AANGELEGD DOOR EEN MANIAKE GEK
Les Trois Ballons 2007

Les Trois Ballons wordt door veel renners gebruikt als voorbereiding op de Marmotte in juli. De cyclo in de Vogezen telt iets minder hoogtemeters dan de Marmotte (4100 tegen 5000), maar daar tegenover staat dat Les Trois Ballons met 205 kilometers de langste cyclo in Frankrijk is.

Het was voor het eerst dat ik afreisde naar de Vogezen. Eigenlijk dacht ik na het rijden van de Marmotte in 2006 dat er geen een zwaardere beproeving mogelijk was, en het profiel van Les Trois Ballons joeg me dan ook weinig schrik aan. Lopende klimmen met gemiddelde stijgingspercentages van 6% zouden weinig problemen opleveren, zo dacht ik. Van diverse kanten hoorde ik dat de slotklim naar La planche des Belles Filles bepaald geen pretje was, maar ik dacht: erger dan de Alpe d’Huez kan het niet zijn. Met hoeveel spijt herinnerde ik me mijn overmoed toen ik – hol van binnen en verkrampt van buiten – voortkroop over de laatste vijf kilometers van het parcours.

Dankzij een top 100-klassering in de Marmotte van 2006 mocht ik in deze cyclo vooraan starten, zodat ik voor het eerst deel kon nemen aan de echte machtstrijd voorin het langgerekte peloton. Die ontbrandde echter al op vijftien kilometer na de start op de klim naar de Ballon de Servance. Toen het daar stijl begon te worden, reed er een man of acht weg met een snelheid die niemand kon volgen zonder zich op te blazen. Dat gold ook voor mij. De strijd was beslist.

Achter de kopgroep kwam in de afdaling een man of dertig bijeen, waarvan het merendeel echter vooral bezig was zichzelf te sparen. Van een georganiseerde achtervolging was geen sprake. Vooral de Fransen zijn werkelijk kampioenen in verzaken. Ze weten uit ervaring dat de Nederlanders en de Belgen toch wel dom genoeg zijn om het kopwerk voor hun rekening te nemen. Tot mijn grote vreugde reden we met een zestal sterke klimmers op de beklimming van de Grand Ballon weg uit deze groep.

Eenmaal op de flanken van de berg begon onze groep direct te draaien. Er bestond een eensgezindheid die in de grote groep totaal ontbrak. Ik vond het prachtig en begreep dat ik zicht kreeg op een plek kort achter de koplopers. In het meest optimistische scenario zouden we misschien nog wel een enkele renner van de kopgroep inhalen. Het mocht echter niet zo zijn. Door de drukkende hitte was er een serieus vochttekort in mijn benen ontstaan. Met kramp moest ik de fraai samenwerkende tweede groep laten rijden en weer plaatsnemen tussen de profiteurs en de verzakers, die inmiddels een minuut achterstand hadden opgelopen.

Ik bleef in deze derde groep rijden, me groen en geel ergerend en nog altijd op zoek naar mijn goede benen. Ook in de lange vlakke aanloop naar de slotklim lukte het niet om de groep te bewegen tot een vorm van samenwerking. Met snelheden ruim onder de dertig per uur sukkelden we voort. Sommige renners leken ieder moment van hun fiets te kunnen vallen van vermoeidheid. Maar het ergste moest nog komen.

De laatste vijf kilometers naar de finish bleken aangelegd te zijn door een maniakale gek. Stijgingspercentages die over het algemeen boven de 10% lagen deden mijn botten kraken. Het aloude verlangen om af te stappen en mijn frame in tweeën te zagen rees in mij op. Met een slakkengang passeerde ik enkele moegestreden renners uit de tweede groep, die zigzaggend hun weg naar boven zochten. Ik op mijn beurt werd met minimale snelheidsverschillen gepasseerd door enkele vlijtige spaarders uit mijn eigen groep, maar toen ik vanuit mijn ooghoeken de ergste profiteur van allemaal in de slotmeters zag naderen, zette ik een opkomende aanval van brute agressie om in een uiterste machtsprint waarbij de knieschijven welhaast uit mijn benen sprongen. En zo werd ik veertiende.

Klik hier voor de complete uitslag