Van de kaart geveegd – alles negatief

Ik ging net zoals iedereen in die periode uit met vrienden. Elke week was een vaste prik om naar de dancing te gaan en daar samen te genieten van de zaterdagavond. Je ontmoet er veel nieuwe mensen en natuurlijk ook veel leuke meisjes. Wat wil je nog meer? Dat gold voor elkander, maar niet voor mij! Ik ging mee om mijn vrienden, om met hun uit te gaan, maar anderen aanspreken? Dát was er voor mij niet bij. Ik was toch vreemd en niemand mocht me! Dat was wat er constant in mijn gedachte omging, opnieuw! Ik werd ook weleens meegesleept de dansvloer op, maar door ‘stijfheid’ van onzekerheid en faalangst’ ben ik vaak uitgelachen. Ik een leuk meisje? Ga toch weg! Ik was kansloos…

Door mijn dagelijks ritme waarin ik elke keer maar weer in een negatieve spiraal ging en dieper wegzakte ben ik de positieve dingen niet meer gaan zien. Er waren absoluut meisjes die contact met me zochten, en dat zelfs lieten merken door een beetje met me te ‘ouwehoeren’ maar ik wees ze af door ze van me weg te duwen, gelukkig wel op een subtiele manier, zo ‘versteend’ was ik nog niet. Ze kwamen dicht bij mij, de persoon die ik eigenlijk ben, en dat stond ik niet toe. Daar was ik té kwetsbaar voor. De pestkoppen hadden het voor elkaar… ik mocht mezelf niet zijn, heb mijn masker opgezet en niet meer afgedaan zodat niemand dichtbij me kon komen.

De tijd van stages breekt aan, iedereen ging stage lopen bij een computerbedrijf. Toen kwam ik erachter hoe ontzettend onzeker ik was, en dat ging ook mee in mijn beoordelingen. Iedereen zegt, Bas je kunt het! maar neej, Bas kon het niet, ik kon niets… dat was hoe ik het leven stond. Op een dag kwam ik bij een enorm fijn stagebedrijf terecht. Ik werd over die negatieve drempel heen geholpen en met de week ging het beter. Iedereen kon aan me merken dat ik steeds meer ‘de ouwe’ werd. Gelukkig was ik nu grotendeels op stage en niet op school. Ik bloeide op en ik begon weer zin te krijgen in het leven. Even later haalde ik mijn rijbewijs en ging samen met vrienden rondtoeren. We gingen allerlei dingen bezichtigen en hadden nu alle vrijheid qua uitgaan en waren niet meer aan tijd gebonden. Positiviteit genas me… stapje voor stapje. Vooral het gevoel dat je het wél kunt en er wel mensen zijn die je mogen. Een goede toekomst was tóch voor me weggelegd. En die school? Daar bijt ik me wel doorheen, ookal zal dat soms erg moeilijk zijn.

“Alles was negatief, maar er kwam een lichtje aan het eind van de tunnel…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *