem haar aandeel wil betalen, maar de gentlemen Bram zegt dat dát niet hoeft. ‘Ik heb je zo laten schrikken vanavond, en wil het hiermee goedmaken!’ Sylvia glimlacht en klopt Bram op de schouders. ‘Dankje!’ Terwijl de friet warm is lopen ze samen naar Bram ‘s huis en Bram zet nog gauw even een bord bij op de eettafel.

    Sylvia komt tegenover hem zitten en samen beginnen ze aan hun ongezonde snacks. Ze praten veel met elkaar, en praten gaat over in geinen, lachen gieren en brullen. Bram vertelt waar hij vandaan komt en wat voor werk hij doet. Hij is kunstenaar en in zijn vrije tijd maakt hij graag muziek op zijn gitaar. Toen alle eten op was en de afwas was gedaan speelde Bram een nummer speciaal voor Sylvia op zijn gitaar. Na de tijd wilde Bram alles van Sylvia weten, en andersom ook! Het lijkt alsof er een klik is, een échte klik! Vervolgens wisselen ze elkaar ‘s telefoonnummer en social media en besluiten de avond, én nacht nog lang gezellig te maken…… Over gezellig gesproken: Bram steekt wat kaarsen aan en dooft het licht nog wat meer…

    Sylvia, roept Bram terwijl hij even gauw een andere trui aantrekt, ‘heb je eigenlijk een vriend?’. Zij antwoordt met ja! ‘Ik ben net een jaar getrouwd’ en we zijn zo ontzettend gelukkig! Bram schrikt en raakt licht teleurgesteld. Hij loopt naar haar toe en vraagt verder. ‘Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?’ Sylvia zegt dat ze elkaar hebben leren kennen op een warm eiland en tijdens de vakantie hebben ze elkaar nooit meer losgelaten. Oké, zegt Bram. Hij weet even niet wat hij moet zeggen, want stiekem vindt hij Sylvia wel erg leuk! Het wordt even stil en opeens begint Sylvia keihard te lachen. ‘Ik heb helemaal geen vriend en ben al helemaal niet getrouwd!’… Bram zucht eens flink, maar dan van opluchting!

    En jij, vraagt Sylvia. Bram antwoordt dat hij al een tijdje vrijgezel is en wel weer zin heeft in een leuke date. Sylvia vraagt of hij die date met haar mag hebben en Bram antwoordt ‘maar natuurlijk! Waren we daar al niet mee bezig dan?!’ Samen vallen ze van lachen op de bank en besluiten samen op de achtergrond een romantische film op te zetten. Het is middernacht, en het is gestopt met regenen. Bram vraagt aan Sylvia of ze zin heeft met hem mee te gaan naar buiten om een wandeling te maken in het park. Hij vertelt dat hij dat weleens vaker doet om even een heerlijk frisse neus te halen.

    Sylvia vindt alles goed, zodra Bram maar bij haar is. Samen lopen ze voorzichtig naar beneden en op de grond voor de trap ligt nog een stukje pizza. Ze lopen erover heen en gaan vervolgens naar het park. Eenmaal aangekomen genieten ze beiden van de rust. Even zitten ze naast elkaar op het gras, maar eigenlijk is het helemaal niet lekker om met die kou op de grond te zitten… Het maakt Bram en Sylvia dit keer niets uit want door de verliefdheid kunnen ze alles aan lijkt het wel! Ze praten nog uren en uren. En terwijl Sylvia op haar horloge kijkt schrikt ze van de tijd… Vier uur in de ochtend! Het scheelt, zegt ze… Morgen ben ik vrij! Bram is ook vrij de volgende dag en ze besluiten om maar weer eens terug te gaan naar Bram ‘s appartement.

    Sylvia woont aan de andere kant van de stad en ze laat wat foto ‘s van haar twee katten en hond zien. Ze zitten met hun hoofden dicht bij elkaar en nadat Bram op Sylvia ‘s telefoon is uitgekeken draaien beide gezichten naar elkaar toe… Sylvia gooit haar telefoon op tafel en een paar ogenblikken later zitten ze samen omarmd elkaar te zoenen. Bram zegt even later ‘smaakt naar pizza-salami’ en Sylvia pakt een kussen en gooit dat op Bram! Hij valt op de grond en trekt Sylvia per ongeluk mee. Daar liggen ze dan, bovenop elkaar! ‘Ik vind je leuk, glimlacht ze naar Bram en hij antwoordt ‘ik jou ook!’. Hij kijkt Sylvia diep in haar ogen terwijl ze op hem ligt en even geniet Bram van haar mooie verschijning. Een prachtige halfbloed met een mooie mond, iets te kleine neus maar wat een prachtig mooi krullend haar……

    Even later na een heerlijk knuffelmoment beurt Bram Sylvia op en vraagt haar wat ze wil. Naar huis of blijven slapen bij hem? Ze besluit om naar huis te gaan omdat ze niets qua pyama of andere verzorgingsspullen bij zich heeft. Met een flinke en zéér lange knuffel neemt Sylvia afscheid van Bram in de vroege ochtend en ze beloven elkaar gauw weer te zien! Een halfuurtje later ontvangt Bram van Sylvia een appje, en ze stuurt een erg leuke selfie mee. Bram antwoordt terug met een eigen selfie en ze wensen elkaar een hele fijne en vooral zachte en warme nacht. Bram en Sylvia, zó ontzettend gelukkig na zo ‘n speciale avond. Een avond waarbij bij beiden zoveel in positieve zin is veranderd. En de trap? Die blijft een speciaal aandenken. Een aandenken aan hoe ze elkaar hebben leren kennen.

    De zaterdag wordt voor beiden even een rustdag, en zondag gaat Sylvia met een vriendin naar een vriendin die aan de andere kant van het land woont. Maar uiteraard kunnen ze geen twee dagen zonder elkaar en ‘s avonds staat Bram bij Sylvia voor de deur. Hij belt aan, Sylvia doet open en pakt Bram stevig vast. Samen lopen ze door en ze laat hem haar huis zien. Sylvia heeft een enorme hobby in koken en bakken, dát is ook te zien aan haar kookeiland. Ze vertelt aan Bram dat ze graag een eigen restaurant wil beginnen en ook al druk bezig is met het uitzoeken hoe dit aan te pakken. Bram luistert aandachtig naar haar plannen… Even later gaan ze samen op de bank zitten en Sylvia vertelt dat ze van plan is om pizza te bakken. Een pizza-salami eigen recept!

    Het wordt donker en even later staat Sylvia op om de pizza uit de oven te halen. Ze stelt voor om het heerlijk samen naast elkaar op de bank op te eten. Bram glimlacht en geeft aan dit niet erg te vinden. Daar zitten ze dan… Samen naast elkaar een heerlijke pizza salami te eten. Nadat het gloednieuwe stelletje de afwas heeft gedaan, nouja, alles in de afwasmachine heeft gestopt besluiten ze om samen een eind te gaan lopen. Hand in hand wandelen ze om Sylvia ‘s huis en even later gaan ze een stuk wandelen langs het kanaal. Ze gaan samen op een bankje aan het water zitten. Sylvia vraagt aan Bram of hij bij haar wil blijven en ook écht iets serieus met haar wil opbouwen. Bram duwt haar subtiel tegen zich aan. ‘Natuurlijk wil ik dat, héél graag zelfs!’ vervolgens legt Syliva haar hoofd op Bram ‘s schouder…

    Na een paar uur van wandelen, kletsen, knuffelen, en ‘ouwehoeren’ komen ze weer bij Sylvia ‘s huis aan. Samen gaan ze naar binnen bij de warme kachel. ‘Kijk… dit mis ik nu bij mij thuis…’ zegt Bram. Sylvia zegt: ‘dan kom je toch lekker hier bij mij? Dan kom ik lekker tegen je aan zitten en houd ik je wel warm! Bram vindt dat maar al te fijn en gaat daarmee akkoord. ‘Te beginnen met vanavond?’ glimlacht Bram. De avond is aangebroken en samen zitten ze tegen elkaar bij de heerlijk warm knetterende openhaard. Er staat een rustig muziekje op en een tijd later ligt Sylvia heerlijk te slapen… Ze ligt met haar hooft op Bram ‘s buik en af en toe draait ze zich om. Bram besluit om bij Sylvia te blijven slapen en het scheelt… Sylvia heeft een twee persoons bed. Lekker knus bij elkaar vallen de twee tortelduifjes in slaap……

    Er gaat een tijdje overheen, Bram en Sylvia zijn nu officieel een stel! Ze hebben het heerlijk samen en nog mooier: Bram is na een paar maanden al bij Sylvia ingetrokken. Dat appartementje in de stad dat was maar niks… Heerlijk die rust bij haar, in dat prachtige huis met die prachtige vrouw van me! Ze hebben kennis gemaakt met elkaar ‘s familie en vrienden en ook zij zijn enorm enthousiast! Ze passen perfect in elkaar ‘s familie en het duurde niet lang… Na een heerlijke vakantie met z ‘n tweetjes hebben Bram en Sylvia elkaar verloofd! Ze trouwen in de zomer en er gaat een grote wens in vervulling: Sylvia runt haar eigen goed runnende restaurant en Bram: hij is de gelukkige mede-eigenaar van dit restaurant en daarnaast heeft hij zijn eigen galerij. Bram en Sylvia… Zielsgelukkig dat ze zijn… En binnenkort als alles goed gaat met z ‘n drietjes……

  • Gedicht: In het donker kijk ik om me heen…

    “In het donker kijk ik om me heen… Daar sta ik, helemaal alleen! Niemand die me ziet denk ik, maar er is iemand die me bespiedt. Daar staat het! Mij achter een struikje te begluren, dát al uren! Wat wil het van mij? Waarom zo dichtbij? Durf je niet bij me te komen? Bang om samen met me te zijn op het donkere pad tussen de bomen? Het enige wat ik hoor is de wind, áf en toe wat gekraak bij de voetstappen die ik maak. De maan komt tevoorschijn, wat is dat licht toch fijn! Ik zie mijn eigen schaduw staan, maar wat is dat nou, een andere zie ik gaan! Ik hoor geren, ‘hé ben je iemand die ik ken?’ Hoe verder ik loop, hoe meer gekke geluiden. Straks krijg ik een klap in mijn nek vanuit het zuiden…

    Ik hoor vanalles om me heen, niets te zien en toch ben ik niet alleen! Ongemakkelijk dat ik me voel loop ik door, maar wat is dat daarvoor? Is het wel een mens wat daar staat? Is het niet een groot beest dat er straks met mij vandoor gaat?! Het komt dichterbij, steeds sneller lopend naar mij! Ik loop het tegemoet, maar wat is dat in vredesnaam? Een wezen… een eng gezicht! Hij richt zijn tentakels op mij, komt dat er ook nog even bij! Ik ren, en ren en ren… Het is absoluut niet iets dat ik ken. Het komt dichterbij en ik begin te schreeuwen… Ik kan niet meer harder, tóch zit het heel dicht achter me, klaar om me te pakken! Maar dan… dan begint de grond te zakken…

    Ik val in een gat, het is opeens pikdonker… Al schreeuwend merk ik dat iets me roept en vasthoudt! Het voelt warm aan en een prachtige stem zegt ‘schat wakker worden! Je hebt een nachtmerrie! Mijn lieve vriendin maakt een einde aan mijn herrie… Ik lig in haar armen en kom tot rust, heerlijk terwijl ze me op mijn wangen kust…… De troost die ze me geeft, het zorgt ervoor dat mijn lichaam niet meer beeft. Ik hou van jou is wat er klinkt, net of ze het in m ‘n oren zingt! Dat ik ook van jou hou is wat je weet, want weet je nog dat ik tijdens ons knuffelkwartiertje je oor bijna afbeet?”

  • Wat als je 1 dag Jezus mocht zijn?!

    Wat als je één dag Jezus mocht zijn?! Eén dag waarbij alles mocht wat binnen de perken van Jezus zou zijn? Wat zou je aan de wereld willen veranderen, die éne dag?… Bijvoorbeeld samen bidden tijdens de lunch op het werk of samen opwekkingsliederen zingen bij aankomst voordat je met je taken begint? Zou je een soort mini-kerkdienst organiseren in de kantine of misschien wel in de hal?! Gek hé als je dit leest, of vind je van niet?! Soms heb ik persoonlijk wel eens zin om wat meer Christendom van mezelf te laten zien, maar niet iedereen zit erop te wachten. Samen bidden op mijn werk? Lijkt me wel wat, maar No Way! Jezus zou er lak aan hebben, dus als ik een dag Jezus zou zijn dan wist ik het wel…

    “Gek hé als je dit leest, of vind je van niet?!”

    Wie weet hoe de dingen in de toekomst gaan lopen, want ikzelf denk dat er toch mensen zijn die het verborgen houden omdat ze bang zijn voor de confrontatie met de mentaliteit van tegenwoordig! De mentaliteit van uitlachen als je ‘anders denkt of gelooft dan menig iemand’! Uitlachen en voor de rest van zijn of haar leven het liefst willen negeren, want een Christen… Wat een wazig gedoe is dat toch allemaal! Helaas, ook dát is een groot deel van de mensheid! Een les overbrengen, hoe het moet zijn om te leven als Christen, tjah… dat is wat Jezus ook deed. Hij was gewoon een held dat ie het gewoon durfde, ookal moest ie het van z ‘n vader!

    “Een les overbrengen, hoe het moet zijn om te leven als Christen, tjah… dat is wat Jezus ook deed”

    Als ik een dag Jezus zou zijn zou ik het mezelf makkelijk maken ondanks alle reacties en opmerkingen van negatieve aard. Er is altijd wel iemand, ookal zou het op dat moment maar één persoon zijn die met me mee zou gaan in mijn mening! De wereld zoals God hem heeft gemaakt is oneindig en ik zou geen moment twijfelen daarover! Misschien zou ik ‘als Jezus zijnde’ de dingen wat tastbaarder laten zien aan de maatschappij, dát er geen twijfel zou moeten zijn! Altijd antwoord op vragen, op gebeden! Men wil dingen kunnen zien, horen en voelen! Dát is wat ik als ‘Bas’ zijnde vaak genoeg te horen krijg met niet gelovigen.

    “Ookal zou het op dat moment maar één persoon zijn”

    Nóg meer een luisterend oor zijn en daarbij écht een helpende hand bieden. Of het nu werk of privé is. Samen bidden en samen danken, net zoals in de kerk. De aanwezigheid van de Heilige Geest tastbaar laten zien! Waarneembaar dat de warmte van de geest die van de centrale verwarming overheerst met ‘heerlijke warmte’ die nooit te warm aanvoelt! De liefde, warmte, genegenheid van de Heilige Geest… Dat ‘niet Christenen’ achterover vallen van verbazing! Gewoon het leven vieren zoals het hoort te zijn! Geen gevloek, gescheld, afzeikpraktijken, of op een oneerlijke manier beter worden dan de ander!

    “De aanwezigheid van de Heilige Geest tastbaar laten zien!”

    Elkaar in zijn of haar waarde laten, want dát is wat Jezus ook deed! Hij rekende af met het kwade, hij is voor ons aan het kruis gestorven, weet je nog?! Hij heeft pijn moeten lijden om onze zonden, wát een bikkel was die Jezus! Om iedereen op deze aardbol heeft hij zich laten vernederen toen hij daar hing! En toen het was volbracht?! Waren we toen met z ‘n allen tevreden? Blijkbaar nu, anno 2019 denken we nog steeds dat we maar kunnen zondigen, want wie weet komt er aan al het leed een einde als we handelen zoals wij denken dat goed is…

    “Wát een bikkel was die Jezus! Om iedereen op deze aardbol heeft hij zich laten vernederen toen hij daar hing!”

    Ik als Jezus, dat zou betekenen dat iedereen gelijk is! Ik zou met mijn kracht als Jezus zijnde een eind maken aan die piramide van positie van de mensen. Een positie die afhangt van je denkniveau, diploma ‘s, gezondheid, uiterlijk en je financiële situatie! Want we zijn toch allemaal gelijke broers en zussen van elkaar en kinderen van God? Geen afrekening meer om die achterlijke piramide! Afbreken die boel en die stenen gebruiken voor iets nuttigs! Iets waar wij mensen allemaal wat aan hebben als het gaat om ‘waarde(vol)’……

    “Geen afrekening meer om die achterlijke piramide!”