GRAS
Vandaag verstrooien we je as.
De doden die je voorgingen
liggen in donkere kringen rond de bomen
op dit veldje waar we samen zijn gekomen –
schuchter, als dieren die elk moment
weer kunnen vluchten.
We leggen je bij een nog jonge berk
zodat we die kunnen zien groeien of zoiets,
want eerlijk, we weten het niet.
Vandaag verstrooien we je as.
(Stom, hoe het meer is dan ik dacht.)
Dit is dus je laatste dag,
de dag waarop je echt verdwijnt,
je botten stof, je gedachten gras,
de dag waarop je nooit meer Guus zal zijn.
Vanaf vandaag zijn wij de enigen
- wij en deze van as doordrenkte aarde –
die nog weten wie jij was.