Durf uit vorm te zijn!
Vrolijkheid bestaat niet zonder verdriet, schoonheid niet zonder lelijkheid, dag niet zonder nacht. En hoe zit het met vorm? Naar mijn bescheiden mening bestaat vorm niet zonder niet-vorm. Of noem het: on-vorm. Want je kunt nou eenmaal alleen in vorm zijn, als je daarvoor uit vorm was. En dus ben ik in de wintermaanden – off season – uit vorm. Bewust, en met hart en ziel, uit vorm.
Ondertussen lees ik van wielervrienden de meest schrikbarende verslagen over duurtrainingen op de mountainbike, weer of geen weer, in regen en sneeuw, tot afstervende vingertoppen aan toe, maar zelf verkies ik mij toch echt te beperken tot het hoogst noodzakelijke onderhoud aan het lichaam, liefst in zo min mogelijk tijd, om mij daarna ledig te houden met échte winteractiviteiten: grieperig zijn, lopende kinderneuzen afvegen, kippensoep opwarmen, de stoep sneeuwvrij maken en mij voor de televisie in slaap laten sussen door eindeloos rondrijdende schaatsfanaten en veldrijders.
Natuurlijk maakt het me wel eens onzeker. Loop ik met deze ietwat lakse instelling geen trainingsachterstand op ten opzichte van mijn meer fanatieke concurrenten? Nee, denk ik dan. Nee, ik heb die achterstand juist nodig om in het nieuwe seizoen weer vol enthousiasme op de fiets te stappen en weer op te gaan bouwen naar de topmaanden mei en juni. En bovendien: iemand moet toch wat tegenwicht bieden aan die trainingsmaniakken die elkaar alsmaar op meer en meer uren jagen, zomer en winter door, weer of geen weer, seizoen of geen seizoen? Waar houdt het anders op?
Dus zeg ik: durf uit vorm te zijn! (En vooralsnog gaven in december in ieder geval de weergoden me gelijk.)
(in winteroutfit met nature-tech gezichtsprotectie)