ECHT
Herfstoverpeizing
Even tussen de regen van alle seizoensevaluaties door: een kleine, kostbare gedachte. Wie mijn wedstrijdverslagen zorgvuldig gelezen heeft, heeft waarschijnlijk wel een vermoeden gekregen dat ik me dit seizoen af en toe serieus heb afgevraagd of het niet tijd werd om te stoppen met fietsen. Het gevoel van constante teleurstelling, niet kunnen voldoen aan je eigen verwachtingen, de ongelijke strijd tegen niet-vaders (nipt tien uur training per week tegen twintig of meer), dat soort dingen. Hoe vaak heb ik dit seizoen, in de hoek gedreven op een 20%-helling, mijn tegenstrevers niet vertwijfeld toegeroepen: wacht maar tot je ooit zelf kinderen krijgt, dan zul je je mij nog wel eens herinneren!
Nu het eindelijk herfst is, en gelijkevenredig aan de afname van het aantal trainingsuren de mentale afstand tot de sport is toegenomen, kan ik er hartelijk om lachen. Stoppen met wielrennen? Hoe kwam het bij me op? Wie dacht ik wel niet dat ik was?
Ik kan helemaal niet stoppen met wielrennen.
Meer en meer realiseer ik me dat wielrennen me gered heeft. Gered? Waarvan dan? Okee, laat ik het anders formuleren: het wielrennen heeft een beter mens van me gemaakt. Evenwichtiger, ontspannener, vriendelijker (als je dat tenminste van jezelf mag zeggen). Alle prestatiedrang, alle opgefoktheid van het leven in een land als Nederland, alle negativiteit, alle haast, alle hebberigheid en – niet te vergeten – al mijn beschikbare tijd; het verdwijnt allemaal in de passie voor het wielrennen.
In Tirza van Arnon Grunberg las ik laatst: Hij heeft niet gewonnen, hij heeft verloren. Winnen is het enige dat telt. Alles wat niet winnen is, is een excuus, een vakkundig gecamoufleerd excuus, maar een excuus. Ach, vrijwel alles wat hoog wordt aangeschreven in deze wereld, kunst, politiek, is een alibi voor verliezers. Grunberg zelf, dat schlemielerig scharminkel, zal het wel niet uit eerste hand hebben, maar dit (licht fascistoïde, dat wel) citaat gaat over de essentie van sport. Sport is duizend keer echter dan elk andere denkbare bezigheid in deze maatschappij. Want sport is leven. Ook als je niet wint. Dan misschien nog wel meer.
2011, ik kom eraan!
(Parcousverkenning in de Dolomieten, de Giao op met Oege in 41 minuten.)