Naar voren hangend loopt hij rond…

De ochtend is aangebroken en Jannes is al vroeg wakker… De dekens worden naar achteren geslagen en de eerste voet wordt op de koude grond gezet. Gadver! zegt hij tegen zichzelf en de andere voet moet er maar bij! Daar zit hij op zijn bed met zijn koude voeten. Buiten begint het licht te worden en de prachtige roze wolken komen op hem af lijkt het wel. Vandaag is het weer zo ’n dag, want wat zou hij eens moeten doen? Ontbijten, drinken en dan… Tjah, wat dan?! Hij is alleen en niemand kijkt naar hem om! Werk heeft hij niet en zin om wat te doen daar ontbreekt het ook aan. Hij is te moe, te uitgeput en emotioneel té gevoelig! Vanmorgen heeft hij een gesprek met een psychiater, de zoveelste… Opnieuw moet hij zijn ellende vertellen en opnieuw moet hij beoordelen of dit de goede voor hem is. Psychiater nummer twee had hij ruzie mee, deze zei ‘daar is het gat van de deur!’

Douchen, aankleden, fiets pakken en op naar de Goot nummer dertien meende Jannes op zijn uitnodiging te hebben zien staan. Oh nee, dat is zijn eigen adres! De bosbes nummer 22 is waar hij heen moet! De fiets wordt gepakt, maar shit! Wat nu?! Zijn achterband is lek en over tien minuten moet hij aan de andere kant van de stad zijn… Hij smijt zijn fiets terug en rent als een op hol geslagen kip naar de bushalte. Een rijbewijs heeft hij niet want die is hij kwijtgeraakt… Gevalletje teveel alcohol! Aangekomen bij de bushalte haast hij zich de bus in en checkt met zijn ov-chipkaart net op tijd in. Hij loopt naar achteren terwijl hij iedereen hem ziet aankijken. Er gaat vanalles door hem heen terwijl hij bezeten is van negativiteit. Hij neemt plaats op de achtersta bank omdat hij daar fatsoenlijk ruimte heeft. Dan arriveert de bus op de plek waar hij moet zijn. Bij de Bosbes bushalte stapt hij uit en loopt naar nummer 22.

Het is een gezellig huisje lijkt het van buiten. Middenin de drukke stad aan de gracht waar iedereen het gezellig lijkt te hebben omdat daar in de verte de markt is. ‘Een lekker gebakken visje kan er straks wel in’ denkt hij bij zichzelf. Hij belt aan bij de psychiater en deze doet al snel open. ‘Kom verder, Jannes’ is wat er tegen hem wordt gezegd. Hij bedenkt bij zichzelf ‘eindelijk iemand die tegen me praat!’ en terwijl hij dit denkt hangt hij zijn jas op en loopt mee naar de spreekkamer. De psychiater, een vrouwelijke, stelt zich aan hem voor en zo ontstaat er een gesprek. Nadat beide partijen elkaar iets beter kennen begint het hele verhaal weer van voren af aan. Want waarom loopt hij elke keer toch zo naar voren hangend van ‘ik mag er niet zijn en ik voel me klote?!’ Stella, de psychiater stelt voor om een paar keer bij elkaar te komen de komende periode want zij wil hem graag helpen. Jannes gaat akkoord en na een kop koffie vertrekt hij weer.

Voordat hij naar huis gaat loopt hij even naar de markt om zijn beloofde gebakken visje te halen en eenmaal op de markt aangekomen begint de onzekerheid weer parten te spelen. Hij wordt gek in zijn hoofd want iedereen kijkt hem aan en hoe bedenkelijk lijkt het wel niet?! Hij begint te schreeuwen en zijn handen houdt hij voor zijn ogen… Mensen rennen weg, mensen komen iets dichterbij om te kijken wat hem mankeert. Na een paar minuten komt de politie om de in totaal paniek geraakte Jannes op te pakken en hem weg te voeren naar het politiebureau. Daar zit hij dan, zonder zijn visje! In de cel wacht hij totdat hij wordt opgehaald. Even later komt de agent naar hem toe en samen lopen ze naar de gesprekskamer. In het gesprek komt de vraag naar voren ‘waarom zo ’n paniek?!’ en hij probeert uit te leggen wat er in zijn hoofd gebeurde. De agent loopt naar de koffieautomaat om voor beiden wat te drinken te pakken en ze praten nog even verder.

Jannes’ vriendin is een paar weken geleden bij hem weggegaan om een onbekende reden. Ze waren verloofd en hebben veel mooie dingen meegemaakt. Vlak daarna raakte hij zijn baan kwijt omdat hij het verlies psychisch niet meer kon trekken en raakte daarna aan de drank. Tijdens een avondje met vrienden had hij teveel gedronken en moest nog terug rijden naar huis. Daar, vlak voor zijn huis was er een alcoholcontrole… In één klap is hij de afgelopen tijd bijna alles kwijtgeraakt en hoe nu verder? Na een uur politiebureau is hij weer op vrije voeten. Hij zoekt de dichtst bij zijnde bushalte en wacht daar op de bus. Als hij aankomt bij huis vindt hij een brief van een bekende afzender. Het is van zijn ex… Hij maakt de envelop open en een viertal brieven komen tevoorschijn. Terwijl de klok doortikt is hij bijna bij de vierde brief. Het blijkt dat ze al een tijdje met iemand anders ging die ze leuker vond dan hem en met veel excuses sluit ze de brief af met ‘liefs’… Dit is opnieuw een enorme klap voor Jannes! Tranen lopen over zijn gezicht en zijn hart doet pijn… Ontzettend veel pijn!

Even later draait hij door, helemaal door! De keuken blijft niet heel evenals de gang. Een gat zit in de deur en de spiegel ligt op de grond. Als je de stukken zou tellen, het zijn er veertienduizend! Met veertienduizend verwondingen gaat Jannes naar buiten. Waar hij naartoe gaat geen idee, als hij maar weg is van alles en iedereen! De hele avond loopt hij in het donker met zijn capuchon op. Niemand mag hem zien, niemand mag hem horen… Niemand mag hem ruiken! Langs de spoorlijn vervolgt hij zijn route naar waarnaartoe eigenlijk? Bij een spoorwegovergang klinken de alarmbellen en beginnen de lampen te flikkeren. Eigenlijk net zoals in zijn hoofd! Hij blijft verstijfd staan, kijkt van vlak voor de spoorboom en daar dendert een enorm lange goederentrein bijna voor zijn neus voorbij. ‘Wat zou het mooi zijn als ik in zo ’n wagon kan springen en weg kan gaan van alles!’ denkt hij even bij zichzelf… ‘Of misschien wel eronder! Dan ben ik helemaal uit mijn leiden verlost!’ Hij neemt een stap opzij en vlucht weer weg… Met vooruit gebogen houding schrikt hij van zijn gedachte over zelfmoord…

Aan de rand van het bos gaat hij op een bankje zitten. Helemaal uitgeput van emoties laat hij tranen vallen en valt hij in slaap. De maan schijnt boven hem en in de verte klinkt een kerkuil. Als Jannes een uur lekker doorslaapt maakt iemand hem wakker. Het is zijn ex… Ze loopt wat rond en vindt hem slapend op de bank. Ze is bang dat hij teveel kou vat en maakte hem daarom wakker. Ze schrikt ervan dat ze hem zo emotioneel toegetakeld treft. Nadat Jannes Eliza, zijn ex een paar keer heeft willen wegjagen heeft zij stevig in haar schoenen gezegd dat ze blijft staan en ze wil met hem praten… ‘Waarom?’ vraagt Jannes en ze vraagt of ze naast hem mag zitten. Hij antwoordt dat dat goed is omdat het blijkbaar moet en na lange tijd zitten ze weer naast elkaar. Eliza vertelt dat ze een grote vergissing heeft gemaakt door met hem de relatie te verbreken. Ze heeft het uitgemaakt met haar ‘nieuwe exvriend’ en wil heel graag weer met Jannes verder maar hij steekt er een stokje voor! ‘De manier waarop je me na al die mooie jaren hebt gedumpt is gruwelijk en ik neem je niet meer terug!’ is wat Eliza als antwoord krijgt. Na wat woordjes stuurt Jannes Eliza weg…

Al huilend en smekend loopt Eliza weg. Jannes kijkt naar haar en begint spijt te krijgen met haar. Hij wil haar op het laatste moment roepen maar zwijgt toch om één of andere reden… Dit zal de aller laatste keer zijn dat hij haar ziet en misschien is dat maar goed! Zoveel verdriet kan hij niet nog een keer over zich heen krijgen en ze heeft zijn hele leven overhoop gegooid. In de verte hoort hij Eliza nog steeds huilen en ook hij raakt opnieuw weer emotioneel. Of wordt zijn gedachte toch anders? Wil hij Eliza toch terug? Het raakt hem diep in zijn hart hoe hij haar wegstuurt. Zoveel emoties heeft hij nog nooit bij iemand gezien en het is nota bene nog de knappe vrouw waar hij nog steeds van houdt… In zijn hoofd is het een flipperkast effect. Het balletje gaat van de ene naar de andere kant en vraagt zich af wat hij moet doen. Aan de ene kant was het erg fijn om haar weer even te hebben gezien en gesproken, aan de andere kant overheerst boosheid en verdriet! Iets in hem zegt dat als hij haar laat gaan ze nooit meer in zijn leven zal verschijnen…

Jannes kijkt naar haar totdat ze bijna niet meer te zien is in de verte. Hij besluit op het laatste moment op te staan en naar haar toe te rennen. Heeft iemand niet een tweede kans verdiend? Ookal heeft ze wat met een andere jongen gehad? Ze hebben voordat dit gebeurde zoveel mooie dingen meegemaakt en iedereen was hartstikke enthousiast op het stel. Er was met iedereen een klik, ook met de schoonfamilie en vriendschappen zijn verdwenen sinds zij niet meer bij elkaar zijn. Het zijn dramatische weken geweest met veel grote gevolgen. Zijn leven is niet meer hetzelfde en hij heeft zich nooit zo alleen gevoeld… Hoe meer hij zich dit realiseert hoe sneller hij begint te rennen! Hopelijk kan hij Eliza nog vinden. Hij komt bij een kruising, maar waar is ze naartoe gegaan? Hij roept haar met de hoop dat ze hem hoort maar er klinkt behalve het geluid van sommige vogels helemaal niets van Eliza… Hij roept nog een keer maar wederom niets! ‘Ze heeft toch voor mij gekozen door die relatie te verbreken. Ze wilde écht met mij verder maar ik kon haar niet vergeven… Stom dat ik ben! Nu heb ik het écht vergooid!’ Dit spookt door zijn hoofd terwijl hij door alle paadjes rent om Eliza te vinden.

Na een uur zoeken is het middernacht. Hij heeft Eliza niet kunnen vinden en met een behoorlijk rotgevoel loopt hij huilend naar huis. Bijna bij huis aangekomen ziet hij iemand bij zijn deur staan. Het is de moeder van Eliza… Ze vertelt dat Eliza niet thuis is gekomen en dat ze hem wilde opzoeken om met hem te praten. Jannes vertelt dat hij haar heeft gesproken toen hij op een bankje lag te slapen en dat hij haar heeft weggestuurd. Na een paar paniekreacties vertelt Eliza ’s moeder dat zij het heel erg vond wat Eliza had gedaan en dat ze er écht heel veel spijt van heeft. Ze besluiten samen om Eliza te zoeken. Misschien is ze wel in gevaar… De moeder vertelt waar ze zou kunnen zijn omdat ze daar als kind ook vaak was. Terwijl ze daar zoeken vinden ze niets. Overal, bij ieder parkje, iedere afgelegen plek zoeken ze. En dit de hele nacht door. Nergens een spoor van Eliza… Het zoeken wordt steeds moeilijker want waar zou ze nu kunnen zijn? De politie wordt gebeld maar zij zeggen dat ze vierentwintig uur vermist moet zijn voor ze actie ondernemen. Ze nemen zelf actie en zoeken verder na een flink potje schelden op de agente.

Na uren zoeken nog steeds geen resultaat. Dan besluiten Eliza ’s moeder en Jannes apart te gaan zoeken. Zij de ene helft en hij de andere. Omdat het al vroeg in de ochtend is begint het langzaam licht te worden. Allerlei emoties en angsten gaan door Jannes’ hoofd en hij praat zich een schuldgevoel aan. Hij komt bij een spoorbrug en komt dichterbij. Er lijkt iemand op te staan en hoe dichterbij hij komt hoe meer bevestigd wordt dat het Eliza is… ‘Eliza!’ wordt er hard geroepen en ze zegt dat hij niet dichterbij moet komen! ‘Ik zie het niet meer zitten en ik wil niet meer…’ is wat ze zegt. Hij loopt tóch verder en Eliza kijkt hem alleen maar aan. Ze begint te huilen en wil uiteindelijk dichterbij komen, maar dan… Gebeurt er iets verschrikkelijks. Eliza glijdt uit en valt tien meter naar beneden in het water. De schrik is enorm en Jannes haast zich naar beneden. Er is niets meer van Eliza te vinden aan de kant van het water. Hij springt in het ijskoude water en zwemt en zwemt in de hoop haar levend te vinden.

Een paar minuten gaan voorbij maar niets van Eliza. Dan daar, in de verte drijft er iets in het water en het lijkt op een persoon… Het lijkt levenloos te zijn en Jannes bereidt zich voor op het ergste. Hij heeft nog nooit zo hard gezwommen en eindelijk komt hij bij Eliza. Hij pakt haar vast en trekt haar naar de kant. Daar komt hij erachter dat ze niet ademt en verleent hulp. Door haar mond op mond beademing te geven en op haar hart te drukken hoopt hij op een wonder… Keer op keer, geen enkel teken van leven… Een tijdje gaat voorbij en ondertussen probeert hij ook de alarmlijn te bellen. Helaas heeft de telefoon waterschade opgelopen en moet hij het in zijn eentje proberen op te lossen. Hij schreeuwt om hulp maar niemand die hem hoort… Is het dan écht voorbij voor hem en Eliza? Hij drukt en ademt in haar mond, minutenlang en er gebeurt nog steeds niets! Hij geeft bijna de moed op maar dan, vlak voordat hij de moed opgeeft spuugt Eliza water uit en begint enorm te hoesten. Jannes helpt haar en uiteindelijk is ze weer goed bij kennis. Gelukkig heeft hij haar leven kunnen redden.

Dan bedankt ze hem en schiet in emoties. Ze legt haar hoofd tegen zijn borst en hij troost haar… ‘Kom maar, het is al goed…’ Hij aait haar subtiel over haar prachtig krullende haren en over haar wangen. ‘Het is goed en ik vergeef je!’ is wat Jannes zegt en na een tijdje van troosten en stabiliseren lopen ze samen naar zijn huis. Daar krijgt ze een warme handdoek over zich heen en wordt ook Eliza ’s moeder in kennis gesteld. Zij is superblij dat haar dochter nog leeft en haast zich naar het huis van Jannes. Eliza ’s moeder is bij hem en Eliza en treft hun in hun armen aan. Dat doet haar goed en ze begint te huilen. ‘Ik zal altijd voor haar zorgen!’ is wat Jannes tegen de moeder zegt en zij komt bij hen zitten. Terwijl Jannes even later een kop koffie en thee inschenkt staat Eliza op om Jannes te knuffelen. Ze pakt hem vast en zegt dat ze hem nooit meer wil loslaten. Dan belt moeder de politie opnieuw en zegt dat ze Eliza hebben gevonden. Komende nacht blijft Eliza bij Jannes zodat hij op haar kan letten. Ze hebben nog veel in te halen en gesprokken te voeren. Maar eerst… Een paar uur slapen!

De middag breekt bijna aan en Jannes en Eliza worden wakker. Ze ligt naast hem en kruipt dichter tegen hem aan. ‘Goedemorgen schat’ zegt Eliza en Jannes aait haar over haar bolletje. Ze knuffelen elkaar en praten wat bij. Eliza heeft heel erg veel spijt van wat ze heeft gedaan en biedt nogmaals haar excuses aan. Jannes vertelt haar dat hij haar heeft vergeven en graag met haar verder wil. Alles is goed nu en ze kunnen met een schone lei verder. Dat vindt Eliza ook en ze kruipen na lange tijd weer stevig tegen elkaar aan. Na een lekker ontbijtje gaan beiden douchen en gaan doen wat ze elke zaterdag deden… Namelijk samen naar de markt en een heerlijke wandeling maken langs het water en een stukje door de natuur. Ze hebben daar een geheim hutje ontdekt dat hun plekje is en gaan daar schuilen voor de regen die nadert. De deur gaat dicht, de tas met boodschappen wordt neergezet en beiden kijken elkaar heel erg vragend naar het bedrijven van de liefde aan. Het is trouwens niet de eerste keer dat ze het in het hutje doen, want ‘hun eerste keer’ heeft zich hier ook afgespeeld. Daarnaast is er veel gepraat, gelachen en ook weleens gehuild.

Beiden kussen elkaar, knuffelen en een moment later gaan alle remmen los! Buiten is het koud en regenachtig, binnen in het hutje lijkt het warm te zijn want alle kleren liggen her en der en beide lichamen zijn één in de liefde. Jannes en Eliza zijn weer supergelukkig en na deze heerlijke vrijpartij gaat Jannes opnieuw voor haar op de knieën. Hij vraagt haar opnieuw ten huwelijk en Eliza zegt opnieuw keihard ja, ik wil!!! Dan wordt de verlovingsring omgedaan en volgt opnieuw een intense knuffel! Ze kunnen de komende uren niet van elkaar afblijven en de schuurdeur blijft nog lang dicht! Nadat het stel weer is aangekleed en alles weer netjes is opgeruimd doen ze de deur weer open. Het is prachtig weer, het zonnetje schijnt en de lucht is prachtig blauw. Met zo ’n vijfentwintig graden lopen beiden verder en gaan naar huis. Enkele dagen later beginnen ze nu écht met de boorbereidingen van hun trouwerij en er verschijnt post in Jannes’ brievenbus. Hij krijgt zijn rijbewijs weer terug! Daar is hij erg blij mee…

Terwijl Jannes zijn rijbewijs ophaalt krijgt hij een telefoontje van zijn ex-werkgever. Er is een reorganisatie gaande en ze vragen of hij weer terug wil komen. Zijn collega’s hebben er nooit achtergestaan dat hij door de ‘hogere raad’ naar huis is gestuurd op zo ’n wrede manier. Ze willen met hem in gesprek voor een hogere functie. Er zijn enkele bestuursleden weggegaan en de directeur is ook vertrokken. Een dag later zit Jannes tegenover zijn collega ’s van het nieuwe bestuur en ze willen hem een functie geven als… Directeur! Het reclamebedrijf was Jannes’ hart. Eén treetje hoger natuurlijk Eliza! Jannes twijfelt geen moment en tekent zijn nieuwe contract. Er is veel werk te doen bij het reclamebureau en aan zijn aankomend huwelijk! Van blijdschap genieten Jannes, Eliza en collega ’s van deze voorbereidingen en dan komt daar de dag van Jannes’ en Eliza ’s leven. Ze staan met hun geliefden om hen heen bij het schuurtje want de geliefden willen daar elkaar het ja-woord zeggen. Alles is prachtig versierd en de dominee begint aan zijn preek en vervolgens met zijn vraag…

Jannes en Eliza kijken vooral naar elkaar en kunnen niet wachten om ‘JA’ te zeggen! Vol van liefde kussen ze elkaar als het antwoord is gegeven. Het is nu officieel… Jannes en Eliza zijn man en vrouw en er rest nog één verassing. Eliza laat een echo zien van een tweeling… Ze is zwanger! Jannes’ geluk kan niet op, nét zoals van de familie en schoonfamilie. Ze feliciteren de toekomstige vader en moeder en na een prachtige huwelijksdag vallen Jannes en Eliza in elkaar ’s armen in slaap. Ze hebben hun geluk God-zij-dank weer teruggevonden en zijn nooit meer bij elkaar weggegaan. De liefde is alleen maar groter geworden en de tweeling? Het jongetje heet Sam, het meisje heet Aisha… Na een periode van vergunningen aanvragen en plannen uitwerken besluit het gezin om naast het schuurtje waarin alles begon een prachtig huis te bouwen en van hun liefdesplek hun woonplek te maken. De schuur wordt opgeknapt en onderdeel van hun mooiste plek op aarde…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.