CHARLY HOEFT ZICH NIET TE SCHAMEN
La Charly Gaul 2007

Het geduld van John Mens is eindig. Een mooie openingszin voor een verslag, zo bedacht ik tijdens de 58 kilometer lange aanloop naar de eerste klim van La Charly Gaul in Luxemburg. Het peloton van ettelijk honderden renners was nog compleet, op de twee vermetelen na die voor een zeer vroege ontsnapping kozen. Feike Loots sprak zijn bezorgdheid uit over die ontsnapping, maar mijns inziens was het een kwestie van tijd voordat iemand vooraan zijn zelfbeheersing zou verliezen en de snelheid van het peloton flink zou opjagen. Dat werd John Mens dus.

Met een moordend tempo (dat in de buik van het peloton overigens weinig moordend was; vooral John zelf zou het later voelen) bracht John Mens het peloton naar de eerste klim van de dag. In dat peloton een fraai contingent Gaul-renners dat naar Luxemburg was afgereist om zijn naamgever eer aan te doen. De organisatie kon dat gebaar waarderen en zette ons nog voor de start met de dochter van Charly Gaul op de foto. Nog later op de dag, na de prijsuitreiking, zou de vrouw van Gaul op Feike Loots afstappen om hem te bedanken ‘voor het in ere houden van mijn mans naam’. Een historisch moment voor wielervereniging Gaul!

Op de eerste klim van de dag spatte het peloton natuurlijk direct uitelkaar, maar de definitieve scheiding der wegen vond pas plaats na 78 kilometer, op de lange klim vanuit Wahlhausen. Zoals Feike vooraf had aangekondigd, reed hij alleen weg uit het peloton. Boven haalde hij de twee koplopers bij. Daarachter ontstond een groep van zo’n vijftig renners. Gaul! was in die groep ruimschoots vertegenwoordigd, met Jabik Jan Bastiaans, Rene Randsdorp, guest-star Sebastiaan van der Meer en ondergetekende. Om beurten kwamen we grijnzed op kop, waarna we demonstratief onze bidons aan de mond zetten. Wij, rijden? Waarom zouden we?

Slechts één renner wist uit de groep te ontsnappen en naar de kop van de wedstijd te rijden. Maar dat was dan ook een oud-prof. Toen nog eens drie man dat probeerden, kon ik meesluipen. In de spreekwoordelijke zetel werd ik naar de kopgroep gebracht. Daar aangekomen bleek het beste er bij iedereen inmiddels af te zijn. Ik kon voor Feike nog een aantal halfslachtige demarrages ongedaan maken, en toen ik er in de laatste kilometers zelf een plaatste, lanceerde ik Feike, die in mijn wiel zat. Het leek wel afgesproken werk, maar dat was het allerminst. “Toen je aanging, moest ik wel”, zou Feike na afloop zeggen.

Op dat moment reed de ijzersterk koersende belofte Mark Olieman solo voor de kopgroep uit (houd die jongen in de gaten!). Feike verschalkte hem op de laatste klim en kwam als eerste over de streep. Zelf werd ik vijfde; Jabik Jan en Sebastiaan kwamen vanuit de achtervolgende groep nog aandringen en eindigden als negende en vijftiende. Kort daarachter kwamen ook Rene Randsdorp en Bas van Kan binnen. Zo stonden er liefst zes gaulisten in de topdertig. Charly hoeft zich inderdaad niet te schamen.