Snoepje de poes

Elke dag is ze er. Het bruine, wit gevlekte poesje met die heerlijke vacht. Elke morgen krijgt ze een aai… Miauw, miauw, klinkt het. En het is ook zo ’n lieve miauw. Ze laat zich ook graag knuffelen, en elke ochtend is het zover. Na een soort mens op dier gesprek, en andersom is het tijd om met de dag te beginnen. Snoepje, zo heet de poes, loopt weer verder naar haar volgend doel waarvan onbekend is wat dat is.

Bij vrolijkheid, bij chagrijn, bij verdriet… Elke morgen om half negen is Snoepje paraat! Ze staat voor op de stoep bij het looppaadje. En ben je één minuut te laat? Ja hoor, dan hoor je die hele lieve miauw die je wel naar buiten lokt. Zomer, herfst, winter en lente… Snoepje is weerbestendig. Elke dag wordt ze om vijf uur door haar baasje geroepen. Er is eten! Met haar oortjes gespitst en haar draaiend koppie luistert ze aandachtig naar ‘jammiejammie’ geroep.

Haastig zet ze het in een vlotte pas. Dat is zo mooi om te zien! Tevredenheid is er snel bij Snoepje en ’s avonds loopt ze haar rondje met kater Roetje. Zo zwart als is ie! Roetje laat zich niet zo makkelijk aaien. Als er een hand in de buurt komt dan begint het gegis en staan zijn haren recht overeind. Niemand heeft hem ooit aangeraakt, behalve zijn baasje… Roetje en Snoepje zijn onlosmakelijk vriendjes. Dat dan wel weer als je die twee verschillende karakters bekijkt…

Op een dag om half negen schijnt de zon volop. Maar waar is Snoepje? Waar is de lieve miauwende knuffelpoes? In al die tijd, al die tijd van verheugen, is ze er niet. Nergens is Snoepje te bekennen en dat is een teleurstelling. Duidelijk hoorbaar was dat luide geluid bij de buren. Net alsof ze aan het klussen waren, maar opeens was het stil. Kijkend in de lege kamer van de buren komt het keihard binnen. Snoepje is meeverhuisd naar geen idee waarnaartoe.

Dat is nergens op de kaart te vinden. Geen afscheid… En Roetje? Die miauwt elke avond verdrietig om zich heen bij het huis van de buren… Als er iemand verdrietig is dan is hij het wel. Zijn vriendin, zijn liefje, zijn maatje… Opeens verdwenen! En om half negen ’s morgens? Tjah! Kijkt men even om. Misschien toch om de hoek of ergens tussen de huizen… Later is toch maar het tijdstip veranderd in een koffiemoment om dat stukje kwetsbaarheid te verbergen.

Reageren op dit artikel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *