Het dorp waar iedereen de liefde vindt

Beste lezer,

Dit verhaal(tje) gaat over Olaf. En nee, dan heb ik het niet over het sneeuwpopje uit een bekende animatiefilm… Hij heeft op een rommelmarkt een boek gevonden dat gaat over een dorp waar iedereen die er komt de liefde vindt. Olaf vindt het maar onzin, maar met een lach neemt hij het boek toch mee… De verkoopster, een oude vrouw achter de boekenkraam glimlacht en ze zegt dat het verhaal ècht waar is… Maar dat kan toch helemaal niet?! In deze echte wereld kan dit sprookje niet waar zijn, maar in dit verhaal lees je over Olaf wiens wereld totaal verandert in een echt bestaand liefdessprookje…

Ik begin met dit verhaal dat middenin de zomer begint. Olaf loopt over een rommelmarkt en het is bloedheet. Met dertig graden en het zweet over zijn rug kijkt hij bij de boekenkraam en daar komt hij het boek tegen met als titel ‘het dorp waar iedereen de liefde vindt’… Hij lacht, rekent het af en nadat de oude vrouw achter de kraam vertelde dat het verhaal waargebeurd is haast hij zich naar de poffertjeskraam. Daar smult hij op en top en alleen met zijn boek loopt hij weer naar huis. Hij bekijkt het nogeens, maar met een lach legt hij het in zijn grote boekenkast.

De zomer loopt uiteindelijk tot z’ n einde en de herfst nadert… Het wordt weer tijd om meer binnen te zijn vanwege het weer en dus meer boeken te lezen. Dat doet Olaf dus… Hij pakt het boek en begint aan het lezen van het sprookje. Het regent en het regent terwijl de wind flink aanwakkert. Wekenlang amuseert hij zich tussen zijn drukke carrière als sales medewerker. Elke dag verheugt hij er zich op om weer een stukje van het boek te lezen. Op zijn werk vertelt hij over het boek dat hij aan het lezen is en iedereen verklaart hem een beetje voor gek. Behalve één iemand… Zij vertelt dat ze het boek ook heeft gelezen en ze in precies dat dorp haar ware liefde heeft leren kennen. Olaf kijkt stomverbaasd… Wéér iemand die vertelt dat het ‘waargebeurd is’…

Goed, denkt hij bij zichzelf. ‘Volgens mij is iedereen een beetje verdwaald of ze houden me voor de gek!’ Hij loopt aan het einde van de dag naar zijn auto en rijdt naar huis. Daar heeft hij zijn tweede en laatste date met Tanja… Hij is haar type niet en zij het zijne niet. Na een laatste afscheidsknuffel scheiden hun wegen en zit Olaf weer alleen thuis. Hij pakt zijn favoriete boek en leest in enkele weken de laatste hoofdstukken uit. Met een vrolijk en warm gevoel ziet hij de laatste punt verschijnen op de laatste bladzijde… Hij kijkt op internet of het plaatsje ‘Zwijmeldorp’ in het echt bestaat en tot zijn grote verbazing komt hij erachter dat het écht bestaat.

Voor zijn blog zoekt Olaf een boeiend onderwerp en hij besluit om naar Zwijmeldorp toe te gaan. Het is bijna kerst en zijn planning maakt hij waar. Op 23 december rijdt hij die kant op. Het is een paar uur rijden en ondertussen is het al donker. Er schijnt een felle ster voor hem en in het bos besluit hij even een rustpauze te nemen. Helemaal alleen… Tijdens de pauze begint hij ket het schrijven van het artikel. ‘het is stil in het bos terwijl ik onderweg ben naar Zwijmeldorp dat middenin een groot bos ligt. Het dorp kent toch nog een paar duizend inwoners, dus het moet makkelijk vindbaar zijn.

Nadat de ‘bewaar concept ‘ knop is aangeklikt rijdt Olaf verder en eenmaal in de auto begint het keihard te sneeuwen. Hij mindert zijn snelheid en voor hij het weet is het mooie donkere boslandschap wit. Her en der staat er al een huisje dat sfeervol verlicht is, maar het dorp is nog ver te zoeken. Hij vervolgt de weg en daar in de verte lijkt ‘iets te zijn ‘… Olaf merkt dat de weg steeds gladder wordt en rijdt stapvoets. Het dorp komt steeds meer in zicht en voor hij het weet rijdt hij op de hoofdweg die het middenpunt is van een waar kerstparadijs! Hij kijkt zijn ogen uit en ergens bij een hotelletje stopt hij zijn auto en stapt uit. Gelukkig… Er is nog plaats in het hotel!

‘Stille nacht, Heilige nacht klinkt door het zangkoor dat bij de ingang van het hotel staat. En zodra Olaf de sleutels van zijn hotelkamer heeft hoort hij nog vele kerstliederen meer… Hij slaapt op de kamer boven de ingang. De laptop wordt erbij gepakt en hij schrijft… Na een uurtje settelen gaat hij een wandeling maken. In zijn eentje loopt hij met zijn telefoon paraat om de mooiste kerstdingen van Zwijmeldorp te fotograferen. Op en top geniet hij en iedereen zegt even vriendelijk gedag. Het leven is hier zo anders, positief gezien. Er leeft een kerstwarmte en elk huis, elke winkel of zelfs het kleinste winkeltje is versierd met kerst. Je zou bijna ‘magisch’ kunnen zeggen…

Er ligt een pak sneeuw en op het plein gaat Olaf even met zijn camera foto’s maken. Een vijftig meter hoge kerstboom maakt het lastig om op één foto te krijgen, maar met flink achteruit lopen denkt hij het te redden. Opeens wordt hij van achteren tegengehouden en klinkt er een ‘auw’ geluid. Hij schrikt, zij ook! Duizend maal sorry klinkt er en zij geeft aan dat het niet erg is. Ze kijken elkaar aan en al gauw verschijnt er een ‘soort glimlach’ die mensen hebben als ze op slag verliefd lijken te worden. Gelukkig is het op het nippertje goed afgelopen en ligt ze niet in de sneeuw. Ze kletsen samen even en Olaf vertelt over zijn blog waarin hij schrijft over Zwijmeldorp.

Met Julia heeft hij het goed getroffen. Zo heet de mooie vrouw waar Olaf tijdens het fotograferen tegenaan is gelopen. Ze wil hem alle mooie dingen van de stad laten zien en dat ziet Olaf wel zitten! Samen lopen ze eerst naar de prachtige kerk. Daarbinnen is alles zeer rijkelijk versierd en zingt een koor de mooiste kerstliederen. Ze steken samen een kaarsje aan. Van de kerk lopen ze even later door de prachtige winkelstraat en wordt Olaf veel wijzer waarom Zwijmeldorp zo erg bijzonder is. Voor zijn blogartikel heeft hij in één avond al veel informatie. Julia loopt met hem mee naar het hotel en daar nemen ze afscheid. Haar man komt haar daar ophalen en dat had Olaf niet verwacht! Stilletjes hoopte hij dat Julia zijn liefde zou worden…

Hij gaat maar lekker slapen op zijn hotelkamer. Morgen weer een nieuwe dag! Na een heerlijk nachtje staat hij op en laat hij zich lekker verwennen tijdens het ontbijt. Het is 24 december en met dikke kleren aan gaat hij naar buiten en is hij benieuwd wat voor avonturen hij nu weer mag beleven. Na een flinke uitglijder wordt hij overeind geholpen door heel attente mensen. Met een zere kont vervolgt Olaf zijn weg en loopt aandachtig door het dorp. Daar ginds staat weer een koor kerstliederen te zingen en een eindje verderop staat de bakker heerlijke oliebollen te bakken. Vroegtijdige kerst-oliebollen. Hij neemt er eentje om te proeven of het speciaal smaakt, en dat doet het… Gelijk vraagt hij het recept, maar de bakker weigert dit af te geven. ‘Deze oliebollen zijn met liefde gemaakt’ en zijn vrouw die naast hem staat te bakken bevestigt dit. Ze zegt ook dat dit het enige is wat er voor de oliebollen nodig is…

Met een glimlach geven ze de oliebol gratis weg aan Olaf, omdat ze geloven dat er vandaag iets bijzonders met hem gaat gebeuren in de liefde. Dan loopt Olaf verder en komt hij bij een gezellige chocolaterie. Omdat hij dol is op chocola koopt hij meteen een flinke zak in en proeft hij twee chocolaatjes. Ook deze zijn heerlijk! Onderweg praat hij met wat mensen en bijna iedereen loopt hand in hand met een smoorverliefde blik… Wel héél toevallig dat in dezelfde straat iedereen smoorverliefd lijkt te zijn en vooral op deze oh zo treurige wereld. Het lijkt alsof er in dit dorp helemaal niets aan de hand is en iedereen super gelukkig is! Nieuwsgierig gaat Olaf op zoek naar de plek waar het wonder zou kunnen gebeuren. Gek genoeg kan hij op het internet niet zoveel informatie vinden, behalve over het boek dat hij gelezen heeft.

Hij komt bij een kruising en wacht netjes op het stoplicht. Dan steekt hij over en komt hij bij een markt uit. De gezellige kerstsfeermarkt is klein maar super gezellig en de verkopers, ook wel de marktkoopmannen- en vrouwen zijn allemaal even vrolijk. De één zingt een lied, de ander lacht en daar tussendoor loopt nog een kerstman ‘hohoho ‘end’ over de markt met nóg meer gezelligheid. Na een halfuurtje loopt Olaf verder. Hij komt uiteindelijk aan de rand van het dorp bij een kronkelend riviertje. Het is nog net niet dichtgevroren en hij gaat even op een bankje zitten om wat dingen in zijn telefoon te zetten voor zijn verhaal. Momenteel zijn de belangrijkste punten: ‘overal kerstbomen, versiering, verlichting en super enthousiaste mensen die van het kerstfeest écht een kerstfeest maken’. Bij de kerk stond nog een kribbe waar ze het verhaal van de geboorte van de Heere Jezus naspelen, daar wil hij nog even een kijkje nemen.

Hij neemt nog een paar chocolaatjes. Ze zijn ook zo enorm lekker… Dan komt er iemand aanlopen, maar Olaf kijkt niet op. De aandacht ligt écht bij zijn telefoon en hij mist dat er een hele lieve en mooie vrouw komt. Ze komt bij hem en vraagt of ze naast hem mag zitten. Er is enkel maar één bankje… Olaf kijkt op en zijn blik blijft bij de lieve Marieke. Hij bevriest van plotse verliefdheid en als dat nog niet alles is, zij ook! ‘Ja maar natuurlijk!’ zegt Olaf en Marieke komt naast hem zitten. Het voelt zo ontzettend goed en Marieke begint tegen Olaf aan te praten. ‘Mooi hier he?!’ zegt ze en Olaf antwoord ‘jazeker!’. Het antwoord van hem is maar heel kort en hij bedenkt zich wat hij verder moet zeggen. Gelukkig komt er meer uit zijn mond en hij vertelt Marieke dat hij nog nooit zo ’n bijzonder dorp heeft gezien. Marieke vraagt wat Olaf hier doet en dan vertelt hij dat hij voor zijn blog een artikel aan het schrijven is over het dorp en of wat erover gezegd ook écht waar is.

Marieke reageert erg geïnteresseerd en ze vraagt aan hem of hij haar wil interviewen. Hij mag een foto van haar maken en dat op zijn blog zetten met haar ervaring erbij. Dát wil hij maar al te graag! Eerst stelt Olaf zich aan haar voor en hij hoort uit haar mooie mond en haar prachtige stem ‘ik ben Marieke’. Marieke gaat richting de stad in de sneeuw staan en Olaf maakt de foto. Hij laat de foto op zijn telefoon zien en de geur die er van haar afkomt… Heerlijk! Ook Marieke geniet op en top en gaat expres een beetje dichterbij Olaf staan! Ze begint te vertellen wat het voor haar zo bijzonder maakt en zij vertelt dezelfde ervaringen die Olaf meemaakt. Ook zij had het boek gelezen en wilde deze kerst afreizen naar Zwijmeldorp. Na het gesprek vraagt Olaf of Marieke meewil naar de kerststal in het dorp en ze gaat graag met hem mee. Er ontstaan onderweg erg leuke gesprekken. En ik verzeker je… Deze gaan niet alleen over koetjes en kalfjes maar ook privé.

Tijdens de wandeling door het dorp leren ze elkaar steeds beter kennen en de bakkersmensen aan de straat, jawel die van de oliebollen kijken super-enthousiast naar Olaf en Marieke. De bakker knipoogt en zegt tegen zijn vrouw ‘dat wordt het volgende stel’ en ze grinniken een beetje… Marieke is totaal niet verlegen, dus lekker vrij en open. Olaf wordt ook steeds opener en hij laat donders goed weten dat Marieke van harte welkom is! Daar ginds is de kerk met de kerststal. Ze lopen er samen naartoe en genieten op en top van de uitvoering. Marieke komt steeds dichter naast Olaf staan en stiekem legt ze haar hoofd op zijn schouder. Olaf aait een keer over haar hoofd en hij krijgt het heel warm van binnen. Marieke vraagt of hij zin heeft om ergens te drinken en om vanavond te dansen. Met veel plezier gaan ze samen dat mooie kerstavontuur aan en in volle kerstsfeer gaan ze naar een kerstcafeetje om ergens wat te drinken. Ze zitten tegenover elkaar en bewonderen elkaar…

Kerstavond is begonnen en van het café lopen ze samen naar de dansplek. Marieke trekt haar jas uit en hij het zijne ook. Dan zien ze van elkaar hun nog mooiere verschijning… Samen lopen ze de dansvloer op en de muziek is vol van sfeer! Ze dansen en kletsen en beide lichamen staan tegen elkaar aan… Dit is een kerstavond die ze allebei nog nooit eerder hebben meegemaakt, maar wel de mooiste! Daar waar normaal naar de kerk gegaan wordt of naar familie staan ze nu smoorverliefd met elkaar te dansen. In een paar uur is er zo verschrikkelijk veel veranderd! De avond is nog vroeg en het is al een tijdje donker. Zowel Olaf als Marieke willen elkaar ‘s ‘lippen proeven’ en heel voorzichtig komen beide gezichten dichter bij elkaar. Wát heerlijk als hun lippen elkaar zachtjes aanraken. De eerste kus wordt uitgedeeld en zoenend staan ze nu te schuifelen. De romantiek is op en top en laat in de avond lopen ze samen hand in hand door het prachtige dorp.

Marieke vraagt of hun romantische ontmoeting in het artikel komt en Olaf zegt alleen ‘alleen als jij dat wil!’ Marieke wil dit maar al te graag en Olaf slaat het voor nu even op in zijn geheugen. Ze komen aan bij de kerk waar de kerstavonddienst op het punt staat te beginnen. Olaf en Marieke genieten vooral van elkaar en ze lopen even later de kerk binnen omdat ze heel graag de kerkdienst willen meemaken. Net als alles komen ze hier super-enthousiast vandaan… Marieke vraagt waar Olaf verblijft. Hij biedt aan om haar veilig en wel naar haar B&B te brengen en zo gezegd, zo gedaan! Hij zet haar bij de B&B af en een straat verder is zijn hotel. Super enthousiast en smoorverliefd gaan ze slapen maar dan komt de schrik van hun leven… Ze hebben vergeten om hun telefoonnummer te geven aan elkaar! Oei… en wat nu?! ’s Avonds om half één kan hij niet meer naar haar toe. Hij baalt als een stekker en Marieke ook. Ze denkt hetzelfde… Ze slapen allebei bijna niet en ze kunnen alleen maar aan elkaar denken. Dit zal toch niet eenmalig zijn?! Ze willen allebei samen zijn en het liefst voor altijd! Het is eerste kerstdag en beiden staan vroeg op. Ze willen naar elkaar op zoek en ze gaan naar elkaar ’s verblijfsplek. Marieke vraagt bij de receptie van het hotel of Olaf er nog is, maar hij is vroeg vertrokken. Olaf haast zich naar de B&B en belt aan… De eigenaresse doet open en vertelt dat Marieke weg is… Wat nu?! Ze gaan naar elkaar op zoek door het hele dorp. Wát een blunder, wát een verdriet en teleurstelling… Beiden vouwen hun handen dat ze elkaar weer mogen vinden.

De zoektocht duurt uren en uren… De hele dag vragen ze rond aan een paar mensen die een wandeling maken en tijdens de lunch kijkt Marieke of ze Olaf kan bereiken via zijn blog… Hij heeft ook daarvan het adres niet gegeven en zoekresultaten op internet leveren niets op! Zelfs aan de kerstman wordt gevraagd of hij ‘de ander’ heeft gezien, maar ook hij weet van niets. Zullen ze elkaar dan helemaal niet meer zien?! Nooit meer?! Marieke geeft het op en zit huilend aan het water… Helemaal alleen op eerste kerstdag. Olaf zit alleen op zijn hotelkamer. Ook huilend… Later op de avond terwijl de zon ondergaat gaan ze weer op zoek naar elkaar. Bij elke plek gaan ze langs om opnieuw te zoeken en hun zoektocht eindigt aan het riviertje… De plek waar ze elkaar hebben ontmoet. Hier moet het dan toch weer gaan gebeuren?! Maar alles behalve dat! Olaf ziet Marieke nergens meer en zij hem niet meer. Het hotel wil geen informatie afgeven en de B&B eigenaar is niet thuis.

’s Avonds zit Marieke huilend in de kou weer aan het riviertje. Op het bankje mét een kaarsje aan. Er loopt héél af en toe, zo ’n drie keer per uur iemand langs, maar géén Olaf… Ze huilt en emmers tranen zijn al gevuld. Het voelt écht al liefdesverdriet. Olaf maakt een lange wandeling en het artikel dat hij heeft geschreven staat op het punt om te worden gepubliceerd… Het is nog niet gebeurd! De knop publiceren is nog niet aangeklikt. Stilletjes loopt hij een lang eind langs het riviertje en met hoop kijkt hij regelmatig om zich heen. Misschien is Marieke ergens… Kilometers lang een enkel persoon die vriendelijk groet… Maar dan komt hij in de buurt van het bankje. Er brandt een lichtje en Olaf loopt snel die kant op. Maar alles behalve Marieke! Zij is naar de B&B gegaan om haar spullen in te pakken. Morgenvroeg gaat ze weer naar huis… Olaf loopt teleurgesteld naar zijn hotel en alle pracht en praal van kerst doet hem even niets meer. Hij pakt zijn koffers alvast in en ook hij vertrekt morgenvroeg.

Toch nog, vlak voor het slapengaan gaat Olaf nog een wandeling maken. Nog een paar foto ’s erbij voor het artikel om meer te laten zien hoe het er allemaal in het donker uitziet. Wat had hij graag een selfie met Marieke willen maken! Helaas mocht het niet zo zijn… Na een fotosessie loopt hij richting de kerk en de kribbe die momenteel verlaten is. Er loopt iemand… Het is een vrouw en ze lijkt erg op Marieke! Hij rent erheen, tikt haar aan en ze draait zich om. Helaas… Géén Marieke. Een vriendelijk hallo klinkt uit haar stem en Olaf loopt snel verder. Gek genoeg lijkt iedereen op Marieke als hij richting het riviertje loopt. Maar iedereen is géén Marieke. Aangekomen bij het riviertje loopt hij weer het stukje naar het bankje en daar in de verte ziet hij nu heel veel kaarsjes… Zal ze het zijn?! Heb ik geluk?! Mag ik Marieke weer fijnknuffelen?! Inderdaad, Marieke zit op het bankje in de hoop dat Olaf langs zou komen. Ze wil hem dan heel romantisch ontvangen en daar heeft ze erg zijn best voor gedaan.

Olaf komt steeds dichterbij en inderdaad… Er zit een vrouw die opnieuw op Marieke lijkt en dit keer is ze het! Hij rent naar haar toe en zij naar hem… Ze vliegen elkaar in de armen van blijdschap! Er wordt lange tijd stevig geknuffeld en opnieuw spat de romantiek er vanaf. Samen zitten ze de hele avond aan het water en ze zijn van plan elkaar nooit meer uit het oog te verliezen. Telefoonnummers worden zo snel mogelijk aan elkaar gegeven en ook op social media wordt hun vriendschapsverzoek bevestigd met een dikke JA! De avond duurt nog romantisch lang en de nacht breekt aan. Ze zijn alleen maar samen en in de B&B verblijven Olaf en Marieke de hele nacht. Het is vroeg om bij elkaar te slapen, maar nee… Ze willen hun eerste kerst, driekwart kerst samenzijn! Marieke valt in slaap in Olaf ’s armen en de volgende dag, tweede kerstdag wordt het supergezellig! Nét zoals nog vele dagen, oud en nieuwvieringen, weken, maanden en jaren… Gelukkig hebben ze elkaar weer teruggevonden en dit moment is nog vaak het gesprek waar ze nu lachend op terugkijken.

Olaf en Marieke trouwen en krijgen twee kinderen. Ze gaan nog vaak naar Zwijmeldorp en zien daar heel veel nieuwe liefdes ontstaan bij andere mensen. En zo zie je dat kerst écht wel magisch kan zijn… Als het maar geen tovenarij is, maar liefde! Inderdaad, magisch in de liefde… Elk jaar spelen ze heerlijk in de sneeuw en worden engeltjes gezwaaid met armen in de sneeuw. Aan het riviertje verschijnen telkens vier gemaakte engeltjes en het bankje? Ja… Daar ontstaan vele leuke en mooie gesprekken, én liefdesvlammetjes die overspringen. Je zou denken dat er iets magisch of nee… Iets bijzonders aan de hand is met het bankje. Voor nu? Ik sluit af met een mooi einde van dit verhaal en hopelijk zal het bankje nog veel, héél veel liefdesstelletjes en huwelijken brengen!

Reageren op dit artikel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *