AARDBEIEN EN IJS
Het meisje van zestien
dat altijd weg moest uit je armen.
Vrienden met wie je appels stal
en dronken werd als nat papier.
Een vader die het vuur aanmaakt,
moeders, kinderen,
een avond in de straat.
Ik weet nog dat je naast me lag
voor de allereerste keer.
Iemand bakte pannenkoeken
met aardbeien en ijs.
Het komt nooit meer terug.
Het gaat nooit meer voorbij.
De wereld is een kijkdoos.
Een meisje is een meisje.
Kom maar zitten
dan kijken we er samen naar.
Dit is dit,
vrienden, vaders,
meisje meisje,
aardbeien en ijs,
hier en nu
en tot in eeuwigheid.
Amen.