ALTIJD MEER, ALTIJD ZWAARDER
Trainingsweek, Malauscène, Zuid-Frankrijk
Als je erover nadenkt, is het eigenlijk best vreemd. Je stapt in een auto, rijdt bijna 1200 kilometer om zeven dagen lang met zeven volstrekt onbekenden in een verlaten bungalowpark te bivakkeren. En alsof dat nog vreemd niet genoeg is, breng je bijna 25 uur van die week door op een hard en smal zadeltje (SLR XP in mijn geval; wat nog redelijk comfortabel blijkt te zijn, aangezien XP – ik wist dat niet – voor extra padded blijkt te staan). Dat is best vreemd dus. Of, zoals Jan het aan het einde van de week uitdrukte: "We hebben de tijd gehad om een beetje aan elkaar te wennen."
Maar goed, dit was niet mijn eerste trainingsweek met een nieuw team, dus ik sla me er wel doorheen, dacht ik. Direct na aankomst bleek echter dat dit geen gewone trainingsweek zou worden. We haalden de fietsen uit de auto's, zetten de wielen erin, keken elkaar eens aan en.. hadden niets, maar dan ook helemaal níets op elkaars fiets aan te merken. Allemaal dezelfde splinternieuwe Concorde X-blade. Allemaal identiek. En zo viel meteen al het voornaamste kenmerk van een normale trainingsweek weg: een beetje ouwehoeren over het fietsje.
De volgende ochtend stonden we opnieuw met een mond vol tanden. Allemaal dezelfde uitrusting. Allemaal dezelfde voeding. Allemaal dezelfde verzorger. Dit werd problematisch. Bovendien bleek de volgende meest voor de hand liggende opening voor een goed gesprek ("Wat voor Polar heb jij nou?") vorig jaar al grijsgedraaid te zijn. Tijd voor nieuwe thema's. Dat werden (het bleek al een beetje uit het verhaaltje van Oege) voeding en gewicht. Voeding omdat, nou ja, mijn teamgenoten er de meest gezonde en gruwelijke eetgewoonten op na bleken te houden. Terwijl ik het hele wielrennen nou juist zie als het beste excuus om te eten wat je wilt: lekker veel en lekker vet.
Het tweede thema vloeit op een welhaast natuurwetenschappelijke wijze voort uit het eerste: waarom magere yoghurt eten (of Cola Zero drinken, Sporftlife sugarfree of gortdrooggebakken kip kauwen of Herbal-Life papjes naar binnen slurpen) als je al op vlieggewicht bént? Ik heb mijn best gedaan en al het goede van het Franse leven aangeprezen waar ik kon, maar veel meer dan wat Roquefort en een scheutje olijfolie hier en daar kreeg ik er bij mijn nieuwe teamgenoten echt niet in.
Eenmaal op de fiets vielen al deze triviale onderwerpen gelukkig meteen van ons af. Daar hoefde geen moment meer gepraat te worden en daar telden alleen nog de prestaties. Geen enkele trainingsopdracht werd gerespecteerd; zodra er een heuvel in zicht kwam, was het wachten op de eerste demarrage.
Meestal gaat dat zo bij Team Veltec: Oege kan zich niet inhouden (call me Oege Nooitgenoeg) en begint vanaf de voet van de klim tempo te rijden, Michel kan dat natuurlijk niet over zijn kant laten gaan en demarreert er achteraan, Richard en ik wisselen wat blikken uit en besluiten vervolgens om ook maar te volgen (in ieder geval tot we ontploffen). Komt de top eenmaal in zicht, dan puft degene met de meeste reserves eenvoudig over Oege heen om de punten voor de bergtrui voor zijn neus weg te kapen. Wat Michel natuurlijk niet over zijn kan kan laten gaan, en dus komt Michel meestal als eerste boven. Persoonlijk hoogtepunt: op de Col de Fontaube neem ik voor de verandering een keer over van Oege. Ik voer te tempo nog wat op totdat Oege vraagt: "Laten we iets rustiger rijden, Bas." Ik dacht dat je het nooit zou vragen.
En dan de moraal van het verhaal. Team Veltec Granfondo heeft goed getraind in maart. Altijd meer dan de bedoeling was, en altijd zwaarder dan de bedoeling was, maar het was goed. Het bewijs: de zaterdag erop reed ik mijn tweede trainingskoers in Dordrecht en kon ik zelf de Oege uithangen. Ruim 50 minuten voor het eind reed ik samen met de alom gevreesde Ronald Roos in een doldwaze ontsnapping voor het peloton uit. Dat was voor mij misschien net iets te veel van het goede, zo realiseerde ik me toen Roos in de voorlaatste ronde lachend bij me weg reed, maar op de streep had ik nog steeds een dikke minuut op het peloton over. En zo hoort het, na een week in de Provence.
bekijk hier de website van Veltec Team Granfondo